பிரகாஷ் தென்கரை

இருப்பு

2012-01-08T08:15:00.002+01:00

மலையின் அடிவாரம் மெல்லச் சரிந்து சமதளத்தைச் சந்திக்கும் ஈர நிலப்பரப்பை பசும்புற்கள் படர்ந்து போர்த்தி, கூர் நுணிகளில் சூடிய நீர்முத்துக்களில் சூரியன் உள்பட மொத்த வெளியையும் அடக்கியிருந்தது. அதனுள் மோதி முயங்கிய மேகங்கள் மிதந்து நகர்ந்தபடி உருமாறிக் கரைந்து கொண்டிருந்தன. பச்சைப் புற்பரப்பின் மீது இளம் வெயிலின் ஒளியில் பெயரறியாத எண்ணற்ற சிறிய பூக்கள் வண்ணப்பொட்டுக்களாய் தெறித்திருக்க இன்னும் முழுமையாக நெய்யப்படாத ஒரு பட்டுப்புடவை போல இருந்தது. பளீரென்றிருந்த அடிவாரத்தின் முன்சரிவு வெண்பற்கள் தெரியச் சிரிக்கும் இளம்பெண் போல, காற்றால் கூந்தலை அளைந்து கொண்டு ரகசியக் குரலில், “ஹை! உள்ளே வரமாட்டாயாக்கும்.. உனக்காகத்தானே காத்திருக்கேன்? ரொம்பத்தான் தெரியாதமாதிரி…” என்று குழைந்தது.

சூரிய ஒளி சரிவில் மெல்ல ஏறி காட்டை ஊடுறுவ முயன்று தோற்றுக் கொண்டிருக்க, பச்சையின் அடர்த்தி படிப்படியாக மிகுந்துவந்து உள்காட்டில் கருநீலமாகக் காத்திருந்தது.

இருளில் புடைத்தெழுந்து, மின்னல் வெட்டியது போல கனநேரம் திறந்துமூடிய இரு பெரிய விழிகள் கண்டு மனம் திகைத்திருக்கும் போதே கால்கள் ஈரம்கசிந்து வழுக்கும் சரிவில் அழுத்தி ஊன்றி லாவகமாக ஏற ஆரம்பித்திருந்தது. மனம் பதறி ஓடிச்சென்று சேர்ந்துகொள்ள நான் மரக்கூட்டத்தின் ஊடாக மலையில் ஏறினேன்.

கைக்குச் சிக்கிய வித்துகளை எல்லாம் வாரியிறைத்து பைத்தியக்காரன் உண்டாக்கிய தோட்டம் போல கலவையான மரங்கள், செடிகள், புதர்கள், புற்கள் என மண்டியிருந்தது மலை. அனைத்தையும் கட்டி இறுக்கிச் சிதறாமல் சேர்த்துப் பிடித்திருப்பது போல கொடிகள் சுருண்டு, நெளிந்து, சுழன்று படர்ந்திருந்தன. பெருமரங்களில் வளைந்து முறுகியிருந்த கொடிகள், முரட்டுக் காதலனைத் இறுக்கித் தழுவி மார்பில் துவண்டிருக்கும் காதலியின் கைகள் போல இருந்தன. இருபதடிகள் மட்டுமே ஏறியதாக ஞாபகம், வியர்த்து உடல் முழுதும் ஈரமானது போல உணர்ந்து நின்றேன். காட்டின் காற்று, நீரில் நனைத்த சல்லாத் துணி போல ஈரம் கனக்க என்னை மூடிச்செல்வதால் நனைந்திருக்கிறேன் என்றறிந்தேன்.

மண்ணில் மட்கும் சறுகுகள், தழைகளின் பச்சை வாடை, காட்டின் இருளில் பொதிந்து வாழும் மிருகங்களின் சரும நெடி, பறவை எச்சத்தின் சுண்ணாம்பு வீச்சம் எல்லாமாகக் கலந்து எழுந்த ஒரு உயிர்ப்புள்ள வாசனை நீராவியில் கரைந்து சுவாசத்தில் ஏறிய போது முன் எப்பொழுதோ நிச்சயமில்லாத ஒரு தருனத்தில் மிக நெருக்கமாக அனுபவித்த ஒரு மனித உடலின் வாசனையை ஆழ்மனம் முகர்ந்துவிட, யாரென்று பிடிகிட்டாமல் பரிதவித்தது. அதே நொடியில் காட்டின் இருண்ட ஆழத்திலிருந்து எழுந்த மெல்லிய நக்கலான சிரிப்பொலி மனதைச் சீண்ட, தெளிவாகத் தெரிந்த பாதையில் செல்வது போல ஒரு குறிப்பிட்ட திசை நோக்கித் திட்டவட்டமாக காலெடுத்து வைத்து வெறியுடன் மேலேறிக் கொண்டிருந்தேன்.

மண்ணின் அடியில் புதைந்துவிட்ட எதையோ மோப்பம் பிடித்து, பித்துப் பிடித்தது போல முன்னங்கால்களால் மண்ணைப் பிறாண்டி குழித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு காட்டுநாய், ஈரமண் அப்பிய நாசியுடன், காதுகளை உயர்த்தி விடைத்து, என்னை நோக்கிப் பாயும் தோரணையில் பின்னங்கால்களில் உடலின் எடையைச் சரித்துத் தாங்கிக் கொண்டது. அடிவயிற்றை எக்கி, ரோமம் சிலிர்க்க அடித்தொண்டையில் உருமியபடி, சிவந்த ஈறுகளைப் பிளந்து கொண்டு கோரைப்பற்கள் வெளித்தெரிய என்னைப் பார்த்தது. அதிர்ந்து கொண்டிருந்த அடிமனதின் வெறியோடு என் கண்கள் காட்டுநாயின் காய்ந்த சருகு நிறக் கண்களைச் சந்தித்த சில நொடிகளில், மயிரடர்ந்த வாலை வளைத்து பின்கால்களின் சந்து வழியாக அடிவயிற்றில் ஒட்டியபடி, ஈனமாக முனகிக் கொண்டு மெல்லப் பின்னகர்ந்து சட்டென்று பாய்ந்து புதர்களுக்குள் ஓடி மறைந்தது. நான் மூச்சை ஆழ இழுத்து தேக வாசனையை மோப்பம் பிடித்துப் பாய்ந்து பாறைகளில் தாவி ஏறிச் சென்று கொண்டிருந்தேன்.

மேலேறும் தோறும் புதியபுதிய மலைமுகடுகள் ஆர்வமாகத் தடுப்பைத் தாண்டி எட்டிப்பார்க்கும் தலைகள் போல எழுந்து வந்துகொண்டே இருந்தன. மலை வளர வளர நான் குறுகிச் சிறுத்துக் கொண்டே இருந்தேன். மௌனமாக யாரையோ எதிர்நோக்கி அமர்ந்திருக்கும், வானவெளியைத் தாண்டி வளர்ந்த பிரம்மாண்டமான உருவத்தின் கோர்த்த ராட்சத கைவிரல்களின் இடுக்கில் ஊர்ந்து கொண்டிருக்கும் சிறு எறும்பு தான் நான் என்று தோன்றியது. புரியாத மொழியில் எழுதப்பட்ட ரகசியப் புத்தகத்தின் வரிகளென சிகரங்களின் நீண்ட சரிவுகள் அடுத்தடுத்துக் கிடக்க, அவ்வரிகளின் மீது விரல் வைத்து வாசிக்கும் யாரோ ஒருவனின் அல்லது ஒருத்தியின் ஆள்காட்டி விரல் மட்டுமே நான் என்னும் மொத்த உடலும் என்ற உணர்வு வர, சலனமின்றி உறைந்தேன்.

எவ்வளவு நேரம் அப்படி நின்றிருந்திருப்பேன் என்று தெரியவில்லை. சட்டென்று திரைவிலக்கப்பட்டு எதிர்பார்க்காத காட்சியை கண்டவனாய் துணுக்குற்றேன். நான் மலையென்றும், விளிம்பின் வரிகள் என்றும், சரிவுகள், பள்ளங்கள் என்றும் எண்ணியிருந்தவை அற்பக் கனவுபோலக் கலைந்தது. உண்மையில் நான் இருப்பது கற்பனை செய்யமுடியாத அதிமகத்தான ஒரு மனித மூளையின் எண்ணற்ற மடிப்புகளுக்கிடையில் ஏதோ ஒரு இடுக்கில் என்று அறிந்தேன். மேலே கவிழ்ந்த அரைக்கோளமாய் மண்டை ஓடு தொட்டுக்கொண்டிருப்பதையும் மங்கலாகக் காணமுடிந்தது. இது என்னால் கொஞ்சம்கூட ஊகிக்கப்படவே முடியாதது என்று புரிந்தபோது மெல்ல என் திண்மையழிந்து, எடையிழந்து நான் இல்லாமலாவதை நானே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். மூளைக்குள் நானிருக்கிறேன் என்றால் என் உடல் எங்கே என்று கேட்டுக்கொண்டேன். அல்லது நான் என்பதே வெறும் எண்ணம் தானா? யாருடைய மூளைக்குள்ளோ எண்ணமாக இருக்கிறேன் என்றால் இன்னும் நான் பிறக்கவே இல்லையா? நான் பிறப்பதற்கு முன்பே என்னை எண்ணமாக அறியும் இந்த மூளை யாருடையது? அப்படியானால் என்னைப் பற்றி இதுவரை நான் கேட்பதாகத் தோனுகின்ற கேள்விகள் எல்லாம் உண்மையில் இந்த மூளையின் ஒட்டுமொத்த எண்ணங்களின் ஒரு சிறுபகுதி தானா அதுவுமில்லை வெறும் எதிரொலியா நான்? உண்மையில் எனக்கு உடலும் இருப்புமே கூட இல்லையா?

என் வாழ்நாட்கள் முன்பின்னாகப் புரட்டிப் போடப்பட்டது போல இருந்தது. குழப்பிக் கலைத்துப் போடும் கேள்விகளின் பாரம் தாங்க முடியாமல் வெடித்துச் சிதறிவிட வேண்டுமென விரும்பினேன். நிணமும் குருதியும் தோய்ந்த அதே உயிர்ப்புள்ள தேகத்தின் வாடை இப்போது மிக அருகில் வீசுவதை உணர்ந்து உடல் கனத்து மீண்டேன். அந்த வாடை கரைந்து புலனின் உணர்வு எல்லைக்கு அப்பால் செல்லும் தோறும் அது கூர்மையடைவதை வியந்தேன். மனம் கூடவே விரைந்து அதைப் பாய்ந்து பற்றிக்கொண்டு யாரென அடையாளம் காணத் துடித்தது. ஒருகனம் மலை அடிவாரத்து புல்வெளியில் வெண்பற்கள் ஒளிவிட சிரித்த கள்ளமற்ற இளம்பெண் முகம் தோன்றி மறைந்து உள்காட்டின் அடியற்ற ஆழத்தில் மின்னி மறையும் புரிந்துகொள்ளவே முடியாத கரிய பெரும்விழிகள் தெரிந்தது.

தலையைச் சிலுப்பிக் கொண்டு, நிதானிக்க முயன்றேன். அண்ணாந்து தலை சரித்து கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். குபுகுபுவென்று ரத்தம் தலைக்குப் பாய்ந்து முட்டியது. மேலே தெளிவாக நீலக்கடல் விரிந்து கிடக்க, வெண் நுரைபொங்க நீரலைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகச் சத்தமே இல்லாமல் புறப்பட்டு வந்து கரையில் விரவியழிந்தன. நான் இருப்பது ஆழியினடியில் இன்னொரு உலகிலா, இல்லை, உலகம் தலைகுப்புற கவிழ்ந்துவிட்டதா? உடல் தளர்ந்தது.

இறுதி முயற்சியாகக் கால் விரல்களை அழுந்த மடித்து ஊன்றி நின்றேன். இருகைகளையும் விறைப்பாக்கி பக்கவாட்டில் விரித்து உள்ளங்கைகளுக்குள் கைவிரல்களை சுருட்டி இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டேன். தோலும், உடலின் மொத்த நரம்புகளும் அவற்றின் உச்சபட்ச இழுவையில் இழுபட்டுத் தெறித்துவிடுவது போல இருந்தது. பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு ஓரிரு நிமிடம் கண்மூடி இருந்துவிட்டு மெல்லக் கைவிரல்களைத் தளர்த்தி இமைகளைத் திறந்து பார்த்தேன். மேலே நீலவானில் வரிவரியாக வெண்பஞ்சு மேகங்கள் நகர்ந்து மலைமுடியில் தேங்கி, பின் காற்றில் சிதறிக் கலைந்தது. மெல்ல நகைத்துக் கொண்டேன்.

நான் நின்று கொண்டிருப்பது ஒரு சிகரத்தின் உச்சியிலுள்ள சிறு கற்பாறைத் திட்டின்மீது. கால்விரல்களின் விளிம்பில் இருந்து அப்படியே கீழே அதலபாதாளத்தில் முடிவின்மை இருண்ட குழம்பாக அமைதியாக இருக்கிறது. நான் என் இருப்பை உறுதி செய்து கொள்ள தீர்மானித்துவிட்டேன்.

பழுத்த இலை உதிர்வது போல என் பாதங்கள் அதிர்வின்றி பிடியை விடுகின்றன. என் உடல் நழுவி முடிவின்மை நோக்கிச் சரிகின்றது. நான் எடையின்றி மெல்லிய இறகு போல காற்றால் மேலே மேலே உந்தப்பட்டு நீலவானின் ஒளியை நோக்கி மிதந்து செல்வது போல் உணர்கிறேன்.

அடுத்தகணம் தெரிந்துவிடும் என் இருப்பு.

- பிரகாஷ் சங்கரன்.
நன்றி: சொல்வனம்; இதழ் 62

இந்திய பாரம்பரிய அறிவியல்

2012-01-08T08:08:00.000+01:00

ஒரு சமூகம் தனது மூதாதைகள் அதீத புத்திசாலிகள், எல்லாம் தெரிந்தவர்கள், இப்போதிருக்கும் எல்லா அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளையும் அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள் என்று நம்புவதையும், பெருமைப்பட்டுக் கொள்வதையும் கூடப் புரிந்து கொள்ளமுடிகிறது, ஆனால் என் முன்னோர் முட்டாள்கள், ஒன்றும் தெரியாத சோற்றுப் பாண்டங்கள், அப்படியே ஏதாவது தெரிந்திருந்தாலும் அவை எல்லம் போலி அறிவியல், உண்மையில் அவற்றுக்கு அர்த்தமே இல்லை, வெளியிலிருந்து இன்னொருத்தன் வந்து தான் எங்களுக்கு அறிவியல் சொல்லித் தந்தான் என்று பெருமை கொள்ளும் அடிமை மனநிலையின் உளவியல் தான் புரிவதே இல்லை.

பொதுவாக இந்தியாவின் பாரம்பரிய அறிவியலைப் பற்றிப் பேசும் போது மின்னஞ்சல்களில் பரவலாக சுற்றி வரும் சிலவற்றையே அறியமுடிகிறது, பாஸ்கராச்சாரியர், ஆர்யபட்டர், சரகர், சுஸ்ருதர் போன்ற பெயர்கள் மட்டும் பிரபலம். இல்லாவிட்டால் 3000 வருடம் முன்பு இந்தியாவில் க்ளோனிங் பண்ணினார்கள், கிட்னி ட்ரான்ஸ்பிளாண்ட் பண்ணினார்கள் என்ற ரீதியிலான “கோட்டி அறிவியல்” (நன்றி:அரவிந்தன் நீலகண்டன்) தகவல்கள் பரப்பபடும். இவற்றுக்கு மத்தியில் உண்மையான இந்திய அறிவியல் சாதனைகளை ஆதாரப் பூர்வமான மேற்கோள், நூல் பெயர், ஆண்டு இன்னபிற தகவல்களுடன் தெளிவாகப் பேசும் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று தேடியபோதுமுனைவர்.கோபாலகிருஷ்ணன் என்பவரின் உரைகள் யூட்யூபில் கிடைத்தது.

மிகத் தெளிவாக “இந்தியாவில் எல்லாம் இருந்தது என்று சொல்லாதீர்கள், இந்தியாவில் ஒன்றுமே இல்லையென்றும் சொல்லாதீர்கள்.ஒரு நாகரிகம் எல்லாவற்றையும் கண்டுபிடித்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.உண்மையிலேயே இங்கே என்ன இருந்தது என்று தெரிந்துகொண்டு அதை மட்டும் சொல்லுங்கள்” என்று கூறுகிறார். அவரைப் பற்றிய விவரங்கள் கீழே தருகிறேன்.

அதற்கு முன் கொஞ்சம் அவருடைய ஒரு உரையிலிருந்து சில தகவல்கள்.

“1500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆர்யபட்டர் பூமியின் குறுக்களவு 1050 யோஜனை (1 யோஜனை=12.11KM) அதாவது 12715KM என்று குறிப்பிட்டுள்ளார் (கோபர்நிகஸ், கலிலியோவுக்கு எல்லாம் 1000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால்!!). ஆனால் இதை எப்படிச் சொன்னார்? அதற்கு ஆர்யபட்டீய எண்முறை பற்றித் தெரிந்திருக்கவேண்டும். சமஸ்கிருத எழுத்துக்களை அடிப்படையாக வைத்து எண்மதிப்பு கணக்கில் கொள்ளவேண்டும். “ந்யீளா பூவ்யாசம்” என்கிறது ஆர்யபட்டீயம். ந்யீ என்றால் 1000, ளா என்றால் 50 (இவை எப்படி வந்தது என்பதை கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள வீடியோவில் காண்க) ஆக 1050 யோஜனை -- கணக்கு மேலே.

பூமி மேற்கிலிருந்து கிழக்காக சுழல்கிறது, அந்தச் சுழற்சியின் வேகம், புவியின் சாய்வுக் கோணம், மேலும் க்யூப் ரூட், சைன் தீட்டா, காஸ் தீட்டா போன்றவற்றையும் விளக்கியிருக்கிறார் ஆர்யபட்டா. (எல்லாவற்றுக்கும் அதன் மூல சம்ஸ்கிருதச் செய்யுளைச் சொல்லி விளக்கியிருக்கிறார் கோபாலகிருஷ்ணன்).

இன்னொரு எண்முறை இருந்திருக்கிறது -- பூத சங்க்யா!

1 = பூமி, ப்ருத்வி, சந்திரன், இந்து, சசி, …… (இவை எல்லாம் ஒன்று என்பதால்)

2 = (கண்கள்) நயனம், நேத்ரம், (செவிகள்) ச்ரோத்ரம்…. (இவை எண்ணிக்கையில் இரண்டு என்பதால்)

3 = ராமா(பலராம, பரசுராம, ஸ்ரீராம என மூன்று என்பதால்), அக்னி (கார்ஹபத்ய, பிரகஸ்பத்ய, ப்ரஜாபத்ய), அனலா, வஹ்னி ….

4 = வேதம் (4 வேதங்கள்), சமுத்ரம், வனம், கானனம்…

5 = சரம், பிராண (ஐந்து பிராணன்), பூத (பஞ்ச பூதங்கள்)….(எல்லாம் ஐந்து..)

6 = ருது, ரச..

7 = ரிஷி, முனி, ….

8 = சர்ப்பம், திக்…

9 = கிரகம்…

இப்படியாக போய்க்கொண்டே இருக்கிறது. சரி ஏன் இப்படி ஒரு எண்முறை வைத்தார்கள்? அறிவியலும் சம்ஸ்கிருத செய்யுள்கள் வடிவில் எழுதப்பட்டதாலும், அவை சந்தஸ் எனப்படும் சந்தத்துக்குள் கட்டமைக்கப்பட்டிருந்த்தாலும் இவ்வாறு வெவ்வேறு சொற்களைக் கொண்டு எண்களைக் குறிப்பது சுலபம். கூடுதலாக கவியுணர்வும், அழகியல் உணர்வும் இருக்கும். படித்து மனனம் செய்யவும் ஏதுவாக இருக்கும். எழுதும் போது எண்ணிக்கையின் வலமிருந்து இடமாக எழுத வேண்டும்.

உதாரணமாக லல்லாசார்யர் ‘சிஷ்யதீவ்ருத்தி தந்த்ரா’ என்னும் நூலை மேற்கண்ட எண்முறையைக் கையாண்டு எழுதியிருக்கிறார் (825 பொ.ஆண்டு). ஒரு மஹாயுகம் 43,20,000 வருடங்கள். ஒரு மஹாயுகத்தில் பூமி 157,79,17,500 முறை சுழல்கிறது (“வ்யோம சூன்ய சர அத்ரி இந்து ரந்த்ர அத்ரி அத்ரி சர இந்தவ:”) சுழற்சியை மொத்த வருடங்களால் வகுத்தால் 365.252538617 முறை ஒரு வருடத்தில் சுழல்கிறது!!

இதைத் தவிர எண்முறை கடபயாதி எண்முறை என்று ஒன்று இருக்கிறது. புதுமை, அழகியல், தேவை அடிப்படையில் இந்த எண்முறைகளே அவற்றின் அளவில் ஒரு தனிச்சிறப்பான கண்டுபிடிப்புகளாகும்.

பூமி சூரியனைச் சுற்றி வரும் வேகம் “கோபாக்யயா தினதாம” = “ஏகோன ஷஷ்டிலிப்தா: அஷ்டௌ விலிப்தா” அதாவது 59நிமிடம் 8 நொடி, 10 டெசி நொடி,13 மைக்ரோ நொடி கோணத் திசைவேகம் (ஆங்குலர் வெலாசிடி) -- சொன்னவர் புதுமனை சோமயாஜி (கலிலியோவுக் கெல்லாம் முன்பே).

இவற்றை அறிந்துகொள்ளும் பொழுதே தவிர்க்கமுடியாத ஒரு கேள்வி மனதில் எழும். ‘எந்தப் பயன்பாட்டிற்காக இத்தனை அடிப்படையான அறிவியல் உண்மைகளைத் துல்லியமாகக் கணக்கிட்டு வைத்தார்கள் நம் ரிஷி விஞ்ஞானிகள்? நவீன அறிவியலில் அடிப்படை உண்மைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதும் அவற்றின் நடைமுறைப் பயன்பாட்டு தொழிநுட்பம், கருவிகள், இயந்திரங்கள் வளர்ந்துவிடும். பண்டைய இந்தியாவில் என்னவெல்லாம் தொழில்நுட்பங்கள், கருவிகள் இருந்தன?’

இதற்கு விடைதேட, நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டிய மற்ற அறிவியல் கண்டுபிடிப்புக்கள் மற்றும் பயன்பாடுகள்; உதாரணமாக: மருத்துவம், கட்டிடம், கணிதம், வானவியல், ஜவுளி, கணிமவியல், ரசாயனம், பௌதீகம், என்று பல துறைசார்ந்த கண்டுபிடிப்புகளையும் அவற்றின் மூலத்தை மேற்கோள் காட்டி பேசியிருக்கிறார். மேலும் பல நூல்கள் மஹாபாஸ்கரீயம் (628 பொ.ஆ), லகுபாஸ்கரீயம் (629 பொ.ஆ), பிரம்மஸ்புட சித்தாந்தம் (528 பொ.ஆ)….. இன்னும் ஏராளமான தகவல்கள்.. மெய்சிலிர்க்கவைக்கும் உண்மைகள். பெருமை கொள்ளச் செய்யும் பாரம்பரியம்.

இந்திய அறிவியலை நீர்த்துப் போகச்செய்யும் இன்னொரு தவறான புரிதல் ரிஷிவிஞ்ஞானிகள் இதையெல்லாம் உள்ளுணர்வு அல்லது கற்பனையினால் சொன்னார்கள் என்பது. இதையும் தெளிவாக மறுக்கிறார், “சாக்ஷாத் அனுபவ யத்ருஷ்டௌ, ந ச்ருதோ, ந குருதர்சித, லோகானாம் உபகாராய ஏதத் சர்வம் ப்ரதர்சம்”, “பரீக்ஷாயார்த்து கலு ப்ரயோஜனம்” போன்ற வரிகளில் நமது ரிஷிகள் தெளிவாகவே இவை அனைத்தும் வெறும் செவிவழிச் செய்தியல்ல, உலக நன்மைக்காக அனுபவத்தாலும், பயனை திரும்பத்திரும்ப பரீட்சித்துப் பார்த்தும், முறையாக வளர்தெடுக்கப்பட்ட அறிவு என்று தெரிவிக்கிறார்கள்.

எல்லா துறைகளிலும் இந்த நாட்டின் எல்லாப் பாகங்களிலுமுள்ள ரிஷி விஞ்ஞானிகளும் பங்களித்திருக்கின்றனர். அவை சம்ஸ்கிருத்தில் நூலாகத் தொகுக்கப்பட்டு நாடுமுழுவதிலும் ஆர்வமுடையவர்களால் கற்கப்பட்டு வந்துள்ளன. சமஸ்கிருதம் ஒதுக்கப்பட்டதாலும், ஒட்டுமொத்த தேசத்தின் ஆற்றலும் அன்னியர்களிடமிருந்து நாட்டை காக்கவும், விடுவிக்கவும் செலவழிக்கப்பட்டதாலும் இன்னும் பல காரணங்களாலும் இவை வளராமலும், பரவாமலும் போனது. இவற்றில் பலநூல்கள் ஐரோப்பியர்களால் நூறாண்டுகளுக்கு முன்பே மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது, நம்மவர்களின் உதவியால் தான் அவற்றைக் கற்றுத் தேர்ந்திருக்கிறார்கள்.

இருந்தும் ஒருசில நேர்மையாளர்களைத் தவிர, பெரும்பான்மை ஐரோப்பியர்கள் இந்த உண்மைகளை மறைத்து இந்தியாவை பாம்பாட்டிகளின் தேசமாக மட்டுமே, தங்களால் நாகரீகம் கற்றுத்தரப்பட வேண்டியவர்கள் என்றுமே பரப்பிவந்திருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கும் போது நமது ரிஷிவிஞ்ஞானிகளின் மேண்மையும், பிறரின் மனக்கோணலும் புரிகிறது. ‘இந்தியாவில் கொஞ்சம் மதம், தத்துவம் தவிர அறிவியல் எதுவும் இல்லை’ என்று சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பிரதமர் சொன்னதும் நமது துரதிர்ஷ்டமே!

ஆனால் இந்த பல்லாயிரம் ஆண்டு பாரம்பரிய விஞ்ஞான நூல்கள் எதையும் பற்றிய அடிப்படைத் தகவல் கூட அறிந்திராத அறிவின்மை தரும் அசட்டுத் துணிச்சல் தான் இந்திய அறிவியல் பாரம்பரியத்தைப் இழிவுபடுத்தி, ‘நீராவிய வச்சு வெள்ளக்காரன் கப்பல்வுட்டான், நம்மாளுக கொழாப்புட்ட செஞ்சு வாய்க்குள்ள வுட்டானுங்க’ என்று கேலிபேசச் செய்கிறது, கூடவே ‘எனக்கு நவீன அறிவியல் தெரியும்’ என்கிற அளவிற்கு மீறிய தன்னம்பிக்கையும் பாரம்பரிய அறிவியல் அறிவை குறைத்து மதிப்பிட்டு, முற்போக்கு போலிப்பகுத்தறிவுச் சாயம் பூசச்செய்கிறது. முனைவர். கோபாலகிருஷ்ணன் மிகத் தெளிவாகவும், அடக்கமாகவும், ஆனித்தரமாகவும் பேசும் காரணம் உண்மையான அறிதல் தரும் நேர்மையான துணிவு.

டாக்டர். கோபாலகிருஷ்ணன் உயிர்வேதியலில் ஆய்வுப் பட்டம் பெற்று, அமெரிக்காவிலும் இந்திய CSIR லும் வேலை செய்து விட்டு, தற்போது கேரளத்தில் திருச்சூர் அருகில் Indian Institute of Scientific Heritageஎன்னும் ஆய்வுமையத்தை தொடங்கி நடத்தி வருகிறார்.

சமஸ்கிருதத்தில் டி.லிட். பட்டம் வாங்கியவர். உலக நரம்பியல் அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்கள் சங்க கௌரவ தலைவர் மருத்துவர். மகாதேவன் சாம்பசிவன் இந்த அமைப்பின் தலைவர் (இவர் ரிக், யஜுர் இரண்டு வேத கணபாடமும் வலமிருந்து இடமாகச் சொல்லும் திறமை படைத்தவர், உலகில் இந்தத் திறமை வாய்ந்த வெகுசிலருள் ஒருவர், திருவனந்தபுரம் பழவங்காடி கண்பதி உட்பட 18 கோயில்களின் தந்திரி). இந்திய பாரம்பரிய அறிவியல் நூல்கள் (மேலேசொன்னவை உட்பட) அனைத்தும் சமஸ்கிருத செய்யுள்-ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புடன் 25, 30 ரூபாய்க்கு நூல்களாக வெளியிட்டுள்ளார். இது சம்பந்தமான ஆராய்ச்சிகள் செய்தும், கல்லூரி, பல்கலைக் கழகம், பொது அமைப்புகள், கருத்தரங்குகளில் உரையாற்றி இவற்றைப் பரப்பும் தொண்டு வருகிறார்.

மேலே கொடுத்துள்ள இந்திய அறிவியல் தகவல்கள் வெறும் 0.1% மட்டும் தான். அவை அவர் 2003ம் ஆண்டு Chennai IIT ல் ஆற்றிய உரையில் இருந்து எடுத்தது

இவற்றோடு முனைவர். கோபாலகிருஷ்ணன் ஏராளமான ஹிந்துமத அடிப்படைகளை, சம்ஸ்காரங்களை, தத்துவங்களை விளக்கும் சொற்பொழிவுகளை ஆற்றி வருகிறார். அவர் உரைகள் எல்லாம் மலையாளத்திலும், ஆங்கிலத்திலுமாக ஒளிக்கோப்புகளாக யூட்யூப் போன்ற ஊடகங்களிலும், புத்தகங்களாகவும் கிடைக்கிறது. இந்திய பாரம்பரிய அறிவியல் ஆராய்ச்சி அமைப்பின் வலைத்தள முகவரி www.iish.org . அந்தத் தளத்தில் பல புத்தகங்களை இலவசமாகத் தரவிறக்கிக் கொள்ளலாம்.

என்ன வளம் இல்லை இந்தத் திருநாட்டில்? நம்மைப் பற்றி நாம் அறிந்துகொள்வதே அறியாமையிலிருந்தும், தாழ்வுணர்ச்சியிலிருந்தும் உதறித் தலைநிமிர ஒரேவழி. ஆகவே, எழுமின்! விழிமின்!!

-பிரகாஷ் சங்கரன்

நன்றி: தமிழ்ஹிந்து; டிசம்பர் 8 ல் பிரசுரமானது

ஃப்ளோரன்ஸ் - ஐரோப்பிய மறுமலர்ச்சியின் தொட்டில் - (பகுதி 4)

2011-12-12T20:06:00.002+01:00

மைக்கேலேஞ்சலோ (1475 – 1564)

ஃப்ளோரன்ஸுக்கு அருகிலுள்ள ஊரில் பிறந்தவர் மைக்கேலேஞ்சலோ. மிக இளம் வயதிலேயே அவரது கலைத்திறன் அடையாளம் கண்டுகொள்ளப்பட்டது. ஃப்ளோரன்ஸ் வந்து டொமினிகோ கிர்லாண்டயோ என்னும் ஓவியரின் கீழ் பயின்றார். அவரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, செல்வாக்கு மிக்க மெடிஷி குடும்பத்தின் தத்துப் பிள்ளையாக ஆனார். பொறியியல், ஓவியம், சிற்பம், கட்டிட வடிவமைப்பு, கவிதை என்னும் பல்வேறு துறைகளிலும் தனிச்சிறப்புடன் விளங்கினார். லோரென்சோ மெடிஷி இளம் மைக்கேலேஞ்சலோவின் திறமை மேல் அபார நம்பிக்கையும், அன்பும் கொண்டிருந்தார். அவரின் முதல் கலைப்படைப்புகளுக்கு ஆனையும், பொருளுதவியும் கொடுத்தவரும் மெடிஷி தான்.

பிற்காலத்தில் வளர்ந்து புகழ்பெற்று பெரும் கலைஞனாக வெனிஸ், ரோம், பொலோன்யா என்று பல இடங்களிலும் வேலை செய்து, பொக்கிஷங்களாக புகழப்படும் கலைப்படைப்புக்களை உலகில் அவரின் கலை, கற்பனை மற்றும் அறிவுத்திறனின் சாட்சியமாக நிறுவிவிட்டிருந்தார். போப் உட்பட ரோமின் முக்கியமானவர்களின் அன்பிற்கும் மரியாதைக்கும் உரியவராயிருந்தார். ரோமின் புகழ்பெற்ற புனித பீட்டர் தேவாலயக் கட்டுமானத்தில் தலைமை சிற்பி, வடிவமைப்பாளராக இருந்தார். அவர் உயிருடன் இருந்த போதே அவரின் வாழ்க்கை வரலாறு எழுதி வெளியிடப்பட்டது. ஒரு கலைஞனுக்கு அவன் வாழ்நாளில் கிடைக்கக்கூடிய அதிகபட்ச அங்கீராம் அனைத்தும் குறைவிலாது கிடைத்தது.

ஆனாலும் மைக்கேலேஞ்சலோ எப்போதும் தனித்து, உள்முகமாக ஒடுங்கியவராக, சோகம் ததும்பும் முகத்துடன் இருந்தார். பணமிருந்தும் ஏழை போல தோற்றமளித்தார். தன்னுடைய 57வது வயதில் தொமாஸோ டி காவிலியெரி என்னும் 23 வயது இளைஞன் மேல் மிகுந்த காதல் கொண்டார். அந்த இளைஞனைக் குறித்து முன்னூறுக்கும் மேற்பட்ட காதல் கவிதைகளை எழுதியுள்ளார். அந்த உறவு ஓரினச்சேர்க்கை என்று சொல்லப்பட்டாலும், மைக்கேலேஞ்சலோவைப் பொருத்தவரை ஒரு சிற்பியாக, ஓவியராக அவரது படைப்பூக்கத்தைப் பெருக்கும் - அழகான உடலை ஆராதிக்கும், தூய பிளாட்டோனிய (பாலுணர்ச்சியை மீறிய) காதல் என்றார். இறப்பதற்கு முன் அவர் வரைந்து வைத்திருந்த ஆயிரக்கணக்கான சிற்ப, கட்டிட மாதிரிகளை எரித்தார்.

இத்தனைக்கும் மீறி இன்றும் மறுமலர்ச்சிக் காலத்தின் அசல் முன்மாதிரியாக மைக்கேல்லேஞ்சலோவும், அவரது சம காலத்திய இன்னொரு மாமேதையான லியானோர்டோ டாவின்சியும் போற்றப்படுகிறார்கள். டேவிட், தி பியதா (The Pieta), இறுதித் தீர்ப்பு நாள் (the last Judgement), the creation of Adam, Adam and Eve in Eden garden, சிஸ்டின் சாப்பலின் மேற்கூரை ஓவியம் (முன்னூறுக்கும் மேற்பட்ட உருவங்கள் அடங்கியது – 4 ஆண்டுகள் ஆனது வரைந்து முடிக்க) என் இன்னும் எண்ணற்ற அவருடைய புகழ் பெற்ற சிற்பங்களும், ஓவியங்களும் உலகின் முக்கியமான தேவாலயங்களையும், அருங்காட்சியகங்களையும் அலங்கரிக்கிறது. மிகுந்த தெய்வபக்தியும், தீவிர கத்தோலிக்க கிறித்தவ நம்பிக்கையும் உடையவரான மைக்கேலேஞ்சலோ இரண்டு முறை கடுமையாக நோய்வாய்ப்படு ம்ரணத்தின் விளிம்பிலிருந்து உயிர் பிழைத்தார். “நான் மிகச்சாதாரனமானவன், கலையின் மூலமாக கடவுளுக்கு ஊழியம் செய்வதற்காக எனக்கு ஆயுளை நீட்டித்தந்துள்ளார்” என்றார். எண்பத்தி எட்டாவது வயதில் ரோமில் உயிரிழந்தார். அவரது இறுதி விருப்பப்படி உடல் ஃப்ளோரன்ஸுக்கு கொண்டுவரப்பட்டு, சாண்டா கிராஸ் தேவாலயத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது.

யாருடனும் அதிகம் பழகாத, வாழ்நாள் முழுதும் தனித்து ஒதுங்கி வாழ்ந்து மறைந்த அந்த உன்னதக் கலைஞனின் கல்லறையில் நின்ற போது எனக்குள் எழுந்த கேள்வி, எது மனிதனை உள்ளொடுங்கி, தனக்கான ஒரு உலகைக் கற்பனையில் கட்டி, அதை ஓவியமாகவும், சிலையாகவும் கலைவடிவமாக வெளிப்படுத்த வைக்கிறது? கடவுளா, தனி மனித இயல்பா, அவன் அகம் மட்டும் அறியும் இன்ப துன்பங்களின் உச்சகட்டங்களா, அவன் விரும்பிய ஆனால் இழந்த உறவுகளா, வெளித்தெரியாத வேறு ஏதாவதா... எது கலையாகிறது?

உயர்ந்த தூண்களின் உச்சியில் வளைந்த கூம்பு விதானங்கள், அப்பால் சுவற்றில் பதிக்கப்பட்டிருந்த வண்ணக் கண்ணாடி ஓவியத்துக்கு சூரியன் உயிர் கொடுக்க, நீண்ட பிரார்த்தனைக் கூடத்தில் சுற்றுலாப் பயணிகளின் கிசுகிசுவென பேச்சு சப்தத்துகிடையே கேமராக்கள் கண்சிமிட்ட, கல்லறையின் முன்னால் நெடு நேரம் நின்று கொண்டிருந்தேன். பளிங்குச் சமாதியில் குளிர்ந்த வெண் பளிங்குச் சிலையாக மூன்று பெண்கள் சோகமாகத் தலை குணிந்து அமர்ந்திருக்க உள்ளே மௌனமாக மைக்கேலேஞ்சலோ அவருக்குப் பிடித்த தனிமையில் இருப்பது போலத் தோன்றியது.

மைக்கேலேஞ்சலோவின் கல்லறை

கலிலியோ கலிலி (1564 -1642)

பிஸா நகரத்தில் பிறந்து ஃப்ளோரன்ஸ் நகரத்தில் வளர்ந்தவர் கலிலியோ. கணிதம், இயற்பியல், வானவியல், தொழில்நுட்பம், தத்துவம் என்று பல அறிவுசார் துறைகளில் மேதையாகத் திகழ்ந்து பல புதிய கண்டுபிடிப்புகளை நிகழ்த்தியவர். மறுமலர்ச்சியின் அறிவியல் புரட்சிக்கு வித்திட்டவர். ஐன்ஸ்டீனால் நவீன அறிவியலின் தந்தை எனப் புகழப்பட்டவர். கோபர்நிகஸின் சூரியமையக் கோட்பாட்டை ஆதரித்ததால் கிறித்தவ மத அதிகாரபீடங்களின் எதிர்ப்புக்கு ஆளானார். பைபிளில் சொல்லப்பட்டுள்ள புவிமையவாதம் பொய், சூரியன் அசையாமல் மையத்தில் இருக்க பூமி தான் சூரியனைச் சுற்றி வருகின்றது என்றார். மதவிசாரனைக்கு உட்படுத்தபட்ட போதும் தன் கருத்துக்களில் பின் வாங்காததால் “மத நம்பிக்கைகளுக்கு எதிரான கடுமையான சந்தேகவாதி” என முத்திரை குத்தப்பட்டார். அதன்பின் வாழ்நாளின் இறுதி வரை ஃப்ளோரன்ஸுக்கு அருகிலுள்ள அவருடைய வீட்டில் சிறை வைக்கப்பட்டார். மூன்று வருடங்கள் தொடர்ந்து வாரம் ஒருமுறை பைபிளின் ஏழு பாவ மன்னிப்பு பகுதிகளையும் படிக்க வேண்டும் என தண்டனையும் விதிக்கப்பட்டது. இந்தக் காலத்தில் தனது அறிவியல் கண்டுபிடிப்புக்களை விளக்கி நூல்கள் எழுதினார். தொடர்ந்து நோய்வாய்ப்பட்டு 77 ஆம் வயதில் மரணமடைந்தார். முதலில் வெளியில் புதைக்கப்பட்ட அவரது உடல் பின்னர், மீண்டும் தோண்டியெடுக்கப்பட்டு சாண்டா கிராஸ் தேவாலயத்தின் உள்ளே அடக்கம் செய்யப்பட்டு நினைவுச் சின்னம் எழுப்பப்பட்டுள்ளது.

கலிலியோவின் கல்லறை

கலிலியோவுக்கு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே வானவியலின் பல உண்மைகளைக் கண்டுபிடித்துவிட்ட இந்தியாவின் பாஸ்கரர், இன்றும் பாஸ்கராச்சாரியர் என்று ஞானியாக, ஆசிரியராகப் போற்றப்படும் நமது பண்பாடு நினைத்து பெருமைப்படாமல் இருக்க நான் “பகுத்தறிவு” பாசறையைச் சேர்ந்த புத்திசாலிமூடனா என்ன?? தான் கண்டடைந்த உண்மையை துணிச்சலாக முன்வைத்து மதக்குருடர்களை எதிர்த்து நின்ற அறிவியல் அறிஞனுக்கு மனதார வணக்கம் செய்துவிட்டு நகர்ந்தேன்.

மக்யாவெல்லி (1469 – 1527)

ஃப்ளோரன்ஸில் பிறந்த அரசியல் தத்துவ சிந்தனையாளர். மெடிஷி குடும்பத்தை விரட்டிவிட்டு குடியரசு மலர்ந்த போது, 29 வயதில் ஃப்ளோரன்ஸின் நிர்வாக சபைத் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். பின்னர் மீண்டும் மெடிஷி குடும்பம் ஃப்ளோரன்ஸைக் கைப்பற்றியபோது சிறையில் கொடுமைகள் அனுபவித்து, பின்னர் குறுகிய காலத்தில் விடுவிக்கப்பட்டார். மீண்டும் அரசியலில் தீவிரமாக ஈடுபட வாய்ப்பில்லாமல் எழுத்தில் கவனம் செலுத்தினார். அவ்வப்போது நெருங்கிய அரசியல் நண்பர்களுடன் தொடர்பில் இருந்தார். தனது புகழ்பெற்ற அரசியல் சிந்தாந்த நூலான ‘தி பிரின்ஸ்’ ஐ எழுதினார். உன்னத அரசியலுக்கும், நடைமுறைக்குச் சாத்தியமான அரசியலுக்கும் உள்ள அடிப்படையான முரனை முன்வைத்து அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் வழிமுறைகளைப் பேசினார். தனிப்பட்ட ஒழுக்கம், பொது ஒழுக்கம் இரண்டையும் குழப்பாமல் பிரித்துக்கொள்ள வேண்டும், எந்தப் பிண்ணனியும் இல்லாமல் ஒரு முற்றிலும் புதிய அரசனாக அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற விரும்புபவன் சில ஒழுக்க/நேர்மை மீறல்களைச் செய்தாக வேண்டும் என்றார். கற்பணையான உன்னதச் சமூகம் ஒருபோதும் தன்னை முன்னிறுத்திக் கொள்ளும் அரசனுக்கு முன் மாதிரியாக இருக்காது என்பது அவர் கொள்கை. 58 ஆவது வயதில் ஃப்ளோரன்ஸில் மரணமடைந்தார். சாண்டா கிராஸில் அடக்கம் செய்யப்பட்டு, நினைவுச் சின்னத்தில் “புகழ்ச்சிக்கு இன்னொரு சொல் ஈடில்லாத பெயருடையவர்” என்று இத்தாலியனில் பொறித்து வைத்துள்ளார்கள்.

மக்யாவெல்லியின் கல்லறை

இன்னும் ஃப்ளோரன்ஸைச் சேர்ந்த பல சிற்பிகள், ஓவியர்கள், மதகுருமார்கள், இலக்கியவாதிகள் போன்றோரின் கல்லறையும் நினைவுச் சின்னங்களும் இங்கே இருக்கிறது. தேவாலயத்தின் வெளியே உயர்ந்த பீடத்தில் பெரிய பளிங்குச் சிலை வைத்திருக்கிறார்கள் தாந்தேவுக்கு. சாகும் வரை பிரியமான ஊருக்குள் வரவிடாமல் செய்த ஃப்ளோரன்ஸ் நகரின் குற்ற உணர்வு, பாவமன்னிப்புக் கேட்டு வைத்திருப்பது போல இருந்தது. பஸிலிக்காவின் உள்ளும் புறமும் பெரும்பாலும் வெள்ளைப் பளிங்கும் பிற வண்ணப் பளிங்குக் கற்களையும் கொண்டு இழைத்திருக்கிறார்கள். உட்புறச் சுவர்களில் இருபதுக்கு இருபது அடி அளவில் எல்லாப் பக்கமும் பைபிள் காட்சிகள், ஃப்ளோரன்ஸ் வரலாற்று நிகழ்வுகள், ரோமத் தொண்மங்களை நிஜ அளவுள்ள ஓவியங்களாக வரைந்து வைத்துள்ளனர். ஒவ்வொரு தூணிலும், சிறிய ‘ஆல்டர்’களிலும் பளிங்குச் சிலைகள். இண்டு இடுக்களில் எல்லாம் ஓவியங்கள், சிற்பங்கள், போதாததற்கு மாபெரும் ஜன்னல்களில் கண்ணாடி ஓவியங்கள். வழிப்பாட்டுத் தலமாக இல்லாமலிருந்தால் இதுவும் ஒரு அருங்காட்சியகம் தான்.

சுவர் ஓவியங்கள், சாண்டா கிராஸ் பசிலிக்காவின் உள்புறம்...

சுவர் ஓவியங்கள், சாண்டா கிராஸ் பசிலிக்கா

சந்தேகத் தாமஸ்.. சாண்டா கிராஸ் பசிலிக்கா

இதமான குளிர், மரவேலைப்பாடுகள் மிகுந்த உயர்ந்த மேற்கூரை, ஒவ்வொரு படத்தின் முன்பும் ஆடாமல் நின்றெரியும் மெழுகுவர்த்திகள், அதன் முன் மண்டியிட்டு வணங்கும் வெள்ளை முகங்கள், குறிப்பாக கண்மூடி அசையாமல் இருந்த பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் முகம் பொண்ணாக மினுங்க, பிரார்த்தனை மரப்பெஞ்சில் உட்கார்ந்து உற்று ரசித்தேன்.

மிதமான விளக்கு வெளிச்சம் ஆரஞ்சு வண்ணத்தில் பரவிக் கிடக்க, தங்க முலாம் பூசப்பட்டுள்ள ஆல்டரும், அலங்கார வளைவுகளும், பூ வேலைப்பாடுகளும், ஓவியங்களும் ஜொலித்தது. மொத்த தேவாலயமுமே ஒரு பெரிய முப்பரிணாம ஓவியம் போலவும், அதனுள் ஒரு ஓவியக் கதாபாத்திரமாக நானும் இருப்பது போல பிரமை வந்தது.

ஒருபுறம் அதி நுணுக்கமாக செதுக்கப்பட்டு, ஆடை மடிப்புகள், பறக்கும் கூந்தல், நீட்டிய கைகள், எடுத்த பாதம் என உயிர்-நிகர் உடல் அசைவின் கனங்கள், முக பாவனைகள் என்று பளிங்குச் சிலைகள் உயிருடன் எழுந்து வருவது போலிருக்க, மறுபுறம் முகத்தில் ஏதேதோ உணர்ச்சிகள் உறைந்த பாவனையில், மூடிய இமைகளுக்குள் மெல்ல உருளும் விழிகள், சிற்பம் போல் அசையாமல் கண்மூடி பிரார்த்திக்கும் சிவந்த இதழுள்ள பெண்கள் உயிரற்ற சிலைகள் போலத் தோன்றும் முரனை எண்ணி நகைத்தபடி வெளியேறினேன்.

பெயர் மறந்து போன ஏதோ பளிங்கு தேவதை..

ஒரு பெரிய சதுக்கத்தின் முன் வானைத் துளாவும் கூம்பு வடிவ கோபுரங்களுடன் நிற்கிறது சாண்டா கிராஸ் தேவாலயம். சதுக்கத்தில் ஒரு பெண் தெருக்கலைஞர் தனியளாக நின்று வயலின் வாசித்தபடி கீச்சுக் குரலில் ஏதோ பாடிக் கொண்டிருந்தாள், நெளிந்து நெளிந்து மேலேறி குரல் உச்ச சுருதியில் எங்கோ உயரத்தைத் தொட்டபோது எதுவோ கைதவறி விழுந்து உடையப் போவது போல் எனக்குப் பதட்டமாக இருந்தது. வயலின் கம்பியின் நாதம் எது, அவள் குரல் எது என்று பிரித்தறிய முடியவில்லை. அவள் அப்படியே குரலை நீட்டிப் பிடித்து கொஞ்சம் மேலேயே தங்கிவிட்டு பின் அழகாக வழுக்கிக் கொண்டு இறங்கி வந்து இயல்பான குரலில் பாடினாள். பாடி முடித்ததும் கூடி இருந்தவர்கள் பலத்த கைதட்டலில் உற்சாகப் படுத்தினார்கள். சுற்றிலும் இருந்த பெரிய கட்டிடங்களில் குரல் எதிரொலித்து அவள் பாடுவதை வெட்டவெளியிலும் நன்றாகக் கேட்கக் கூடிய ஒலியமைப்பை உண்டாக்கியது.

சுற்றிலும் சிறிதும், பெரிதுமான பரிசுப்பொருட்கள் விற்கும் கடைகள், காபிக் கடைகள். பளீரென்ற வெளிச்சம், நீல வானம். சுற்றுலாப் பயனிகளுக்கேற்ற காலநிலை. மக்கள் உற்சாகமாகக் கூட்டம் கூட்டமாக பேசிச் சிரித்தபடி நகர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு சட்டென்று ஐநூறு ஆண்டுகள் முன்னால் வந்து குதித்தது போலிருந்தது. ஒரு கோகோ–கோலா வாங்கிக் குடித்து 2011 க்கு வந்தேன்.

பகுதி-3 பகுதி-5

ஃப்ளோரன்ஸ் - ஐரோப்பிய மறுமலர்ச்சியின் தொட்டில் - (பகுதி 3)

2011-12-11T18:06:00.003+01:00

சாண்டா கிராஸ் தேவாலயம்

சாண்டா கிராஸ் பசிலிக்கா, ஃப்ளோரென்ஸ்

ஐரோப்பிய கிறிஸ்தவ மதவரலாற்றில் மிகமுக்கியமான ஆளுமையாகப் போற்றப்படும் புனித ஃபிரான்ஸிஸ் (12-13ஆம் நூற்றாண்டு) தோற்றுவித்ததாகச் சொல்லப்படும் சாண்டா கிராஸ் பசிலிக்கா, பதிமூன்றாம் நூற்றாண்டில் இறுதியில் மீண்டும் முழுவதும் வெள்ளைப் பளிங்கினால் கட்டப்பட்டு, படிப்படியாக விரிவாக்கம் செய்யப்பட்டு பொ.வ.1442ல் போப் நாலாம் யூஜீனால் திறந்து வைக்கப்பட்டது. ஃப்ளோரன்ஸ் நகரின் முக்கியமான வரலாற்றுச் சின்னம் இந்த தேவாலயம். இங்கு தான் மறுமலர்ச்சிக் காலத்தைக் கட்டியெழுப்பிய மைக்கேல் ஏஞ்சலோ, மாக்கியவில்லி, கலிலியோ உட்பட பலரின் பூத உடல் புதைக்கப்பட்டுள்ளது.

Interior - Santa Cross Basillica, Florence

இவர்கள் யாருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும் இந்நகரத்தின் வரலாற்றிலிருந்தும், கலாச்சாரப் புரட்சிக்கான அவர்களின் பங்களிப்பிலிருந்தும் பிரிக்க முடியாது. ஏனென்றால் ஒவ்வொருவரும் மிகுந்த நுண்ணுணர்வும், மிக மெல்லிய இதயமும் கொண்ட படைப்பாளிகள். அவர்களின் சொந்த இன்ப துன்பங்களின் தாக்கம் தான் அவர்களது கலை வெளிப்பாடு. அது தான் மறுமலர்ச்சியின் வேர். இவர்கள் ஃப்ளோரன்ஸில் வாழவும், வெளியேறவும் காரணமாயிருந்த நிகழ்வுகள் ஒருவகையில் மறுமலர்ச்சி வெளியில் பரவவும் காரணமாயிருந்தது. இவர்களின் வாழ்க்கைக் குறிப்பை அறிந்து கொள்வதே ஃப்ளோரன்ஸ் நகரை, அதன் பொக்கிஷங்களைத் தங்கள் அகத்திலிருந்து உருவாக்கி அளித்த கலைஞர்களின் ஆத்மாவோடு சேர்த்து முழுமையாக அறிந்து கொள்வதாகும்.

தாந்தே (1265 – 1321)

தாந்தேயின் சிலை....

ஐரோப்பாவின் மகாகவியாகப் போற்றப்படும் தாந்தே அலிகியெரி பிறந்தது ஃப்ளோரென்ஸில். அப்போது ஐரோப்பாவில், குறிப்பாக இத்தாலியில் உச்சத்திலிருந்த போப்பரசர் ஆதரவாளர்கள் மற்றும் புனிதரோமாபுரிப் பேரரசரின் ஆதரவாளர்களுக்கு இடையில் தொடர்ந்து அதிகார மோதல்கள் ஏற்பட்டது. போப்பின் ஆதரவாளர்கள் ‘கெல்ஃப்’ என்றும், ரோமப் பேரரசரின் ஆதரவாளர்கள் ‘கிப்பெல்லைன்’கள் என்றும் அழைக்கப்பட்டனர். தாந்தே கெல்ஃப்களின் சார்பாகப் போர்களில் பங்கு பெற்றார்.

போப்பின் ஆதரவாளர்களான கெல்ஃப்கள் வென்றனர், பின்னர் அவர்களுக்குள்ளேயே பிளவு ஏற்பட்டது. ஃப்ளோரன்ஸ் நகரத்தின் நிர்வாகத்தில் போப்பின் முழுத்தலையீடும் வேண்டும் என்று நினைத்தவர்கள் ‘கருப்பு கெல்ஃப்கள்’ என்றும், ரோமின் அதிக தலையீடில்லாத சுதந்திரமான ஃப்ளோரன்ஸை ஆதரித்தவர்கள் ‘வெள்ளை கெல்ஃப்கள்’ என்றும் பிரிந்து மோதிக்கொண்டனர். இப்போது தாந்தே வெள்ளை கெல்ஃப்கள் பக்கம் இருந்தார். முதலில் ஜெயித்த வெள்ளை கெல்ஃபுகளை பின்னர் ரோமிலிருந்து வந்த போப்பின் படை வென்று துரத்தியது. அந்தச் சமயம் அமைதி உடன்படிக்கைக்காக ரோமில் போப்பைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்த தாந்தேவை ஃப்ளோரன்ஸில் இருந்து இரண்டு வருடங்களுக்கு நாடு கடத்தப்பட்டதாக அறிவித்து, பெரிய தொகையையும் அபராதமாக விதித்தனர் புதிய ஆட்சியர்கள். மீறி ஃப்ளோரன்ஸ் நகரத்தில் கால் வைத்தால் உயிருடன் கொளுத்தப்படுவார் என்றூம் எச்சரித்திருந்தனர். பின்னர் பகிரங்கமாக மன்னிப்புக் கேட்டால் அனுமதி தரப்படும் என்ற போது அதை நிராகரித்து வெவ்வேறு ஊர்களில் வாழ்ந்தார்.

தனது பிரியத்திற்குரிய நகரமான ஃப்ளோரன்ஸுக்கு தான் திரும்பவே முடியாதென்ற ஏக்கம் அவர் இறப்பு வரை இருந்தது. மேலும் அவரது இளமையில் 9 வயதான போதே பீட்ரைஸ் என்னும் சிறுமியை கண்டவுடன் காதல் வந்திருந்தது. பீட்ரைஸ் வளர்ந்து இளம்பெண்ணான போது அவர் காதலும் வளர்ந்தது, அடிக்கடி ஃப்ளோரன்ஸ் நகரத் தெருக்களில் சந்திருக்கிறார்.

ஆனால் தாந்தேயின் பெற்றோர் அவர் 12 வயதாக இருக்கும்போதே இன்னொரு பெண்ணுக்கு மணம் முடிப்பதாக ஒப்பந்தம் செய்து விட்டனர். பின்னர் அவரையே திருமணம் செய்து கொள்ளவேண்டியிருந்தது. ஐரோப்பாவிலும் அந்தக் காலத்தில் பால்ய விவாகம் இருந்திருக்கிறது! வெகு இளம் வயதிலேயே பீட்ரைஸ் இறந்ததும் தாந்தேயின் கவிமனதை ஆழமாகப் பாதித்தது. இந்தக் காலங்களில் ஃப்ளோரன்ஸுக்கு வெளியில் தான் தனது உலகப் புகழ்பெற்ற ‘டிவைன் காமெடி’ என்கிற கவிதைக் காவியத்தை இயற்றினார்.

பீட்ரைஸின் உருவமும், அவரது இளம் வயது காதல் நினைவுகளும் மீண்டும் மீண்டும் தாந்தேயின் மனத்தில் எழும்ப, அந்த எழுச்சியினால் உந்தப்பட்டு எழுத அரம்பித்தது தான் டிவைன் காமெடி. தாந்தே தன்னையே கதாப்பாத்திரமாக உருவகித்துத் தான் இறந்து நரகத்திற்கும், பின்னர் சிறிய தண்டனை/ பக்குவப்படுத்தல் காலத்தைக் கடந்து, கடைசியாக சொர்க்கத்திற்குச் செல்வதையும் மிக நுணுக்கமான, ஆழந்து தத்துவார்த்தமாகப் பொருள் கொள்ளும் விதத்தில் எழுதி, அதன் வழியாக ஒவ்வொரு மனிதனின் ஆன்மீகமான வாழ்க்கைப் பயணத்தை காவியமாக்கினார்.

அவரது காவியமே இத்தாலியன் மொழி உண்டாகி வளரக் காரணம். இத்தாலியன் மொழியையே ‘தாந்தேயின் மொழி’ என்று குறிப்பிடும் வழக்கம் இருந்தது. கடைசி வரை தான் மிகவும் விரும்பிய தன் சொந்த ஊருக்குப் போக முடியாமலேயே 1321ல் ராவென்னா என்னும் ஊரில் மரணமடைந்தார். அங்கேயே அவரது உடல் புதைக்கப்பட்டது. பின்னர் ஃப்ளோரன்ஸ் தவறை உணர்ந்து, அவரது உடலின் மிச்சங்களைப் பலமுறை கேட்டும் ராவென்னா சபை மறுத்துவிடவே, ஃப்ளோரன்சின் சாண்டா கிராஸ் தேவாலயத்தில் தாந்தேயின் நினைவு ஸ்தூபம் அமைக்கப்பட்டு, அந்த வெற்று நினைவுச் சினத்தின் மேல் “காலத்தின் மிகச்சிறந்த கவிக்கு, மரியாதையுடன்...’ என்று அவரது காவியத்திலிருந்தே வரியை மேற்கோள் எடுத்து பொறித்துவைத்துள்ளனர்.

தாந்தேயின் நினைவுச் சின்னம், சாண்டா கிராஸ் தேவலயத்தினுள்....

பகுதி-2 பகுதி-4

ஃப்ளோரன்ஸ் - ஐரோப்பிய மறுமலர்ச்சியின் தொட்டில் - (பகுதி 2)

2011-12-07T14:05:00.002+01:00

பெர்சீயஸின் மெடூசா வதம்

கிரேக்க தொண்ம நாயகன் பெர்சீயஸ், பாம்புக் கூந்தல் கொண்ட, மக்களைக் கல்லாக மாற்றும் அரக்கி மெடூசாவின் தலையை அறுத்து, முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாமல் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு நிற்கும் காட்சி -பதினாறாம் நூற்றாண்டு ஃப்ளோரன்ஸ் சிற்பி பென்வெனுடோ செல்லினியின் படைப்பில் வெண்கலச் சிலையாக. இந்தச் சிலையை தொடர்ந்து 10 வருடம் செய்ய முயன்று, முடியாமல் தோல்வியடைந்து, ஒருநாள் தன் வீட்டு சாமன்களையெல்லாம் எரி உலையில் போட்டு வெண்கலத்தை உருக்கி சிலையை வார்த்தபோது, அதிசயமாக சிலை முழு உருப்பெற்றது. வலதுகாலில் மூன்று விரல்கள் மட்டும் பின்னால் சேர்க்கப்பட்டது

நாடும் நாட்டு மக்களும்

அதிகாலை ஃப்ளோரன்ஸ் 'சாண்டா மரியா நோவெல்லா' ரயில்நிலையத்தை வந்தடைந்த போது 5.30 மணி. வெளியேறி, வாடகைக் கார்களைத் தாண்டி ரோட்டில் இறங்கிய போது மெல்ல விடிந்து கொண்டிருந்தது. குளிர் அவ்வளவாக இல்லை. முன்னரே லாட்ஜைச் சென்றடையும் வழியை அச்சிட்டு கையில் வைத்திருந்தாலும், அதிகாலை மயக்கத்தில் முன்னால் பிரிந்து சென்ற நான்கு பெரிய சாலைகளில் எதில் செல்ல வேண்டுமென்பதில் குழப்பம் வந்தது. சரி, மக்களின் பொறுமை எப்படி என்று சோதித்துத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது தான் என முடிவு செய்து, யாராவது சிக்குவார்களா என தேடினேன். தன் பெட்டிக் கடையை திறந்து, தினசரிகளை தொங்கவிட்டும், பொருட்களை எடுத்து வெளியில் வைத்து அடுக்கிக் கொண்டும் இருந்த பெரியவரிடம், ஹோட்டல் முகவரியைக் காண்பித்து உலகப் பொது மொழியில் (சைகை!) கேட்டேன். பொறுமையாக வழி சொன்னார் -இத்தாலியனில்! ஒன்றும் புரியவில்லை, இருந்தாலும் என் சோதனையில் தேறிவிட்டமையால் அவரது திருப்திக்காக மண்டையை வெகு விவரமாக ஆட்டிவிட்டு, நன்றி சொல்லி, பெட்டியை உருட்டிக் கொண்டு நடந்தேன். சிறிய கருங்கற்கள் பதிக்கப்பட்ட நடைமேடையில் பெட்டியின் சக்கரம் ‘கடபுட’வென சத்தம் போட்டு காலை வேளையின் அமைதியைக் கெடுத்தது, இருந்தாலும் இறக்கமில்லாமல் தரதரவென இழுத்துச் சென்றேன். ஐம்பது மீட்டருக்குள் மறுபடியும் சந்தேகம், இம்முறை ஆளரவமில்லாத பனிபொழிந்து ஈரமான சாலையைப் பெருக்கும் பணிப்பெண் சிக்கினார். அவரிடம் தெருப்பெயரைப் புரியவைக்க பத்து நிமிடமும், ஹோட்டல் பெயரை புரியவைக்க பத்து நிமிடமும் முதலீடு செய்தேன். என் உச்சரிப்பு ஒரிஜினல் பெயருக்கு சற்றும் சம்பந்தமில்லாமல் இருந்திருக்கவேண்டும். ஆனால் நானே விட்டாலும், அவர் விடுவதாய் இல்லை. என்னை நிற்கச் சொல்லிவிட்டு அந்த அரை இருட்டில் இந்தப் பக்கமும், அந்தப் பக்கமும் பத்தடி நடந்தார். அப்புறம் சைகை காட்டி விட்டு என்னைத் திரும்பிப் பார்க்கச்சொன்னார். எதிரே வலப்பக்கம் நான்கு கட்டிடம் தள்ளி விடுதி! வழிந்து சிரித்துக் கொண்டு போய்ச்சேர்ந்தேன், மக்கள் நல்லவர்கள் தான் போல என சமாதானம் செய்தபடி!

பொதுவாக சுற்றுலாத் தலங்களில் வசிப்பவர்கள் இந்தமாதிரி வழி சொல்லி அலுத்துப் போயிருப்பார்கள். இந்தியாவில் அதை பொழுதுபோக்காக எடுத்துக் கொண்டு, கூடவே கூட்டிச்சென்று விடும் நல்ல உள்ளங்கள் எல்லா ஊரிலும் உண்டு. ஆனால் ஐரோப்பாவின் நியூட்ரினோ வேக வாழ்க்கையில், அடுத்தவர்களுக்காகச் செலவழிக்கும் ஒவ்வொரு மைக்ரோ நொடியும் பேரிழப்பாகத் தோன்றுவது போலிருக்கும். யாரையும் கவனிக்காமல் ஓடிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.

செக் குடியரசில் வெள்ளையர்களைத் தவிர வேறு இன, நிற மக்கள் மிகமிகக் குறைவு. தலைநகரான பிராகில் கூட அப்படித்தான். மங்கோலிய முக அமைப்புடைய வியட்நாமியர்களை விட்டால் வேறு நாட்டு மக்கள் அதிகம் பார்க்க முடியாது. ஐரோப்பவின் அனைத்து நாடுகளிலும், பெருநகரங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் ஆப்பிரிக்கர்கள் பிராகில் விரல் விட்டு எண்ணிவிடும் அளவு தான் இருக்கிறார்கள். பிராகை விட்டு தள்ளி ஏதாவது சிறு நகரங்கள், கிராமப்புறங்களுக்குச் சென்றால் இந்திய நிறத்தைப் பார்த்த்தும் சட்டென்று ஒரு அதிர்ச்சி முகத்தில் பரவி, அந்தக்கனமே அதைச் சமாளிக்கும் மக்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். அசட்டு வெள்ளையில் இருக்கும் வட இந்தியர்களை சமயங்களில் ரோமா என்றழைக்கப்படும் ஜிப்ஸி இன மக்களுடன் குழப்பிக் கொள்வார்கள். அவர்களுக்கு ஜிப்ஸிக்களைக் கண்டால் ஆகாது.

ஆனால் ஃப்ளோரன்ஸில் ஆப்பிரிக்கர்களும், மத்தியக் கிழக்கு நாட்டினரும், பங்களாதேசிகளும், இலங்கைத் தமிழரும், சிங்களரும் நிறைய இருக்கிறார்கள். பங்களாதேசிகள் மற்றும் ஆப்பிரிக்கர்கள் எண்ணிக்கையில் அதிகம். பெரும்பாலும் தெருக்கடைகள், சிறு வியாபாரம், துப்புரவுப் பணி போன்றவற்றைச் செய்கிறார்கள். ஆகவே வெவ்வேறு நிற மக்களைப் பார்த்துப் பழகிப் போன கண்களுக்கு யாரும் வித்தியாசமாகப் படுவதில்லை. ஒரு நாள் ஊர் சுற்றி விட்டு இரவு பதினொன்னரை மணிக்கு ஒருவரிடம் வழி கேட்டேன். இளம்பெண், ஐந்தே முக்கால் அடி உயர டார்க் சாக்லேட் நிறத்தில் இருக்கும் என்னிடம் எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் அருகில் வந்து பதில் சொன்னாள். உணவகங்கள், சுற்றுலாத் தளங்கள், பேருந்துகள் என எல்லா இடங்களிலும் அப்படியே.

நகரின் பெரும்பகுதியும், குறிப்பாக பழைய நகரப்பகுதி முழுவதும் கருங்கல்லாலான ரெனையசென்ஸ் பாணி கட்டிடங்களே இருக்கின்றன. கற்பாறைகளைச் செவ்வக வடிவத்தில் பெருங்கற்களாகச் செதுக்கி அதை ஒன்றின் மீது மற்றொன்று அடுக்கிக் கட்டப்படும் கட்டிடம். வெளிப்புறமிருந்து பார்க்க செவ்வக வடிவ கட்டம் கட்டமாகத் தெரியும். எல்லாம் திட்டமிட்டு கட்டியது போல ஒரே அமைப்பும், நான்கு மாடி உயரமுமாக இருக்கிறது. வண்ணம் பூசப்பட்ட கட்டிடங்களும் இருக்கின்றன. சிவப்பு, மஞ்சள், பச்சை என்று பளீர் வண்ணங்கள் இருந்தாலும் அவற்றின் மங்கலான 'ஷேட்'களே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்தக் கட்டிடங்கள் ஒன்றையொன்று அடுத்து வரிசையாக நதியின் இருகரைகளிலும், தெருக்களிலும், சதுக்கங்களின் நாற்புறமும் சுற்றி நின்று கண்களுக்கு கலவையான அழகைக் காட்சிவைக்கின்றன. இதுவே பொதுவாக ஐரோப்பாவின் எந்த நகரத்துக்குப் போனாலும் பொதுவான அமைப்பு.

பிரதான சாலைகள் கூட அகலமில்லாமலும், குறுக்குச் சாலைகள் அதை விட நெருக்கலாகவும், சந்துகள் இரண்டு பேர் மட்டும் நடக்கக் கூடிய அளவிற்கு குறுகலாகவும் இருக்கிறது. இந்தக் குறுகிய சந்தில் நடக்கும் போது தலைக்கு மேலே பல கட்டிடங்கள் எதிர்ப்புறமுள்ள கட்டிடத்தை இனைத்துக் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. கட்டிடங்களின் கூரை கேரள, தமிழ்நாட்டு பழைய வீடுகளைப் போல ஓடு வேயப்பட்டு, உள்புறம் மரச் சட்டங்களால் தாங்கப்பட்டுள்ளது.

பெரும்பாலும் எல்லா பழைய சாலைகளும் செங்கல் அளவுள்ள கருங்கற்களால் பாவப்பட்டிருக்கிறது. அதில் சுற்றுலாப் பயணிகளை ஊர் சுற்றிக் காட்ட அழைத்துச் செல்லும் இரண்டு குதிரைகள் பூட்டிய சாரட் வண்டிகள் தடதடத்துப் போகும் போதும், குதிரைகளின் இரும்பு லாடம் அடித்த குளம்படியின் டக்டக் சத்தமும், குறிப்பாக அந்தி சாய்ந்த பிறகு, கண்ணை உறுத்தாத ஆரஞ்சு பொன் நிறத்து விளக்கொளியில் ஏதோ 16ஆம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பாவில் இருப்பது போல ஒரு பிரமையை உண்டாக்குகிறது. கட்டிடங்கள் அவற்றின் பழமை மாறாமல் பேணப்படுகிறது. அந்தப் பழமை தான் இந்நகரின் சுற்றுலா மூலதனம். அதை பெயிண்ட் அடித்தும், இடித்துவிட்டு கண்ணாடி ஒட்டிய ஜிஜிகு உயர கட்டிடங்கள் கட்டியும் நாறடிக்கவில்லை.

தடுக்கி விழுந்தால் ஒரு மியூசியம் அல்லது பழைய சர்ச், இல்லாவிட்டால் காபி – பிஸா கடைகளில் தான் விழவேண்டும். நகரமெங்கும் காபி மணம் அடித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. இத்தாலியர்களுக்கு காபி என்றால் நல்ல ஸ்ட்ராங்கான கடுங்காப்பி, சர்க்கரை இல்லாமல், ஒரு மடக்கு – அவ்வளவு தான். அந்த வாசனையும், கசப்பும் பல மணி நேரம் தங்கும். நான் 30மில்லி அளவுள்ள அந்தக் காப்பியைக் குடித்துவிட்டு கசப்பு தலைக்கேறி கபாலத்தை இடிக்க, சாமி வந்தது போல தலையைச் சிலுப்பிக் கொண்டு உட்கார்ந்துவிட்டேன். மூச்சு, நாடி, நரம்பெல்லாம் காபி ஓடுவது போலிருந்தது. நமக்கு 'ஆத்துல கலந்த பசுமாட்டுப் பாலில், டிகாஷன் சேர்த்து, வட்ட டபராவில் நுரைவர ஆற்றிக் குடிக்கும் நரசூஸ் காபி தான் பேஷ்..பேஷ்..' என நினைத்துக் கொண்டேன். வீட்டுக்கு வருபவர்களுக்கு இந்தக்காபி கொடுப்பது பாரம்பரியமான விருந்தோம்பல். மற்றபடி கப்புசினோ, பால் காபி (கஃபே லாட்டே), இத்யாதிகள் அவர்கள் விரும்புவதில்லை. அதெல்லாம் இத்தாலி பெயரைச் சொல்லி வெளியே பிரபலம்.

ஸ்பாகெட்டி, பாஸ்தா, பிஸா, லஸான்யா என்று இத்தாலிய உணவுகள் எல்லாம் உலகம் முழுதும் பரவி விட்டது. நம் மக்களிடம் அதைச் சாப்பிட்டால் விஞ்ஞானி ரேஞ்சுக்கு ஒரு தற்பெருமையும், அறியாதவர்களை ‘அபிஷ்டு’க்களாகப் பார்க்கும் தொணியும் வந்துவிட்டது. மைதா மாவு அப்பளம் போல இருக்கும் மெல்லிய வஸ்துவை ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக அடுக்கி, ஒவ்வொரு அடுக்கின் நடுவிலும் கீரை, காய்கறி, சீஸ் வைத்து நிரப்பி வேக வைத்து, உப்பிலிட்ட ஆலிவ் காய்கள் மற்றும் தக்காளி சாஸுடன் பரிமாறப்படும் சைவ லஸான்யா பிடித்திருந்தது. பாகிஸ்தானிய மற்றும் இந்திய உணவகங்கள் இருந்தது, சரி தமிழ்வாணன் போல இட்லி தேடி அலைந்து தமிழ் மானம் காக்க மனமில்லாமல் பிஸா, பழம், காபியென்றே நான்கு நாளும் ஓட்டிவிட்டேன்.

தங்கநகைக் கடைப் பாலம்

இரவில்...

பதிணான்காம் நூற்றாண்டில் ஆரன் நதியின் குறுக்கே கட்டப்பட்ட இந்தக் கல்ப்பாலத்தில் (ponte vecchio - பழைய பாலம்) ஆரம்ப காலத்தில் முழுவதும் கசாப்புக் கடைகள் தான் இருந்திருக்கிறது, பின்னர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறி சிறுவியாபாரம், வட்டிக்கடை என்று வளர்ந்து இப்போது வரிசையாக தங்க நகைக்கடைகள் தான் இருக்கின்றன.

பகலில்...

ஆங்கிலத்தின் Bankrupt என்ற வார்த்தை உருவாக இந்தப் பாலம் தான் காரணம். அந்தக்காலத்தில் வியாபாரிகள் தங்கள் கடைச்சரக்கை பரப்பி வைக்கும் மர மேசையை (banco), அவர்கள் தரவேண்டிய கடன் தொகையைத் தர முடியாமல் போனால், அரசாங்க ஆட்கள் அடித்து நொறுக்குவார்களாம் (rotto). மேசை உடைந்தால் வியாபாரம் செய்ய முடியாது. இந்தச் செயலே bankruptcy என்றானது. கடைகளின் பழைய தோற்றத்தை மாற்றாமல் வியாபாரம் செய்கிறார்கள். இன்று இந்தப் பாலம் ஃப்ளோரன்ஸின் முக்கியமான காட்சித்தலம்.

பகுதி -1 பகுதி -3

ஃப்ளோரன்ஸ் - ஐரோப்பிய மறுமலர்ச்சியின் தொட்டில் - (பகுதி 1)

2011-12-03T00:25:00.004+01:00

அக்டோபர் இறுதியில் ஒரு அறிவியல் கருத்தரங்கில் கலந்துகொள்ள இத்தாலியிலுள்ள ஃப்ளோரன்ஸ் நகரத்திற்குச் சென்றேன். பிராக்கில் இருந்து வியன்னா, வெனிஸ் வழியாக நீண்ட ரயில் பயணம். ஐரோப்பாவில் விமானப்பயணத்தை விட மிகவும் சௌகரியமானது ரயில் பயணம். ஏசுவைப் போல ரெண்டு கையையும் நீட்டி ‘நம்புங்க துரை..நான் அப்படிப்பட்டவனில்லீங்க’ என்று சாட்சியம் சொல்லும் பாதுகாப்பு சோதணை கிடையாது, கூட்டம் இருக்காது, அமரவும் கால் நீட்டிக் கொள்ளவும் வசதியான நல்ல அகலமான இருக்கைகள், விமானத்திற்கு இணையான துயமையான கழிவறை வசதிகள், வண்டி ஓடும் தடதட சத்தமே இல்லாமல் இருக்கும் அமைப்பு, உள்ளே புகைபிடித்து அடுத்தவர்களுக்கு கேன்சர் அன்பளிப்பு அளிக்க அனுமதியில்லை, நிலப்பரப்புகளை நன்றாக காணும்படியான அகலமான கண்ணாடி ஜன்னல்கள்... என்ன ஒன்று நம் ஊர் போல உடனே பேசக்கிளம்பி இறங்கும் போது, ‘மறக்காம மெயில் பண்ணுங்க’ என்று ஆரத்தழுவிப் பிரியும் ‘ரயில் ஸ்னேகம்’ உருவாகும் வாய்ப்பு இல்லை. நேரம் பெரியவிஷயம் இல்லை என்றால், பேச்சுத் துணைக்கு ‘ஆள்’ இருந்தால் அல்லது ‘பராக்கு’ பார்ப்பதிலும், தண்டிதண்டியான புத்தகத்துள் முகம் புதைத்து மூக்கால் உழும் பழக்கமும் இருந்தால் ரயில் பயணமே சுகமானது.

ஃப்ளோரன்ஸ்

அழகிய ‘ஆரன்’ நதியின் கரையில் அமைந்திருக்கும் ஃப்ளோரன்ஸ், இத்தாலியின் துஸ்கானி மாகாணத்தின் தலைநகரம்,. இத்தாலிய மொழியில் ‘ஃபியரென்ஸ்’ என்றும் லத்தீனில் ‘ஃப்ளோரென்ஸியா’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

நகரத்தின் வரலாற்றுச் சிறப்பு வாய்ந்த மையப் பகுதி முழுவதும் யுனெஸ்கோவின் உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமாக அறிவிக்கப்பட்டது. ஒரு நகரம் ஒட்டுமொத்த பகுதியும் உலகப் பொக்கிஷமாகக் கருதப்படும் அளவிற்கு என்ன சிறப்பு அங்கே இருக்கிறது?

ஃப்ளோரன்ஸ் – இத்தாலி மற்றும் மொத்த ஐரோப்பாவின் மறுமலர்ச்சிக் காலகட்டத்தின் (Renaissance) பிறப்பிடம். பதினாலாம் நூற்றாண்டில் ஃப்ளோரன்ஸிலிருந்து தான் அறிவியல், தத்துவம், சமயம், அரசியல், இசை, ஓவியம் என எல்லா துறைகளிலும் ஒரு கலாச்சாரப் புரட்சி அலை கிளம்பி ஒட்டுமொத்த ஐரோப்பாவையும் 17ஆம் நூற்றாண்டு வரை அதன் அனைத்துத் தளங்களிலும் புதிதாகப் புரட்டிப் போட்டது.

ஃப்ளோரன்ஸில் வாழ்ந்த மேதைகளின் பட்டியலைப் பார்த்தால் மலைப்பு வரும், அதுவே அந்நகரம் ஏன் ஐரோபிய வரலாற்றில் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது என்பதையும் விளக்கும். சுருக்கமான ஒரு பட்டியல்: பலதுறை மாமேதையான லியனார்டோ டாவின்சி, கலைமேதை மைக்கேல் ஏஞ்சலோ, அரசியல், தத்துவ சிந்தனையாளர் மாக்கியவில்லி, ஐரோப்பாவின் தலைசிறந்த கவியான தாந்தே, வானவியலாளர் மற்றும் தத்துவவாதியான கலிலியோ கலிலி, செவிலியர்களின் முன்மாதிரியான ஃப்ளோரன்ஸ் நைட்டிங்கேல் என்று இன்னும் நீண்டு கொண்டே போகிறது.

மெடிஷி குடும்பம்

ஃப்ளோரன்ஸைச் சேர்ந்த ‘மெடிஷி’ என்னும் பிரபுக்குடும்பம் ஐரோப்பா முழுமையிலும் செல்வாக்குடன் இருந்திருக்கிறது. அந்த ஒற்றைக் குடும்பத்தில் இருந்து மட்டுமே நான்கு கத்தோலிக்க ‘போப்’கள் உருவாகியிருக்கின்றனர், இரண்டு ஃபிரெஞ்சு அரசிகள் மற்றும் ஆஸ்திரிய நாட்டின் மன்னரின் பட்டத்தரசி இந்தக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் தான். ஃப்ளோரன்ஸின் நுண்கலைகள் மற்றும் கட்டிடக்கலைக் கலைஞர்களை ஆதரித்து கலைகளின் வளர்ச்சிக்கும் பரவலுக்கும் காரணமானவர்களும் இந்தக் குடும்பத்தினர் தான். வங்கித்துறையில் நுழைந்து அரசியல், மதம் என மெல்ல மெல்ல வளர்ந்த சாதாரண விவாசாயக் குடும்பம் இது. ஃப்ளோரன்ஸை மையமாக்கி 14-18 ஆம் நூற்றாண்டு வரையில் மிகுந்த செல்வாக்கு மிக்கவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். கடைசியில் 18ஆம் நூற்றாண்டில் வாரிசில்லாமல் முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது மெடிஷி குடும்பம்.

புனித மேரி கதீட்ரல் (Cathedral of St. Mary of the Flower)

13ஆம் நூற்றாண்டில் ஆரம்பித்து படிப்படியாக 15ஆம் நூற்றாண்டில் கட்டி முடிக்கப்பட்ட இந்த கிறிஸ்தவ ஆலயம் முழுவதும் பச்சை, இளஞ்சிவப்பு மற்றும் வெள்ளைப் பளிங்குக் கற்களால் கட்டப்பட்டுள்ளது. இதன் கவிந்த அரைக்கோள வடிவ மையக்கும்மட்டம் ஒருகாலத்தில் உலகின் மிகப்பெரிய கும்மட்டமாக இருந்துள்ளது.

அகலமான உயர்ந்த வாயில்களின் இருபக்கத்தையும் அலங்கரிக்கும் சுருள் வடிவ பளிங்குத் தூண்கள் கவனிக்கப்படவேண்டியது. ஒவ்வொரு சுருள் வடிவமும் வேறுபட்டவை. இடையில் வெவ்வேறு நிற பளிங்குக்கல்லை இழைத்து எப்படி இந்தச் சுருள் வடிவங்களை வடித்தார்களோ சிற்பிகள்?

காலை மற்றும் மாலையில் இளஞ்சூரியன் வண்ணக்கிரண விரல்களால் இந்த பளிங்கு ஆலயத்தின் சுவர்களில் வருடி விளையாடும் காட்சியும், இரவில் முழுநிலவு மௌனமாக குளிர் வெண் ஒளியைப் பொழிந்து வட்ட முகம்மலர விண்ணிலிருந்து ரசித்திருப்பதையும் கண்டபோது ஒருவித பரவசம் மனதைக் கரைத்தது.

முன்பக்கத்தைத் தவிர மற்ற பக்கங்கள் அழுக்கும் பிசுக்கும் படிந்து பளிங்கின் பளபளப்பு மங்கிக் கிடந்தது. ஒரு வயதான அமெரிக்கர் என்னிடம், “இது பரவாயில்லை இருபது வருடம் முண்டு நான் வந்த போது இதைவிடக் கேவலமாக இருந்தது” என்றார். புதுப்பிக்கும் பணி மிகுந்த பொருட்செலவில் மும்முரமாக நடந்து கொண்டிருந்தது.

சைனோரியா சதுக்கம்

வெக்ஹியோ அரண்மனை

ஃப்ளோரன்ஸின் மையத்தில் அமைந்துள்ள இந்தச் சதுக்கத்தில் ‘வெக்ஹியோ அரண்மனை’ (Vecchio palace) மற்றும் அழகிய மேற்கூரை வளைவுகள் கொண்ட சைனோரிய அரங்கம் இருக்கிறது. இங்கிருக்கும் சிலைகள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு அற்புதம். எல்லாம் பளிங்குச் சிலைகள் சிலையின் முப்பரிணாம வடிவத்தின் அனைத்து சாத்தியங்களையும் உச்சபட்ச திறமையுடன் பயன்படுத்தியுள்ளார்கள். 360 கோணமும் சுற்றி வந்து நுணுக்கமாக ரசித்தால் மட்டுமே கலைஞனின் உழைப்புக்கும், திறமைக்கும் மதிப்புக் கொடுத்த்தாகும். எல்லாம் கிரேக, ரோம தொண்மங்களில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட சம்பவங்கள், சிலையாக உறைந்து நூறாண்டுகள் தாண்டி நிற்கின்றது.

பாலிக்சீனாவின் பலி

ட்ரோஜான் போர் முடிந்ததும், அக்கிலிஸின் ஆவி கிரேக்கர்களின் முன் தோண்றி, அவர்கள் கப்பல் மீண்டும் ஹெல்லாஸ் சென்றுஅடைய காற்று வீச வேண்டுமானால் மனித பலி கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறுகிறான். அக்கிலிஸின் கல்லறையில் கன்னியான பாலிக்ஸீனாவைப் பலி கொடுக்க வேண்டுமென்கிறான். பாலிக்ஸீனா அடிமையாய் சாவதைக் காட்டிலும் பலியாய் மடிவதை விரும்புகிறாள். அக்கிலிஸின் மகன் நியோப்டோலமஸ் அவள் கருத்தை அறுத்துக் கொல்கிறான். பாலிக்ஸீனாவின் தாய் ஹெக்குபா தனது மகளின் முடிவை என்னிக் கண் கலங்குகிறாள்.ஹோமரின் இலியட்டில் இந்தக் கதை வரவில்லை, என்றாலும் யூப்ரிடிஸ் என்பவர் எழுதிய ட்ரோஜான் பெண், ஹெக்குபா என்னும் நாடகங்களில் வருகிறது. பியோ ஃபெடி என்னும் சிற்பி மனத்தில் கண்டதை பளிங்கில் அற்புதச் சிலையாக உருவாக்கி நிறுத்தியிருக்கிறான் சைனோரிய சதுக்கத்தில். சிலைகளின் முகத்தில் உணர்ச்சிகள், ஆடை, கூந்தல் ஆகியவற்றின் நுண்மையான, தத்ரூபமான செதுக்கல், கடைசிப் படத்தில் ஹெக்குபாவின் கண்ணில் இருந்து கண்ணீர்த் துளி வருவதைக் கூட செதுக்கியிருக்கிறான் மகாகலைஞன்!!

ஆடை மற்றும் கூந்தல் இழைகளின் நுணுக்கம்...

கண்ணீர்த் துளியை கவணிக்கவும்...

பகுதி - 2

மொழியின் விதை

2011-11-28T12:11:00.001+01:00

மொழி ஆற்றல் என்பது பேச்சு, எழுத்து, வாசிப்பு, புரிந்துகொள்ளல் ஆகியவை ஒன்றுசேர்ந்தது. மனித இனத்தில் கிளைபரப்பி, வேர் விட்டு வளர்ந்திருக்கும் நமது மொழி அல்லது பேச்சாற்றல் என்னும் பண்பின் விதை எது? மொழி முற்றிலும் மனித இனத்தின் கலாச்சார பரிணாம வளர்ச்சியின் ‘கண்டுபிடிப்பா’ அல்லது உயிரியல் பரிணாமத்தின் ‘மரபணுக் கொடையா’? மானுடவியலாளர்கள் மற்றும் அறிவியல் ஆய்வாளர்கள் இடையிலும், அறிவியலாளர்களுக்குள்ளேயே வெவ்வேறு கருதுகோள்கள் உள்ளவர்கள் மத்தியிலும் நீண்ட காலமாக இருந்து வரும் சர்ச்சைக்குரிய சந்தேகங்களில் இதுவும் ஒன்று.

முன்கதைச் சுருக்கம்

மொழி மானுட இனத்தில் தோன்றியதன் பின்னனி குறித்து இரண்டு முக்கியமான கருதுகோள்கள் உள்ளன. ஒன்று, மொழி என்பது எங்கிருந்தோ திடீரென்று மனித இனத்தில் வந்து குதித்துவிடவில்லை- அது படிப்படியாக மனிதனின் மூதாதையான பேரினக்குரங்குகள் காலத்திலிருந்து இருக்கக்கூடிய பல்வேறு அடிப்படையான தகவல்/உணர்வுப் பரிமாறல் முறைகளின் வளர்ச்சி அடைந்த நிலை என்கிறது. அதாவது மொழி என்பது தொடர்ந்து உருமாற்றமும், வளர்ச்சியும் அடைந்து வந்துள்ள ஒன்று. இந்தக் கருதுகோளின் மறுதரப்பு, மொழி என்பது வேறு எந்தப் பண்போடும் அல்லது மனிதனல்லாத வேறு எந்த உயிரினத்தின் பண்போடும் தொடர்பு படுத்திப் பார்க்க முடியாதது. இதற்கு அடிப்படையாகவும், இணையாகவும் இன்னொரு பண்பு இல்லை. எனவே எதன் தொடர்ச்சியுமாக அல்லாது மனித இனத்திற்கு நேரடியாகக் கிடைத்த கொடை என்கிறது.

மொழியின் தோற்றம் பற்றி பரிணாம அடிப்படையிலான பல கருதுகோள்களும் உள்ளன. பறவைகள், விலங்குகள் எழுப்பும் ஒலிகளை அடியொற்றி மனிதனின் மொழி வந்திருக்கும் (பௌ-வௌ கோட்பாடு), வலி, இன்பம், ஆச்சரியம் போன்ற மிகை உணர்வுகளின் போது எழும் இயல்பான ஒலிகளை வைத்து மொழி வளர்ந்திருக்கும் (பூ-பூ கோட்பாடு), நாம் காணும் எல்லாப் பொருட்களுக்குள்ளும் இயற்கையாகவே இருக்கும் ஒலி அதிர்வுக் குறிப்புகளைத் தான் மனிதன் தன் ஆதி மொழியில் எதிரொலித்தான் (டிங்-டாங் கோட்பாடு), ஆதியில் மனிதர்கள் கூட்டாக உடலுழைப்பில் ஈடுபடும் போது ஒரு தாள கதியில் அடுத்தடுத்து வெளிப்படுத்தப்படும் சத்தத்திலிருந்து இருந்து பேச்சு மொழி வளர்ந்திருக்கும் (யோ-ஹி-ஹோ கோட்பாடு), மனிதனின் அங்க அசைவுகளை அப்படியே ஒலியாக மாற்ற முனைந்ததன் விளைவாக மொழி தோன்றியிருக்கும் (தா – தா கோட்பாடு), தாய் தன் குட்டிகளிடம் தகவல் பரிமாற்றத்திற்காகப் ‘பேச’, பின் அது தன் இனத்தின் மற்ற வளர்ந்த உறுப்பினர்களிடமும் தொடர்புகொள்ளும் கருவியாகிப் பரவி மொழி உருவாகியிருக்கும் (‘தாய்மொழிக்’ கருதுகோள்) என்று ஏராளமான கோட்பாடுகள், கருதுகோள்கள் -வகைக்கு இரண்டு ஆதாரங்களுடன் உள்ளன! மொழியின் தோற்றம் பற்றிய அடிப்படைகளை விரிவாக அறிய விக்கிப்பீடியாவில் உள்ள கட்டுரை உதவும்.

மேற்கண்டவை எல்லாம் பெரும்பாலும் நூற்றாண்டுகாலப் பழக்கமுடைய கருத்தாக்கங்கள். மானுடவியல், சமூகவியல், கலாச்சாரப் பரிணாமவியல், மொழியியல் சார்ந்த ஊகங்கள். ஆனால் இதுவரை மரபியல் விளக்கங்கள் கொடுக்கப்பட முடியாமலிருந்த பல பண்புகளுக்கும் மூலக்கூறு மரபணுவியல், நரம்பியல் போன்ற துறைகளில் நடைபெற்றுவரும் நவீன ஆய்வுகள் மூலம் உயிரியல் விளக்கம் அளிக்கப்படுகிறது. உதாரணமாக அறிவாற்றல் என்னும் பண்பின் மரபணுப் பின்புலம் குறித்தான சமீபத்திய கண்டுபிடிப்புகள். இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம், ‘பேச்சு/மொழி என்பதை மனித இனத்தின் ஒரு சிறப்பு உயிரியல் பண்பாகக் கொள்ளலாமா?’ என்னும் கேள்வியைக் கொண்டு சமீபத்தில் வெளிவந்துள்ள மூலக்கூறு மரபியல் மற்றும் நரம்பியல் ஆய்வு முடிவுகளின் வழியாக மொழி என்னும் பண்பின் மரபியல் விதை எது என்பதைத் தேடுவதாகும்.

மொழியின் இடம் - மூளையில்

மொழி என்னும் பண்பின் மரபியல் சார்ந்த வேர்களைத் தேடும் முன்பே மனிதனின் மூளையில் பேச்சு/மொழிக்கான இயங்கு தளங்கள் உள்ளனவா என்ற தேடல் தொடங்கிவிட்டது. 1861ல் பால் புரோக்கா (Paul Broca) என்னும் ஃபிரெஞ்சு நரம்பு அறுவைசிகிட்சையாளர், மொழியை புரிந்து கொள்ள முடிந்த ஆனால் தொடர்ச்சியாக ஒரு வாக்கியத்தை பேசவோ எழுதவோ செய்யும் திறனை இழந்த ஒரு நோயாளியின் மூளையை அவரின் இறப்பிற்குப் பிறகு ஆய்வு செய்த போது, நோயாளியின் மூளையின் இடது அரைக்கோளத்தின் முன்பகுதியில் ஓரிடத்தில் சதையில் பாதிப்பு ஏற்பட்டிருப்பதை கண்டறிந்தார். மூளையின் இந்தப் பகுதி பேச்சு/மொழி இவற்றின் கட்டுப்பாட்டு மையமாக இருக்கக்கூடும் என்று ஊகித்தார். மேலும் அதே பேச்சுக் குறைபாடுள்ள எட்டு நோயாளிகளின் மூளையைச் சோதித்தபோது அனைவருக்கும் மூளையின் அதே இடத்தில் பாதிக்கபட்டிருந்ததைக் கண்டறிந்தார். மூளையின் இந்தக் குறிப்பிட்ட பகுதியே “மொழியின் மையம்” என்ற கோட்பாட்டை முன்வைத்தார். இப்பகுதி பின்னர் “புரோக்காவின் பகுதி” என்று பெயரிடப்பட்டது. ஒரு வகையில் மனிதனின் செயல்பாட்டுக்கும் மூளையின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதிக்கும் இருக்கும் நேரடித் தொடர்பை முதன் முதலில் நிரூபித்ததும் இந்தக் கண்டுபிடிப்பே!

புரோக்காவிற்குப் பிறகு பத்தாண்டுகள் கழித்து கார்ல் வெர்னிக் (Carl Wernicke) என்னும் ஜெர்மன் நரம்பியலாளர், பேசமுடிந்த ஆனால் தொடர்பற்ற, பொருள் கொள்ள முடியாத பேச்சைக் கொண்ட நோயாளிகளின் மூளையைச் சோதனை செய்தபோது அதே இடது அரைக்கோளத்தில் பின் பகுதியில் இருக்கும் பாதிப்பைக் கண்டறிந்தார். மூளையின் இப்பகுதி “வெர்னிக்கின் பகுதி” என்றழைக்கப்படுகிறது.

மூளை என்பது ஒரேசமயம் பல்வேறு வேலைகளைச் செய்யும் திறன்கொண்ட ஒட்டுமொத்தமான ஒற்றைச் சதைப் பிண்டமல்ல, அதன் ஒவ்வொரு பகுதியும் இசைக்கும், மொழிக்கும், ஒரு உருவத்தை பார்த்து அறிந்து கொள்வதற்கும் என குறிப்பிட்ட செயல்பாட்டுக்கான கட்டுப்பாட்டுமையங்களாகத் தனித்தனியாகச் செயலாற்றுகிறது. சமீபத்திய மூளையின் செயல்பாட்டினைப் படம்பிடிக்கும் உயர்தொழில்நுட்ப ஆராய்ச்சிகளில் புரோக்கா, வெர்னிக்கின் உட்பட இன்னும் சில பகுதிகள் மனிதனின் பேச்சு/மொழி சம்பந்தமான மூளைக் கட்டுப்பாட்டுமையம் என்பது உறுதி செய்யப்பட்டது. மொழி தொடர்பான சோதனைகளில் மூளையின் இந்தக் குறிப்பிட்ட பகுதிகள் மட்டுமே செயல்படுகின்றன எனவும், பிற அறிதல் செயல்பாடுகளின் போது இவை செயல்படுவதில்லை எனவும், அதனால் மூளையின் இந்தப் பகுதிகள் பேச்சு/மொழிக்கான தனிப்பட்ட மையங்கள் பகுதிகள் என்பதும் மீண்டும் உறுதிசெய்யப்பட்டுள்ளது (1). தலையில் அடிபட்டு உண்டாகும் காயங்களால் இப்பகுதிகளில் ஏற்படும் பாதிப்பு அவர்களின் பேச்சு/மொழி வெளிப்பாட்டினை பாதிக்கிறது என்பதும் நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது (2). இந்த ஆய்வில் காயங்களினால் மொழித் திறன் இழந்தவர்களது மூளை, ஆரோக்கியமானவர்களின் மூளைச் செயல்பாட்டுடன் படம்பிடிக்கப்பட்டு ஒப்பிடப்பட்டது. மொழித் திறன் இழந்தவர்களில் மூளையின் மொழி மையங்களை இணைக்கும் நரம்பிழைகள் பாதிக்கப்பட்டிருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.

புரோக்கா மற்றும் வெர்னிக் போன்ற மூளை மொழி மையங்கள் மனிதனுக்கு மட்டும் உரியவை அல்ல. மனிதனின் பரிணாமப் பங்காளிகளான பேரினக் குரங்குகளிலும் இவை/இவற்றுக்கிணையான பகுதிகள் உள்ளது. அவையும் இந்த மொழிமையங்களின் செயல்பாடு மூலமாகவே அங்க அசைவுகள், சிமிக்ஞை, ஒலியெழுப்புதல் போன்ற தங்களுக்கே உரித்தான முறையில் தகவல் பரிமாறிக் கொள்கின்றன (3). ஆனால் அது மொழியாக ஏன் பரிணமிக்கவில்லை? ஏன் மனிதனுக்கு மட்டும் பேச்சு மற்றும் மொழி ஆற்றல் தனிச்சிறப்பான பண்பாக வளர்ந்தது?

2008ஆம் ஆண்டு வெளியான ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்கிறது (4). சிம்பன்ஸி, மகாக் குரங்கு (Rhesus Macaque) மற்றும் மனித மூளைகளில் மொழி மையங்களின் செயல்பாட்டை ஒப்பிட்டு ஆராய்ந்த போது, மொழி/ பேச்சின் தகவல்களை உள்வாங்கி, கடத்தி, புரோக்கா, வெர்னிக் மற்றும் இதர மொழி மையங்களைத் தொடர்புபடுத்தி, சிந்தித்து, வெளியிடும் பதில் தகவல் சமிக்ஞைகளைக் கடத்தும் நரம்பிழைத் தொகுப்பு மனித மூளையில் அகன்று விரிந்தும், பெரிதாகவும் வளர்ந்துள்ளது தெரியவந்துள்ளது. மனித இனத்துக்கு நெருக்கமான மற்ற பேரினக் குரங்குகளில் இந்த நரம்பிழைத் தொகுதி மிகக் குறுகியதாகவோ அல்லது முற்றிலும் இல்லாமலோ இருப்பதும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவே பரிணாமத்தில் மற்ற குரங்குகளை விட மூளையின் அளவு மனிதனுக்குப் பெரிதாக அமைந்ததும், அதனால் இந்த மூளையின் மொழி மையங்களின் விரிவும், இவற்றை இணைக்கும் நரம்பிழைத் தொகுதி செறிவாகவும், பெரிதாகவும் அமைந்ததுமே நாம் குரங்குகளை விட அதிக தகவல்களை கையாண்டு, சிந்தித்து, வெளிப்படுத்தும் உயர்தள தொடர்பு ஊடகமான மொழி என்னும் பண்பைப் பெறக் காரணம் என்பது தெளிவாகிறது.

மொழியின் மரபியல் விதை

மூளையில் மொழி மையங்கள் இருப்பது உறுதியானாலும், மூளை என்பது உடல் செயல்பாடுகளை ஒருங்கிணைக்கும், கட்டளைகளைக் கடத்தும் கட்டுப்பாட்டு மையம் மட்டும் தான். மூளையின் செயல்க்கட்டுப்பாட்டு மையங்களைத் தூண்டும் காரணிகள் அதற்கான புரதங்களே. புரதங்களோ மரபணுக்களால் குறிக்கப்படுபவை. மரபணுக்களே உயிரியல் பண்புகளைத் தலைமுறைகளுக்குக் கடத்தும் அடிப்படை அலகுகள். அப்படியானால் மூளையின் மொழிமையங்களின் வளர்ச்சிக்கும், தூண்டுதலுக்கும், இணைப்புக்கும், செயல்பாடுகளுக்கும் காரணமான மரபணுக்கள் எவை?

இந்தக் கேள்விக்கு விடை கண்டுபிடிக்கப்பட்டதும் மிகவும் சுவாரஸியமானது. ஒட்டுமொத்த மனித இனத்தினுடைய மொழியென்னும் சிறப்புப் பண்பிற்கான மரபணுப் பின்புலம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது, மொழி/பேச்சுக் குறைபாடுள்ள ஒற்றைக் குடும்பத்திலிருந்து! லண்டனில் வாழும் KE என்னும் குடும்பத்தின் (இந்தக் குடும்பத்தின் முழுப்பெயர், விவரம் போன்றவை தனிப்பட்ட காரணங்களுக்காக ஆராய்ச்சியாளர்களால் பொதுவில் வெளிப்படுத்தப் படவில்லை) நெருங்கிய ரத்த உறவுகளில் மூன்று தலைமுறையைச் சேர்ந்த பாதிக்கும் அதிகமான உறுப்பினர்களுக்கு பேச்சு/மொழிக் குறைபாடிருந்தது தெரியவந்தது. இவர்களுக்கு முகத்தின் கீழ்பகுதியை அசைப்பதில் சிக்கல் இருந்தது, அதனால் நுண்மையான சில ஒலிகளை எழுப்பவோ, பல வார்த்தைகளை உச்சரிக்கவோ முடியாது. மேலும் இன்னொரு சிக்கலும் கவனிக்கப்பட்டது – அவர்களுக்கு பேச்சு, எழுத்து இரண்டிலும் இலக்கண ரீதியாக மொழியைக் கையாளுவதிலும் பிரச்சனை இருந்தது.

பேச்சுக் குறைபாடுள்ள பிறரிடம் ஏற்கனவே செய்யப்பட்ட மரபணு ஆய்வுகளில் 7ஆம் மரபணுத் தொகுப்பில் (குரோமோசோம்) இருக்கும் மரபணுக்களில் மாற்றங்கள் இருக்கலாம் என்று கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருந்தது (5). ஆனால் அதில் இருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான மரபணுக்களில் எந்தக் குறிப்பிட்ட மரபணு காரணம் என்று கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. பின்னர் 2001ல் KE குடும்பத்தினரிடமிருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்ட மரபணுவில் ஆராய்ச்சி நடத்தப்பட்டபோது 7ஆம் குரோமோசோமில் உள்ள FOXP2 (Forkhead box protein2) என்று பெயரிடப்பட்ட ஒற்றை மரபணுவில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றம் தான் அவர்களுடைய பேச்சு/மொழி குறைபாட்டிற்கான காரணம் என்று கண்டுபிடிக்கப்பட்டது (6). இது பேச்சு/மொழி என்னும் பண்பின் மரபியல் மூலத்திற்கான தேடுதலில் மிகமுக்கியமான ஒரு திறப்பை அளித்தது. தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப்பட்ட மரபணு ஆராய்ச்சிகளில் FOXP2 மரபணு என்பது ஆர்.என்.ஏ படியாக்கல் காரணி (RNA Transcription factor) என்பதும், மூளை வளர்ச்சியிலும், நரம்பணுக்களின் நெகிழ்தன்மை, உருமாற்றம் ஆகியவற்றிலும் ஈடுபடும் மற்ற மரபணுக்களின் வெளிப்பாட்டைத் (Expression) தீர்மாணிப்பதில் மிக முக்கிய பங்கு வகிப்பதும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. FOXP2 மரபணுவில் முக்கியமான இடத்தில் ஏற்பட்ட ஒரே ஒரு மாற்றம் தான் KE குடும்பத்தினரின் மூளை நரம்பணுக்களில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தி மூளையின் மொழி மையங்களின் வளர்ச்சி, செயல்பாட்டுச் சிக்கலை உருவாக்கி பேச்சு/மொழிக் குறைபாட்டினை ஏற்படுத்தியது. பல்வேறு நாடுகளிலும் பேச்சு/மொழிக் குறைபாடுள்ளவர்களில் இந்த FOXP2 மரபணு மாற்றம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு மீண்டும் மீண்டும் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.

இந்த FOXP2 மரபணுவும், அதனால் குறிக்கப்படும் புரதமும் சிம்பன்ஸி, உராங் உட்டான், மகாக், கொரில்லா போன்ற மனிதனுக்கு பரிணாமத்தில் நெருங்கிய பேரினக்குரங்குகளிடமும் இருக்கிறது, எலிகள் முதலான பிற பாலூட்டிகளிடமும், மீன்கள், சில பாடும் பறவைகள், சிலவகை ஊர்வனவற்றிலும் காணப்படுகிறது. எலிகளிலிருந்து குரங்குகள் பரிணாமத்தில் பிரிந்து 75 மில்லியன் ஆண்டுகளில் FOXP2 மரபணுவில் ஒரே ஒரு அமினோ அமிலம் மட்டுமே மாற்றமடைந்துள்ளது, அதற்கு அப்புறம் மனிதன் சிம்பன்ஸிக்களிடமிருந்து பிரிந்து பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்த 5-7 மில்லியன் ஆண்டுகளில் வெறும் இரண்டு அமினோ அமிலங்கள் மட்டும் மாறியுள்ளது (7). பரிணாமத்தில் ஒரு புரதத்தில் இரண்டு அமினோ அமிலங்கள் மாற்றமடைவதென்பது எவ்வளவு பெரிய வியக்கத்தக்க உயிரியல் பண்பு/திறன் வித்தியாசத்தை உண்டாக்க முடியுமென்பது ஆழ்ந்து கவனிக்கப்பட வேண்டியதாகும்!

மரபணு மாற்றம், மொழிகளின் தோற்றம் –காலத்தின் கணக்கில்

ஒரு உயிரியல் பண்பும் அதற்கான மரபியல் காரணிகளும் சேர்ந்தே பரிணாம வளர்ச்சி கொள்ளும். நிலையான மொழிச்சூழல் இல்லாத கட்டங்களில் மொழிக்கான மரபணு இயற்கையில் தேர்வுசெய்யப்பட முடியாது. ஆனால் பேச்சு/மொழிக்கான மரபணு என்று கருதப்படும் FOXP2, மனித மொழி வளர்ச்சிக்கு முன்பே தோன்றிவிட்டது, எனவே மொழிக்கான காரணம் மரபியல் அல்ல கலாச்சாரப் பரிணாமம் தான் என்னும் கருதுகோளும் இருக்கிறது (8).

இந்த வாதத்தின்படி பார்த்தால் ஒவ்வொரு மொழியும் நிலையாக வளர்ச்சி அடைந்த பொழுது அதனுடன் சேர்ந்து பரிணமித்த மரபணு மாற்றம் அந்தந்த மொழி பேசும் மக்களிடத்தில் இருக்குமா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. உதாரணமாக அந்தமான் நிகோபார் தீவுகளின் சில பழங்குடிகள் பல்லாயிரம் வருடங்கள் தனித்திருக்கின்றனர், அவர்கள் மொழியோடு சம்பந்தப்பட்ட தனி மரபணு இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. காரணம் மனித இனம் முழுவதும் FOXP2 மரபணு எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் ஒரே போலத் தான் உள்ளது. முக்கியமாக FOXP2 நேரடியாக மொழியைக் குறிக்காமல், நரம்பணு வளர்ச்சி, தூண்டுதலைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம் மூளையின் மொழி மையங்களின் செயல்பாட்டுக்குக் காரணமாகிறது என்பதையும் நினைவில் கொள்ளவேண்டும். மேலும் மொழிக்கான மரபியல் காரணியாக FOXP2 மரபணுவைப் போல வேறு புதிய மரபணுக்கள் எதிர்காலத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் மொழியின் மரபியல் தாக்கம் இன்னும் விளக்கமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படலாம். மற்ற அனைத்து உயிரினங்களிலிருந்தும் வேறுபட்டது மனிதனின் குரல்வளையின் அமைப்பும், நாசிக் குழியும் (Nasal cavity). மொழி/பேச்சு வளர்ச்சிக்கான பங்கில் இவையும் முக்கியமானவை. இந்த உறுப்புக்களின் பரிணாமத்திற்கான காலத்தையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டால், இயற்கையில் முதலில் தேர்வுசெய்யப்பட்டுவிட்ட FOXP2 போன்ற மரபணுக்கள் விதை என்றும் அவை மொழியாக வளர தேவைப்படும் மற்ற உயிரியல் காரணிகள் நிலம் என்றும் தொகுத்துப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

மனிதன் தனது சக இனமான நியாண்டர்தால்களிடமிருந்து பரிணாமத்தில் பிரிந்து 3லட்சம் ஆண்டுகள் தான் ஆகிறது. அப்படியானால் நியாண்டர்தால்களுக்கும் மொழிக்கான மரபணு இருந்திருக்குமா? ஆம்! என்கிறது நியாண்டர்தால்களின் புதைபடிவ எச்சங்களிலிருந்து (fossils) பிரித்தெடுக்கப்பட்ட மரபணுக்களில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வு. எனவே நியாண்டர்தால்களும் மொழி பயின்றிருக்கலாம் (9). எலும்பால் செய்த புல்லாங்குழல் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதன் மூலம் நியாண்டர்தால் மனிதன் இசையறிவும் பெற்றிருந்திருக்கலாம் என்கிறது அகழ்வாராய்ச்சி சான்றுகள். இவை மொழிக்கான ஆதி மரபணுப் பின்புலத்தை மேலும் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

மொழியின் மரபணு என்பது தமிழின் மரபணு, லத்தீனின் மரபணு அல்லது திராவிட மொழிக் குடும்பத்தைக் குறிக்கும் மரபணு, இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிக் குடும்பத்தைக் குறிக்கும் மரபணு என்று மொழிகளையும், அவைகளின் வளர்ச்சியையும் மரபணுவுடன் நேரடியாக தொடர்புபடுத்துதல் அல்ல. மாறாக, மொழி ஒரு அறிதல் செயல்பாடு, அது மற்ற எந்த அறிதல் செயல்பாடுகளையும் போல மூளை என்னும் கட்டளை செயல்பாட்டு மையத்தின் மூலமாகச் செயல்படுத்தப்படுகிறது. அந்தச் செயல்பாட்டு மையத்தின் உருவாக்கத்தையும், வளர்ச்சியையும், சிக்கலான சிமிக்ஞை வலைப்பின்னல்களையும், மொழி என்னும் அறிதல் நிகழும் மூளைப் பகுதிகளை நிர்ணயிக்கும் காரணி –மரபணு, இந்த மரபணு உயிர்களின் பரிணாம வளர்ச்சியில் மனித இனத்தில் சிறப்புப் பண்பாக தேர்வு செய்யப்பட்டது என்று தொடர்புபடுத்திப் புரிந்துகொண்டால் எளிதில் விளங்கும்.

ஒப்பீட்டு விலங்கு நடத்தையியல் அறிஞரான தோர்ப் (W.H.Thorpe), “மற்ற உயிரினங்களுக்கும் தகவல் தொடர்பு முறைகள் இருக்கிறது. மனிதனின் மொழிக்கும், மற்ற விலங்குகளின் தொடர்புமுறைக்கும் இருக்கும் எளிய ஒற்றுமை என்னவென்றால் இரண்டிற்கும் நோக்கம் (Purposive), தொடர்ச்சி/இசைவு (Syntactic), தெரிவிக்கப்படும் தகவல் (Propositional) மூன்றும் இருக்கிறது. ஆனால் மனிதனின் மொழி, எந்த எளிய தொடர்புமொழிகளின் வளர்ச்சி நிலையல்ல” என்றார். சமகாலத்தின் முக்கியமான மொழியியல் அறிஞரான நோம் சாம்ஸ்கி (Noam Chomsky) இந்த மரபணுக் கண்டுபிடிப்புகள் வெளிவருவதற்கு பல ஆண்டுகள் முன்பே, மனிதனின் மொழி எந்த தொல்/அடிப்படை மொழியிலிருந்தும் ‘பரிணமித்த’தில்லை, மாறாக உயிரியல் பரிணாமத்தின் ஏதோ ஒரு புள்ளியில் ஏற்பட்ட திடீர்மாற்றத்தால் மனிதனுக்கு நேரடியாகவே கிடைத்த சிறப்புப்பண்பு என்று தொடர்ந்து வாதிட்டு வந்தார். இப்போது பெருகிவரும் மரபணு ஆய்வுமுடிவுகள் அதைப் பெரிதும் ஆமோதிப்பதாகவே உள்ளது.

- பிரகாஷ் சங்கரன்.

உதவிய மூல ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள்:

1. Fedorenko E., et al., 2011. Functional specificity for high-level linguistic processing in the human brain. PNAS. 108 (39): 16428-16433
2. Turken A.U., and Dronkers N.F. 2010. White matter pathways subserving the language comprehension network. Society for Neuroscience 40th annual meeting. San Diego, CA.
3. Taglialatela J.P., 2008. Communicative signaling activates ‘Broca’s’ homolog in chimpanzees. Current Biology 18: 343-348
4. Rilling J.K., et al., 2008. The evolution of the arcuate fasciculus revealed with comparative DTI. Nature Neuroscience. 11, 426 – 428.
5. Fisher S.E., et al., 1998. Localisation of a gene implicated in a severe speech and language disorder. Nature Genet. 18 (2): 168–70.
6. Lai C.S.L., et al., 2001. A forkhead-domain gene is mutated in a severe speech and language disorder. Nature 413(6855): 519–23.
7. Enard W., et al., 2002. Molecular evolution of FOXP2, a gene involved in speech and language. Nature 418: 869 – 872.
8. Chater N., et al., 2008. Restrictions on biological adaptation in language evolution. PNAS. 106 ( 4): 1015-1020
9. Krause J., et al., 2007. The Derived FOXP2 Variant of Modern Humans Was Shared with Neandertals. Current Biology 17: 1-5.

நன்றி: சொல்வனம் - இதழ் 60ல் வெளியானது. http://solvanam.com/?p=17709

லீலை (சிறுகதை)

2011-11-13T11:12:00.002+01:00

தேஜா பளீரென்றிருந்த வெளியில், உற்றுக் கவனித்தால் மட்டும் தெரியும் கரும்புள்ளிகளில் மனதைச் செலுத்தினான். அக்கரும்புள்ளிகள், அப்பால் மிதக்கும் மற்ற ஒளிரும் கிரகங்களுக்கு இடையே உள்ள வெளி என்று அவனுக்கு உணர்த்தப்பட்டிருந்தது. மனவிலக்கம் அடைந்தவர்கள் மட்டுமே அந்தப் பிலங்களின் உள்ளே நுழைந்து வெளியேற முடியும் என்பது அவர்கள் நம்பிக்கை. அப்படிப் போனவர்கள் திரும்பியதில்லை, அப்புறம் இங்கிருக்கும் யாருடைய ஆழ் மனதாலும் அவர்களை உணரமுடியாது. ‘அது எதற்கு இப்போது?’ என்று ஆழ்மனதைக் கலைத்து தங்கள் கிரகத்தின் நியதிகளிலும், பழம் புராணங்களிலும் மனதைக் குவித்து கிரகிக்கத் தொடங்கினான். அவர்கள் இனத்தின் புராணங்களில் சில பகுதிகள் நம்ப முடியாததாகவும், இன்னும் சில - அவன் இதுவரை உணர்ந்திராத மனப்பதிவுகளாகவும் இருப்பதை உணர்கையில் ஒளிரும் அவன் உடல் இன்னும் ஒரு ஒளி அலையை வெளியிட்டு அடங்கியது.

தேஜாவின் இன மூதாதைகள் ஆழ்மனத்தால் அடையமுடியாத ஏதோ ஒரு புள்ளியில் பூமி எனும் கிரகத்தில் வாழ்ந்து வந்தவர்கள். அந்தக் கிரகம் இதைப் போல ஒளிர் கிரகமல்ல. சூரியன் என்று அழைக்கப்பட்ட மற்றொரு சுயஒளிர் எரியிலிருந்து வெளிவரும் ஒளியைத் தான் ஏந்திக் கொண்டிருந்தது. பூமி தன் முழுப்பரப்பிற்கும் ஒளி வேண்டி சூரியனைத் தொழுது சுழன்று கொண்டே இருந்தது. சுழற்சியில் ஏதாவது ஒரு பாதிக்கு மட்டுமே ஒளி கிடைத்ததால் இன்னொரு பாதி இந்த வெட்டவெளிப் பிலம் போல இருந்தது. அதை இருள் என்று அழைத்தார்கள். இருளும் ஒளியும் மாறி மாறி வந்ததால் அவர்கள் ஒளிக்குக் கட்டுப்பட்டவர்களாக இருந்தார்கள். அவர்கள் கிரகத்தில் ஒளியே அனைத்திலும் வேகமாகப் பயனித்ததாக அறிந்திருந்தார்கள், எனவே ஒளியால் அளக்கப்படும் காலத்தில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார்கள்.

இப்போது தேஜாவின் இனம் இருப்பது தன்னொளிக் கிரகம். இங்கே இருப்பவர்கள் தங்கள் தேஜோமயர்கள் என்று கூறிக்கொண்டார்கள். எல்லோரும் ஒளிரக் கூடிய உடல் பெற்றிருந்தார்கள். தேஜோமயர்களின் ஒளியுடல் தான் கிரகத்தையே ஒளிமயமாக்கியதா, இல்லை கிரகத்தின் தன்னொளியால் தேஜோமயர்களின் உடல் ஒளிர்கிறதா என்பது இங்கே எப்போதும் நடக்கும் விவாதம். பக்கத்தில் இருக்கும் இன்னொரு கிரகமும் ஒளிரக்கூடியது தான், அங்கிருக்கும் உயிர்கள் தங்களைச் சுயம்பிரகாசிகள் என்று அழைத்துக்கொண்டார்கள். இரு இனங்களும் ஒரே மூதாதையர்களில் இருந்து தான் தோன்றினார்கள் என்றும், பூமியிலிருந்து இருள் பிலத்தின் வழியாக இங்கே வந்தடைவதற்காக தங்களை ஒளிரும் உடலுள்ளவர்களாக மாற்றிக்கொண்டார்கள் என்றும் பதிவுகள் இருப்பதை உணர்ந்தான். ஒளிராத உடல் எப்படி இருக்குமென்று ஆச்சர்யப்பட்ட போது அவன் உடலில் ஒரு ஒளியலை வெளியேறியது.

ஆழ்மனதின் ஒரு பகுதியைத் திருப்பி தன் ஒளிரும் கிரகத்தின் இயங்குவிதிகளில் நிறுத்தினான். இங்கே மனம் தான் எல்லாவற்றிலும் இயங்கு விசை. அதன் வேகம் அளக்கப்படவில்லை, அளக்கவும் முடியாது. ஆகவே இங்கே காலம் என்னும் கருத்தே இல்லை. மக்கள் தங்கள் மேல்மனத்தால் இன்னொருவரின் மேல்மன எண்ணங்களை உணர்ந்தார்கள். ஒவ்வொருவரும் அடுத்தவரை தெளிவாக அறிந்தார்கள். அதனால் மிக வெளிப்படையான நல்ல எண்ண அலைகள் மட்டுமே இருந்தது. மக்கள் ஒற்றுமையாக, நிம்மதியாக வாழ்ந்தார்கள் அல்லது வாழ்க்கை என்ற ஒன்றே இருக்கவில்லை. தேஜோமயர்களின் மூதாதையர் பூமியில் வாழ ஆரம்பித்த காலங்களில் இங்கிருப்பது போன்றே வெளிப்படையாக வாழ்ந்தனர், ஆனால் அடுத்தவர் மனதை நேரடியாக உணரும் ஆற்றல் பெற்றிருக்கவில்லை. ஒலியைப் பயன்படுத்தி தங்கள் மேல்மனதை வெளிப்படுத்தினர் என்பதை கவனித்தான். அந்த மகிழ்ச்சியான பகுதிகளை அவர்கள் ‘கிருதயுகம்’ என்று அழைத்திருந்தனர் என்பதும் பதியப்பட்டிருந்த்து.

ஒளிர்கிரகத்தில் உடலாலும் அறிவாலும் எல்லோரும் சமமானவர்கள். தங்கள் ஆழ்மனத்திற்குள் நுழைந்து பிரபஞ்ச விதிகளையும், மூதாதைகளின் புராணங்களையும், மற்ற உணரப்படாத எண்ண அலைகளையும் கிரகிப்பதில் காட்டும் ஈடுபாட்டில் தான் வேறுபட்டனர். அது முற்றிலும் அவர்களின் மேல் மனத்தின் விருப்பத்தைப் பொறுத்தே அமைந்தது. தேஜா தங்கள் மூதாதைகள் கிருதயுகம் முடிவடைந்த காலத்தில் ஒலியால் வெளிப்படுத்தப்படும் முறையான மொழியைக் கொண்டு தங்கள் மேல் மனதை மறைக்கும் அறிவைப் பெற்றிருந்தார்கள் என்பதை அறிந்தான். அந்தக் கட்டம் அவர்கள் மொழியில் த்ரேதாயுகம் என்று குறிக்கப்பட்டிருந்தது. மனத்தில் எண்ணாதவற்றை வெளிப்படுத்தவும், எண்ணங்களை ஒளிக்கவும் மூதாதைகளுக்கு ஆற்றல் இருந்தது என்பது அவனுக்கு சுவாரசியமாக இருந்தது. மேல் மனதில் அம்மா தன்னை அழைப்பதை உணர்ந்தான், அப்புறம் வருவதாக எண்ணியவுடன் அம்மா மனம் கலைந்து செல்வதை உணர்ந்தான்.

மீண்டும் மூதாதைகளின் புராணங்களில் ஆழ்மனதைக் குவித்தான். அடுத்து துவாபரயுகம் என்றழைக்கப்பட்ட காலகட்டத்தில் உடலால் மொழியையும், மேல்மனத்தையும் மூடி, அடுத்தவர்கள் தங்கள் அறியாதபடி மறைத்துக் கொண்டார்கள். கலியுகத்தில் மேல்மனம், மொழி, உடல் மூன்றாலும் ஆழ்மனத்தையே மறைக்கும் ஆற்றலை வளர்த்துக் கொண்டதும் மூதாதைகள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாகி, விரும்பியதை அடையும் வல்லமை பெற்றார்கள். அடைந்தவற்றை அனுபவிக்க அவர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருந்த உடலும், ஆயுளும் போதவில்லை. தங்கள் உடலை நிர்ணயிக்கும் உயிரின் அடிப்படை வரிகளையே திருத்தி எழுதினார்கள். உயிரின் எழுத்தை மாற்றி, பிரபஞ்ச விதிகளை வெற்றி கொண்டதன் குறியீடாக தங்கள் இறைவன் கையில் பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் இரண்டு பாம்புகளை வைத்தார்கள். மரணத்தை வென்று அதன் மூலம் எல்லோரும் காலத்தை மீறிவிட முயன்றார்கள். ஆனால் அவர்களின் ஆதி இச்சையான அன்பும், காமமும், குரோதமும் அவர்கள் மனதை அழைக்கழித்தது. மரணமில்லாமல் பெருகிய மனித உடல்கள் அவர்களுடைய பூமிக்கிரகத்தை நிறைத்தது. அடுத்தவரின் மன எண்ணங்களை அறியமுடியாமையும், ஆசையும் போட்டியை வளர்த்து ஒருவரை ஒருவர் அடக்கமுற்பட்டார்கள். அவர்கள் இறைவனின் கையிலிருந்த உடல்கள் பிணைந்திருந்த அந்தப் பாம்புகளின் தலைகள் ஒன்று மற்றொன்றை எதிர்த்து நோக்கி விஷமூச்சு வெளியிட்டு ஓயாது சீறின. நிலமும், வெளியும், சலமும் எல்லாம் நச்சுகலந்து நிறைந்தது. ஒட்டுமொத்தமாக பூமியே அழிவை நோக்கிச் சுழன்று சுழன்று நகர்ந்தது. கலியுகம் தங்கள் இனத்தின் ஊழிக்காலம் என்பதை அறிந்த அவர்கள் இனிப் பூமி சுழன்று, பகலும் இரவுமாகிக் காலம் நகர்வதை தடுக்க முடியாதென்று புரிந்து கொண்டார்கள். முற்றான அழிவிலிருந்து அவர்கள் இனம் தப்பிக்க ஒரே வழி காலம் விரைந்து கலியுகம் முடியுமுன் இந்தக் காலச்சக்கரத்திலிருந்து வெளியேறுவதே என்று கண்டுகொண்டார்கள். இறுதி முயற்சியாக மீண்டும் ஒருமுறை தங்கள் உயிருடல் விதியின் வரிகளை மாற்றி எழுதினார்கள். மூளையின் கட்டமைப்பையும், வலைப்பின்னல்களையும் அடியோடு மாற்றினார்கள். பேச்சுக்கான பகுதியை முற்றிலும் செயலிழக்க வைத்தார்கள். எல்லோருக்கும் மூளையின் அளவும், செயல்படும் வேகமும் ஒன்றுபோல இருக்கும்படி உயிர்விதியின் வரிகளைத் திருத்தி எழுதினார்கள். இருளில் ஒளிரும் உயிரிகளின் உயிர் வரிகளைப் படித்து, அதைச் செறிவாக்கித் தொகுத்து தங்கள் இனத்திற்குள் புகுத்தினார்கள். ஒளிர்ந்தார்கள். இரண்டு கலங்களிலாக காற்றை உந்தி, பூமியை வெட்டவெளியில் அனாதையாக விட்டு விட்டு கரியபிலத்துள் நுழைந்து மறுபுறம் வெளியேறி ஒளிர்கிரகங்களில் வந்து ஒட்டிக்கொண்டார்கள்.

தங்கள் மூதாதையர், காலத்தை வெல்ல, காலமே இல்லாத ஓரிடத்தில் வந்து நிலைபெற்றனர் என்பது மெல்ல மெல்லப் புரியும் தோறும் தேஜாவின் உடல் ஒளி வெப்பமாக அடங்காத அலைகளாக வெளியேறியது. தனக்கு முன் யாரும் இவற்றை உணர்ந்திருக்கிறார்களா என்று தேடி தன் ஆழ்மன அடுக்களில் இறங்கி தங்கள் ஒளிர்கிரகத்தின் நியமங்களில் நகர்ந்தான். அறிந்தவர்களின் மன அலைகள் இன்னும் ஆழத்தில் கிடப்பதை அவன் மனம் கண்டுகொண்டது. ஒருவேளை அவர்கள் எல்லாம் மனவிலக்கம் அடைந்து பிலத்திற்குள் சென்று விட்டார்களோ என்று நினைத்துக் கொண்டான். தன்னால் அவ்வளவு ஆழம் சென்று உணரமுடிவது அவனுக்கே ஆச்சர்யமாக இருந்தது. அல்லது தானே முன் பிறவிகளில் தேடிக் கண்டுகொண்டவற்றின் எண்ண அலைகளோ இவை என்று வியந்துகொண்டான். இந்த ஒளிர்கிரக வாழ்வில் பிறப்பும், இறப்பும் உண்டு, ஆனால் எதற்கும் மகிழ்ச்சியோ துக்கமோ இல்லை. யாருக்கும் பசியும் கிடையாது கழிவும் வெளிவராது. உடல் ஒரு ஒளித்துண்டு போல உள்ளும் புறமும் தெரிய காற்றில் மிதப்பது போல லேசானது. யாருக்கும் எந்த ஆசைகளும், தேவைகளும் இல்லை. ஆகவே, போராட்டமும் இல்லை. சுற்றிலும் எப்போதும் ஒரே அளவான வெண்ணொளி. பிறக்கும் போதே மேல்மன அலைகள் மூலம் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ள முடியும். மூதாதையர்களிடமிருந்து காமமும், பொருள் வடிவான அவர்கள் மொழியும் மட்டும் ஒளிர்மாந்தர்களுக்கு பொதிந்து கைமாறப்பட்டு வந்தது. ஆதி இச்சைக்கேற்ப முடிவிலாது புணர்ந்தார்கள், சந்ததிகளை பிறப்பித்தார்கள். அதுமட்டுமே அவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட செயல் கட்டளை. தேஜாவுக்குள் ஒரு கணம் ஆழ்மனதிற்குக் கூட அறியாத அடியாழத்திலிருந்து ஒரு குறும் அலை கிளம்பி அடங்கியது. அது என்னவென்று உணரமுடியவில்லை. முயன்று பார்த்த போது எங்கோ வெளிக்கு அப்பால் யாரோ எதுவோ உணர்த்த முயசிப்பது போல தோனியது. ‘ஒருவேளை சுயம்பிரகாசர்களில் என்னைப் போலவே யாராவது பிரபஞ்ச விதிகளில் தங்கள் மனத்தால் ஊடுறுவியிருக்கிறார்களா?’ என்று நினைத்துக் கொண்டான். எண்ணங்களை மீட்டு மேல் மனத்திற்கு வந்த போது ஒரு ஒளிரும் இளம்பெண் மெண்மையாக ஒளியலை பரப்பிக்கொண்டு ஒளிவெளியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தன்னை அவள் மனம் உணரவில்லை என்று நினைத்த போது அவனுக்கு வியப்பாக இருந்தது.

தேஜா தங்கள் இனத்தை எண்ணிக் கொண்டான். பிறப்பவர்கள் எல்லோரும் வளர்கிறார்கள், மேல்மனதால் எதையும் தெரிவிக்கவோ, கிரகிக்கவோ முடியவில்லை என்றாலோ, தேகம் ஒளிர்வது நின்றாலோ அவர்கள் அடுத்தவர்களுக்கு புலப்படாமல் மறைவார்கள். மறைந்தவர்களின் மேல்மன நினைவுகள் சுத்தமாக அழிக்கப்பட்டு மறுபடியும் பிறப்பார்கள். அவர்களின் ஆழ்மனத்தில் கிரகித்துக் கொண்ட பிரபஞ்ச உணர்வுகளை மட்டும் மீண்டும் முயன்று மீட்டுக்கொள்ளலாம். தொடர்ந்து ஆழ்மனதில் உலாவி முன்னோர்களைப் பற்றிய புராணங்களையும், அவர்கள் இனத்தின் விதிகளையும் உணர்ந்து கொள்ளலாம். அதே வாழ்க்கை. ஒளி போல. மாற்றமில்லாமல், மங்கலும், துலக்கமும் இல்லாமல் ஒரே நிலை. இந்தச் சுழல் சலித்துப் போனால் தீவிரமாக முயன்று ஆழ்மனதையும் தாண்டி தங்கள் மனதையே அடியோடு விலக்கி பிரபஞ்ச மனதுடன் இணைந்து விடலாம். பின் மீண்டும் ஒளியுடல் கிடைக்காது, புணரமுடியாது. கரும் பிலத்துக்குள் சென்று விட்டதாக மற்றவர்கள் நினைத்துக் கொள்வார்கள். பிரபஞ்ச நியமத்தின் ஒரே கட்டளை –மன விலக்கம். அந்த நிலையில் ஒடுங்கும் வரை திரும்பத் திரும்பப் பொருளே இல்லாமல் பிறந்து, புணர்ந்து, ஒளிர்ந்து, மறைந்து…. மாற்றமே இல்லாமல்!

ஒளி அலைகள் இல்லாமல் அமைதியாக வெளிச்சப் பரப்பையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ‘நம் மூதாதைகள் தான் எத்தனை உணர்வுகளை வெறும் சொல்லாக, முடமாக்கிப் பொருள் இல்லாமல் விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள்? பொய், துரோகம், திருட்டு, ஓசை, இசை, மரம், மயில், நாய், தெய்வம், பகை, உறவு.. எத்தனை எத்தனை பொருளற்ற சொற்கள் எண்ண அலைகளாக வெளிப்படுத்த முடியாமல்?? மூதாதைகளின் கிரகத்தில் ஒளி சிதறி நிறங்கள் உண்டானதாக பழைய எண்ணப் பதிவுகளை கவனித்த போது உணர்ந்திருக்கிறான்.

‘அவர்களைப் போலவே இங்கும் ஒளி பிரிந்து வண்ணங்கள் வந்தால்? ஒளியே இல்லாமல் போனால்..? ஒளியில்லாத நேரத்தில் வாழும் முற்றிலும் வேறான ஒரு வாழ்க்கை இருந்தால்…?’ தேஜாவின் ஆழ்மனதின் கீழே ஒரு கருப்புத் துளை குழிந்து விரிந்து பின் மூடிக்கொண்டது போலத் தோணியது. அவர்கள் இனம் அழியாமல் இருக்கவேண்டி, இங்கே கிருதயுகம் மட்டும் நிலைத்திருக்கும் படி மாற்றத்திற்கான எல்லா வழிகளையும் மூதாதைகள் அடைத்து விட்டார்களா? இங்கே எந்த மாற்றமும் இல்லாததால் காலம் என்பது இல்லையா? அல்லது காலமே இல்லாததால் எதுவும் மாறுவதில்லையா? என்னால் ஒரு த்ரேதாயுகத்தை உருவாக்கும் லீலையைத் தொடங்கி வைக்க முடியுமா? இங்குள்ளவர்கள் வாழ்வில் வண்ணங்களை வாரி இறைக்க முடியுமா? அப்படி நினைக்கும் போதே அவன் உடல் வெண்ணொளியைப் பொழிந்து மேலும் பிரகாசித்தது. அந்த ஒளிர் மங்கை வெட்டவெளியிலிருந்து மனத்தை நகர்த்தித் திரும்பி தேஜாவை ஆர்வமாகப் பார்த்தாள். எந்த உணர்வலைகளையும் மேல்மனத்தில் எழுப்பாமல், அவளை நோக்கி “உன்னை நேசிக்கிறேன், உன்னுடனேயே கலந்திருக்க விரும்புகிறேன்” என்று ஆழ்மனத்திலிருந்து ஒரு எண்ணஅலையை எழுப்பி அனுப்பிப் பார்த்தான். அவள் உடல் ஒளிர்ந்தது. அலையலையாக வெண்மை படரும் ஒளி பரவி தேஜாவைத் தொட்டது. மெல்லப் புண்ணகைத்து அவன் உடலில் கலந்து இறுக்கிக் கொண்டாள்.

தேஜா மறுபக்கம் ஒளிவெளியில் புள்ளியாகத் தெரிந்த கரும் பிலத்தைப் பார்த்துக் கண்ணடித்தான்.

- பிரகாஷ்.

நன்றி: சொல்வனம். இதழ் 59 (11.11.2011)ல் வெளியானது http://solvanam.com/?p=17347

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

மேற்கண்ட கதை குறித்து அன்பிற்குரிய என் ஆசான் ஜெயமோகனுக்கு தெரிவித்திருந்தேன். அவரிடமிருந்து வந்த பாராட்டும், ஆலோசனையும் உருவாக்குகின்ற உத்வேகத்திற்கும் உற்சாகத்திற்கும் அளவே இல்லை. http://www.jeyamohan.in/?p=22614

அன்புள்ள ஜெ,
வணக்கம். சென்ற மாதம் சொல்வனத்திற்கு ஒரு சிறுகதை அனுப்பியிருந்தேன். இந்த இதழில் பிரசுரமாகியுள்ளது “லீலை”

கதைகளை உங்களிடம் அனுப்பி தொந்தரவு செய்யக் கூடாது என்று நினைப்பேன். இருந்தாலும் இதை உங்களிடம் பகிர்வதற்குக் காரணம், ‘கடவுளை நேரில் காணுதல்’ கட்டுரையில் கார்ல் சாகனின் ‘காண்டாக்ட்’ நாவல் பற்றி நீங்கள் எழுதியிருந்ததைப் படித்ததும் எனக்கு ஏற்பட்ட உற்சாகம் தான். நான் காண்டாக்ட் படித்ததில்லை. உங்களின் கட்டுரை வருவதற்கு ஒரு மாதம் முன்பு, பரிணாமத்தின் அடுத்த கட்டத்திற்கு வளர்ந்த மனிதர்கள், பூமியைக் கைவிட்டுப் போதல், பேச்சு மொழியல்லாது பிரக்ஞைப் பூர்வமாக தொடர்பு கொள்ளல், காலத்தை மீறல் என்று சில விஷயங்களை அடிப்படையாக வைத்துச் சுருக்கமாக (காண்டாக்ட் அளவிற்கு விரிவாகவோ, அவர் பேசும் தளத்திலோ அல்ல) ஒரு சிறுகதையாக எழுதி சொல்வனத்திற்கு அனுப்பியிருந்தேன். ஒரு பெரும் அறிவியல் அறிஞரின் சிந்தனையில் ஒரு சிறுதுளி அதிர்ஷ்டவசமாக எனக்குள்ளும் விழுந்துவிட்டதோ என ஒரு மகிழ்ச்சி உங்கள் கட்டுரையைப் பார்த்தவுடன் வந்தது. அதை உங்களுடன் பகிரந்து கொள்ள வேண்டுமென விருப்பம்.

நன்றி,
அன்புடன்,
பிரகாஷ்.

அன்புள்ள பிரகாஷ்

நல்ல கதை.

ஆனால் அறிவியல்கதைகளில் இரு முக்கியமான அம்சங்களை கருத்தில்கொள்ளவேண்டும். சிக்கல் இல்லாமல் கதையுடன் இணைந்து அறிவியலை விளக்குதல் ஒன்று. முற்றிலும் புதிய சூழலை உண்மையான சித்திரமாக சித்தரித்துக்காட்டுதல் இரண்டு

மேலும் முயலலாம்

வாழ்த்துக்கள்

ஜெ

நுண் உயிர்களும் மூளையும்

2011-10-05T21:27:00.002+02:00

கண்ணுக்கே தெரியாத நுண்ணுயிர்கள் மனிதனின் அறிவுத் திறனையும், மனநலத்தையும் என்ன செய்துவிட முடியும்?

நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் மூளையைப் பாதிப்பதன் மூலம் நன்மை, தீமை மற்றும் அவ்வாறு பிரித்தறிய முடியாத தாக்கங்கள் என எதுவும் செய்யலாம் என்பது நவீன உயிரியல் ஆய்வுகளின் எளிய பதில். நுண்ணுயிர்கள் மனிதர்களின் மன அழுத்தத்தையும், விரக்தியையும் குறைக்கலாம், அல்லது மூளை வளர்ச்சியையும் அறிவாற்றலையும் கூட பாதிக்கலாம்!

குடலிலிருந்து மூளைக்கு

குடல்வாழ் நுண்ணுயிர்கள் மனிதனின் மூளையையும், மனதையும் பாதிக்க முடியும் என்பது நம்பவே முடியாததாக இருக்கிறதா?

மனிதனின் குடலில் எந்நேரமும் சராசரியாக ஆயிரம் ட்ரில்லியன் (1 ட்ரில்லியன் = 1 லட்சம் கோடி) நுண்ணுயிர்கள் குடியிருந்து கொண்டிருக்கின்றன. இது மனித உடலின் ஒட்டுமொத்த ‘செல்’களின் எண்ணிக்கையை விட பத்து மடங்கு அதிகம்! எடை கிட்டத்தட்ட ஒன்றரைக் கிலோ. ஏறத்தாழ ஐநூறு வகையான நுண்ணுயிர் இனங்கள். நாம் இம்மாபெரும் குடியேறிகளுடன் சமரசம் செய்தபடியேதான் ஒவ்வொரு நாளும் வாழ்ந்து வருகிறோம். இந்த எண்ணிக்கையும், வகைவிரிவும் தான் நம்மைச் சற்று மிரட்டி அவற்றைப் பொருட்படுத்திப் பார்க்க வைக்கிறது.

இவற்றுள் உடலுக்கு நன்மை செய்யக்கூடியனவும் (Probiotic), சந்தர்ப்பவாத நோய்க்கிருமிகளும் (Opportunistic pathogens), இதர நோய்க்கிருமிகளும் உண்டு. பிறக்கும்போது மனதைப் போலவே குடலும் மிகத் தூய்மையாகத்தான் படைக்கப்பட்டு பூமிக்கு அனுப்பப்படுகின்றது. பிறந்து இரண்டே வருடங்களில் ஒரு முழு வளர்ச்சி அடைந்த மனிதனின் குடலுக்குள் இருக்கும் அதே அளவுக்கு பல்வேறு இனவகை நுண்ணுயிர்கள் பெருகிவிடுகின்றன. இந்த ஆரம்ப கட்ட குடல் நுண்ணுயிர்ப் பெருக்கம், மூளை வளர்ச்சியிலும் பிற்கால நடத்தையைத் தீர்மானிப்பதிலும் பங்கு வகிக்கலாம். மனிதனில் இன்னும் நேரடியாக ஆராயப்படவில்லை. ஆனால், எலிகளை வைத்து செய்யப்பட்ட சோதனையில் இது நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது (1). இந்த ஆய்வில் அடையப்பட்ட முடிவுகள் சில: பிறப்பிலிருந்தே நுண்ணுயிர்கள் தொற்றாத அதிதூய்மையான சூழலில் வளர்க்கப்பட்ட எலிகள், சாதாரண சூழலில் வளர்க்கப்பட்ட எலிகளை விட மிகவும் சுறுசுறுப்பாகவும், சாகசமான செயல்களைச் செய்வதாகவும் இருந்தன. அவை இளமையாக இருக்கும்போதே அவற்றை வழக்கமான குடல் நுண்ணுயிர்கள் தொற்றி வளரக்கூடிய சாதாரண சூழலுக்கு மாற்றினால், பின்னர் வளர்ந்து பெரிதாகையில் மற்ற சாதாரண எலிகளைப் போலவே செயல்பட ஆரம்பிக்கின்றன. மாறாக அதிதூய சூழலில், குடலில் நுண்ணுயிர்கள் தொற்றாமல் வளர்ந்து பெரிதான எலிகளை பின்னர் சாதாரண சூழலில் விட்டால், கடைசிவரை அவற்றின் சுறுசுறுப்பிலும், நடத்தையிலும் மாற்றம் வரவில்லை. இதன் காரணத்தை கண்டறிய அந்த எலிகளின் மூளையில் கற்றல், நினைவாற்றல் போன்ற செயல்பாடுகளைக் கட்டுப்படுத்தும் சமிக்ஞைப் பாதைகளையும், மரபணுக்களையும் பரிசோதித்தபோது, குடல் நுண்ணுயிர்கள் தொற்றும் சாதாரண சூழலில் வளர்ந்த எலிகளில் இப்பகுதிகள் பாதிக்கப்பட்டிருப்பது கண்டறியப்பட்டது. செரோடோனின், டோபமைன் போன்ற நரம்பு சமிக்ஞை கடத்தி வேதிப்பொருட்களை மட்டுமல்ல, நரம்பணுக்களின் சமிக்ஞை (மின், வேதி) கடத்தல் என்ற மொத்த செயல்பாட்டையே கட்டுப்படுத்துகிறது குடலில் வாழும் நுண்ணுயிர்த் தொகை. குழந்தைப் பருவத்தில் குடலில் நுண்ணுயிர்களின் ‘குடியேற்றம்’ நடைபெறுவதும், அந்த ஆரம்பகட்டத்தில் நடைபெறும் மூளை வளர்ச்சியும் ஒன்றுடன் ஒன்று பரிணாம வளர்ச்சியின்போதே தொகுக்கப்பட்டவை. இதே முடிவுகள் தனியாக மற்றொரு குழுவினர் கிருமிகளற்ற எலிகளை வைத்துச் செய்த ஆராய்ச்சியிலும் கிடைத்தன. இந்த ஆய்வில், மூளையில் -குறிப்பாக குறுகிய மற்றும் நீண்ட கால நினைவாற்றலுக்குக் காரணமான ‘ஹிப்போகேம்பஸ்’ என்னும் பகுதியில்தான் மேற்குறிப்பிட்ட மரபணு சம்பந்தமான மாற்றங்கள் உண்டாகிறதென கண்டுபிடிக்கப்பட்டது (2).

குடலில் இருக்கும் எல்லா நுண்ணுயிர்களும் தீங்கு செய்பவையும் அல்ல. பல நுண்ணுயிர்கள் (எ.கா. சில வகை பாக்டீரியாக்கள்) உணவுப் பொருளை சிதைத்து குடல் செல்களுக்கு ஆற்றலை விநியோகித்தல், புதிய நோய்கிருமிகளின் பெருக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல் போன்ற உடலுக்கு நன்மை தரும் செயல்களிலும் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. எனவே குடலினுள் இவற்றின் சமநிலை பேணப்பட வேண்டியதும் அவசியமாகும். இந்த சமநிலை குலையும்போது மனநிலையும், மூளைச் செயல்பாடும் பாதிக்கப்படுகிறது. உதாரணமாக மன அழுத்தம், இனம் புரியாத சோகம், மனச் சோர்வு போன்ற மனநலம் சார்ந்த சிக்கல்கள் உருவாவதில் குடல்வாழ் நுண்ணுயிர்களின் குறைவும் ஒரு காரணமாக இருக்கிறது என்று சமீபத்திய ஆய்வு முடிவு தெரிவிக்கிறது (3).

இந்த ஆய்வில் எதிர்-உயிர் மருந்துகள் (ஆன்ட்டிபயாட்டிக்) கொடுத்து எலிகளின் குடல்வாழ் நுண்ணுயிர்களின் இயற்கையான சமநிலை வெகுவாகக் குறைக்கப்பட்டபோது அவற்றின் நடவடிக்கைகளில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. கவனமின்மையும், சோர்வும் உண்டானது கவனிக்கப்பட்டது. மன அழுத்தம், சோர்வு போன்றவற்றுடன் தொடர்புடைய, மூளையிலிருந்து பெறப்படும் நரம்பணுக் காரணியின் அளவும் மிகவும் அதிகரித்திருந்தது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. பின்னர் எதிர்-உயிர் மருந்து கொடுப்பது நிறுத்தப்பட்டதும், குடல்வாழ் நுண்ணுயிர்கள் சமநிலைக்கு வந்து, ஆரோக்கியமான மூளை வேதிச் செயல்பாடுகளும், நடத்தையும் மீண்டது. (ஆனால் நாம் முதலில் பார்த்த ஆய்வு முடிவுகளுடன் இது மாறுபடுவதாகத் தோன்றும். அது மூளை வளர்ச்சியின் ஆரம்பக் கட்டத்தில் குடல் வாழ் நுண்ணுயிர்களின் தாக்கத்தைப் பற்றி ஆராய்கிறது, இந்த ஆய்வு அடுத்த வாழ்க்கை நிலைகளில் குடல்வாழ் நுண்ணுயிர்களின் பங்கை ஆராய்கிறது).

இதை இன்னும் நுண்மையாக அறிந்து கொள்ள இந்த ஆராய்ச்சியாளர்கள் கிருமிகள் இல்லாத மந்தமான நடத்தைக்கான மரபுப் பின்புலம் கொண்ட எலிகளிடம், சாதாரண எலிகளை விட அதிக சுறுசுறுப்பும் ஆரோக்கியமான நடத்தைப் பண்புகளும் கொண்ட எலிகளின் வயிற்றிலிருந்து பெறப்பட்ட நுண்ணுயிர்களைச் செலுத்தியபோது அவை நல்ல உற்சாகமும், சுறுசுறுப்பான செயல்பாடுகளும் மிக்கவையாக மாறின. அதே போல சாதாரணமான நடத்தைகள் உள்ள எலிகளுக்கு மந்தமான நடத்தைக்கான மரபுப் பின்புலம் கொண்ட எலிகளின் குடல்வாழ் நுண்ணுயிர்களை எடுத்துச் செலுத்தினால் அவையும் மந்தமானவையாக மாறின. இதிலிருந்து குடல்வாழ் நுண்ணுயிர்களில் உடல் நலத்திற்கு நன்மை செய்யும் நுண்ணுயிர்கள் மட்டும் எண்ணிக்கையில் மிகுந்திருந்தால் அது மூளை – அதன் வழியாக நடத்தை, செயல்பாடுகளில் நேர்மறையான விளைவை ஏற்படுத்துவது உறுதியாகிறது.

இந்த “மூளைக்கு நன்மை செய்யும் குடல்வாழ் நுண்ணுயிர்கள்” எனும் கருத்தை நேரடியாக விளக்குகிறது ஒரு சமீபத்திய ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை (4). ஒரு குறிப்பிட்ட வகை லாக்டோபாஸில்லஸ் (Lactobacillus rhamnosus JB-1 ) என்னும் பாக்டீரியா செலுத்தப்பட்ட எலிகளில் குறிப்பிடத்தக்க அளவு மன அழுத்தம், சோர்வு தொடர்பான நடத்தைகள் குறைந்தது, மேலும் மன அழுத்தத்தினால் அதிகரிக்கும் ‘கார்டிகோஸ்டீரோன்’ போன்ற ஹார்மோன்களின் அளவும் குறைந்தது. இந்த ஆராய்ச்சி மூலம் சில குடல்வாழ் நுண்ணுயிர்கள் எந்த வினைப்பாதையின் மூலம் மூளையின் வேதிச்செயல்பாடுகளை கட்டுப்படுத்துகின்றன என்பதும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது.

இவை போன்று எலிகளில் நடத்தப்பட்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பல்வேறு ஆராய்ச்சி முடிவகளைக் கொண்டு மனிதர்களின் உடலுக்கும், மூளைக்கும் நன்மை தரும் நுண்ணுயிர்களைக் கொண்டு குணப்படுத்தும் மருத்துவ முறைகள் குறித்து ஆராய்ச்சிகள் நடந்து வருகின்றன. உதாரணமாக குடல் பதற்ற பிணிக்கூட்டு (Irritable bowel syndrome) மன உளைச்சலுக்கு முக்கிய காரணமாகிறது. மேலும் வளர்ந்த பிறகு வரும் (பிறவியிலேயே இருப்பதல்ல) ‘ஆடிஸம்’ குறைபாட்டுக்கு குடல் வாழ் நுண்ணுயிர்களின் சமன்குலைவும் ஒரு காரணமாக கருதப்படுகிறது. இவை போன்ற மூளை-மன நோய்களைக் குடல் நுண்ணுயிர்களைக் கொண்டு குணப்படுத்தும் முறைகள் எதிர்காலத்தில் வரலாம். இப்பொழுதே ‘புரோபயாடிக்’ துணை உணவுகளும் பிரபல மடைந்து வருகின்றன.

தொற்றுநோய்களும் அறிவுத்திறனும்

கருவுற்ற தாய்க்கு ஏற்படும் நோய்த்தொற்று கருவில் வளரும் குழந்தையின் மூளை வளர்ச்சியை மறைமுகமாகப் பாதிக்கும். நோய் தொற்று ஏற்பட்ட தாயின் நோயெதிர்ப்பு செல்கள் வெளியிடும் ‘சைடோகைன்கள்’ (Cytokines) எனப்படும் செல் சமிக்ஞை மூலக்கூறுகள் நஞ்சுக்கொடி வழியாக கடந்து சென்று கருவை அடைகின்றன. இந்த சைடோகைன்கள் பிற செல்களின் பிளவிப்பெருக்கம், வளர்ச்சி போன்றவற்றை பாதிக்கக் கூடியவையாதலால், கருவின் மூளை செல்களின் பெருக்கத்தையும் நரம்பணுக் கட்டுமானத்தையும் பாதிக்கின்றன. இவ்வாறு பாதிக்கப்படும் கருவிலிருக்கும் குழந்தைகள் பின்னாளில் நரம்பு – மனச் சிக்கல்களுக்கு ஆளாகின்றன. உதாரணமாக இன்ஃப்ளூயன்சா வைரஸ் நோய் தொற்றுக்கு ஆளாகும் தாய்மார்களின் கருவிலிருக்கும் குழந்தைகள் பிற்காலத்தில் ஸ்கீஸோஃப்ரீனியாவினால் பாதிக்கப்படுகின்றன. இந்த மனநலக் குறைபாட்டினால் அவர்களின் பேச்சு சிந்தனை, உணர்ச்சிகள், நடத்தை போன்றவற்றில் சிக்கல்கள் உருவாகின்றன (5).

மூளை செயல்படுவதற்கு மிக அதிக அளவு ஆற்றலைக் கோருகிறது. மனிதனின் ஒட்டு மொத்த உடலுக்கும் தேவையான ஆற்றலில் ஐந்தில் ஒரு பங்கு மூளையின் இயக்கத்திற்குத் தேவைப்படுகிறது. பிறந்த குழந்தைகளின் ஆரம்ப நிலைகளில் மூளையின் வளர்ச்சி மற்றும் நரம்பணு வலைக் கட்டுமானம் வேகமாக வளர்ச்சியடையும் முக்கியமான கட்டமாகும். இந்தச் சமயத்தில் உணவிலிருந்து கிடைக்கும் சக்தியில் 90% மூளை வளர்ச்சிக்கும், செயல்பாட்டிற்கும் பயன்படுகிறது. இத்தகைய முக்கியமான கட்டத்தில் தொற்றுநோய்கள் தாக்கினால் அதிகமான ஆற்றல் விரயம் ஆகிறது, இது மூளை வளர்ச்சி, நரம்பணு வலைப்பின்னல் கட்டமைப்பை பாதிக்கலாம். இதற்கு எடுத்துக்காட்டாக இளம் வயதில் குடல் புழு தாக்குதல்களால் பாதிக்கப்படும் குழந்தைகளின் அறிவுத்திறன் அளவீடு பின்னர் அவர்கள் வளரும் போது குறைகிறது என்று ஒரு ஆராய்ச்சி முடிவு தெரிவிக்கிறது (6).

இந்தக் கருதுகோளை அடிப்படையாக வைத்து தொற்று நோய் பரவலில் வேறுபாடுள்ள, உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் வாழும் மக்களிலும், ஒரே நாட்டுக்குள்ளேயே வெவ்வேறு இடங்களில் வாழும் மக்களிலும் சராசரி அறிவுத் திறன் அளவீட்டில் வித்தியாசம் இருக்கிறதா என்று கண்டுபிடிக்க ஆராய்ச்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கின்றன. இவை இன்னும் ஆதாரமான கேள்வியான அறிவாற்றலில் மரபியல் மற்றும் சூழலின் பங்கைப் பற்றி பேசுவதாகின்றன (பார்க்க:அறிவாற்றல் மரபுப் பண்பா?). முடிவுகள் பெரும்பாலும் தொற்றுநோய்கள் பரவல் அதிகமாக ஏற்படும் பகுதிகளில் மக்களின் சராசரி அறிவுத்திறன் அளவீடு குறைவாக உள்ளது என்றே சொல்கிறது. உதாரணமாக அமெரிக்க நாட்டில் மாஸாசூசெட்ஸ், நியூ ஹாம்ப்ஷையர், வெர்மாண்ட் ஆகிய மாகானங்களில் மக்களின் சராசரி அறிவுத்திறன் அளவீடு அதிகமாகவும், கலிஃபோர்னியா, மிசிசிபி, லூஸியானா மாகாணங்களில் குறைவாகவும் இருப்பதாக ஒரு ஆய்வறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்த வேறுபாட்டிற்கு அம்மாகாணங்களின் குறைவான (அ) அதிகமான தொற்றுநோய் பரவலைக் காரணமாகக் குறிப்பிடுகிறது (7). இதற்கு அப்படியே நேர் எதிரான வாதமும் முன் வைக்கப்படுகிறது: அறிவாற்றல் அதிகம் இருக்கும் சமூகத்தில் (அ) பகுதிகளில் உள்ள மக்களுக்கு நோய்த்தொற்றுகள் குறைவாக இருக்கின்றன அதாவது, நோய்ச் சூழலை திறமையாக எதிர்கொள்ள முடிகிறது. இவை முதற்கட்ட ஆய்வுகள். எந்தெந்த நோய்க்கிருமிகளின் தொற்று அதிக பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது, அம்மக்களின் மரபியல் முன்சார்புகள், கல்வி, பொதுவான அறிவாற்றல் காரணி (g) போன்றவைகளையும் கருத்தில் கொண்டு ஆய்வுகள் முன்னெடுக்கப்படும்போது இவற்றைப் பற்றி தெளிவான கருத்துக்கள் உருவாகும்.

மூளையை நேரடியாகத் தாக்கும் நுண்ணுயிர்கள்

மேலே சொல்லப்பட்டதெல்லாம் எவ்வாறு குடல்வாழ் நுண்ணுயிர்கள் உடல் செயற்பாட்டியல் சார்ந்த வினைப்பாதைகள் வழியாக மூளையின் வேதியல் கூறுகளை கட்டுப்படுத்துவதன் மூலமாக மூளை, மன, நடத்தைச் செயல்பாடுகளை நேர்மறையாகவும், எதிர்மறையாகவும் பாதிக்கின்றன என்பது பற்றி.

ஆனால் நுண்ணுயிர்கள் மூளையில் என்ன நேரடித் தாக்கம் செலுத்துகின்றன?

கருவுக்குள் இருக்கும் குழந்தை எப்படி எந்த நுண்ணுயிரும் தொற்றாதவாறு பாதுகாக்கப்படுகிறதோ, அப்படி நம் ஒவ்வொருவரது உடலிலும் உயிர்வாழும் வரை மூளை பாதுகாக்கப் படுகிறது. இரத்த - மூளை தடுப்பு (Blood – Brain Barrier) என்கிற விசேஷ நரம்பணுக்களால் ஆன தடுப்பமைப்பின் மூலம் ரத்தத்திலுள்ள கிருமிகளோ, வேறு பெரிய வேதியல் மூலங்களோ மைய நரம்பு மண்டலத்தில் மூளையின் புறச்செல் பாய்மங்களுக்குள் (Brain extracellular fluid) நுழையமுடியாதபடி தடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதனையும் மீறி சில பாக்டீரியாக்கள், வைரஸ், பூஞ்ஜை போன்றவை நரம்புமண்டல செல்களைத் தொற்றி விடுகின்றன. பொதுவாக மூளை/மைய நரம்பு மண்டலத்தில் ஏற்படும் எந்த நுண் உயிர் தொற்றாக இருந்தாலும் புத்தியில் மந்தத் தன்மை, கற்றல், கேட்டல், நினைவாற்றல், ஒருமுகத் தன்மை போன்ற அறிதல் செயல்பாடுகளில் இடைக்கால அல்லது நிரந்தர கோளாறு உண்டாதல், மன அழுத்தம், உளைச்சல், சோம்பல், விருப்பமின்மை, தீராக்கவலை போன்ற மன நலம்/நடத்தை சார்ந்த குறைபாடுகள் உண்டாதல் இவற்றில் சிலவோ அல்லது அனைத்துமோ உருவாகும். முற்றிய நிலைகளில் மரணத்தை உண்டாக்கும்.

முக்கியமான சில உதாரணங்கள்,

1. பாக்டீரியாக்களால் உண்டாகும் நோய்த்தாக்குதல்: நிமோனியா (Streptococcus pneumoniae), இன்ஃப்ளூயன்ஸா (Haemophilus influenzae type B) மற்றும் மெனின்ஜைடிஸ் (Neisseria meningitides). ஆரம்பத்திலேயே கண்டுபிடித்துவிட்டால் எதிர்-உயிர் மருந்துகள் கொடுத்து குணப்படுத்தி விடலாம்.

2. வைரஸ் தாக்குதல்: எயிட்ஸ் நோயை உண்டாக்கும் எச்.ஐ.வி கிருமி நேரடியாக மூளைக்குள் நுழையமுடியாது. ஆனால் ஒருவகை இரத்த வெள்ளை அணுக்களுக்குள் தன் மரபணுவை மட்டும் செலுத்தி, வளர்தல் மற்றும் பல்கிப்பெருகுதல் வேலைகளில் ஈடுபடாமல் அமைதியாக இருந்து, வெள்ளை அணு நரம்பு மண்டலத்துக்குள் சென்றதும் பெருகி வளர ஆரம்பிக்கும். விளைவு – மூளைச் செயல்பாடு வேகம் குறையும், கவனம், ஞாபகத்திறன் போன்றவை கெடும், மந்தநிலையும், உணர்ச்சிகள் குறைவும் உண்டாகும். எய்ட்ஸை முற்றிலும் குணப்படுத்த முடியாது, ஆனால் வைரஸ் எதிர்ப்பு மருந்துகளைத் தொடர்ந்து உபயோகிப்பதன் மூலம் எச்.ஐ.வியால் உண்டாகக் கூடிய மூளைக் கோளாறை (ஞாபக அழிவை) தவிர்த்து விடலாம்.

3. அமீபா போன்ற நுண்ணுயிரின் தாக்குதல்: நேக்லேரியா (Naegleria fowleri) எனப்படும் “மூளை தின்னும் அமீபா” வின் தாக்குதல் இருப்பதிலேயே மோசமானது. பொதுவாக இதன் தாக்குதல் உலகளவில் மிகக் குறைவுதான், ஆனால் தொற்றினால் 98% மரணம் உறுதி, அதுவும் பதினான்கே நாட்களில் மரணம் சம்பவிக்கும்(8). தூய்மையாகப் பராமரிக்கப்படாத நீச்சல் குளங்கள், நீர் நிலைகள், தொட்டிகள் போன்றவை இவற்றின் உயிர் வாழிடம். பொதுவாக மூக்கு வழியாக தொற்றி, நரம்பு இழைகளைப் பற்றி மேலேறி மூளையை அடைந்து நரம்பணுக்களை தாக்கி அழித்துவிடும். (குறிப்பு: ஹடயோக வகுப்புகளில் கலந்து கொண்டு மூக்கு வழியாக நீரைவிட்டு சுத்தம் செய்யும் ‘ஜல நேதி’ செய்பவர்கள், கட்டாயம் நன்றாக கொதிக்கவைத்து, உப்பு சேர்த்து பின் வெதுவெதுப்பாக ஆனவுடன் செய்யவேண்டும். குழாய் தண்ணீரை அப்படியே எடுத்து மூக்கில் விடுபவர்கள் நேக்லேரியாவிற்கு வாசலை அகலத் திறந்துவிடுவதற்குச் சமம்!) வெற்றிகரமான குணப்படுத்தும் மருந்துகள் இல்லை.

நம் சுற்றுப்புறம், நாம் உண்ணும் உணவு, நமது சொந்த தூய்மைப் பழக்கவழக்கங்கள் போன்றவைதான் அடிப்படையில் நுண்ணுயிர்களுக்கும் நமக்குமான தொடர்புப் பாலங்கள். நாம் அறியாவிட்டாலும் நம் உடல் மிகவும் நுணுக்கமாக அனைத்தையும் அறிகிறது. எல்லா காரணிகளுக்கும் மத்தியில் தராசு முள் போல் ஒரு சமநிலையைப் பேணுகிறது. நாம் வலிந்தோ, மிகுந்த அஜாக்கிரதையாலோ உடலின் இயற்கையான சமநிலையை கெடுக்காமல் இருந்தாலே போதும். நுண்ணுயிர்கள் பற்றி நேரடியாகக் குறிப்பிடாவிட்டாலும் இந்திய ஆயுர்வேத, சித்த மருத்துவ முறைகளில் அறிவு/மனம் x உடல் -எவ்வாறு ஒன்றை ஒன்று நேர்மறையாகவும், எதிர்மறையாகவும் பாதிக்கின்றன என்பது குறித்து நெடுங்காலமாகவே அழுத்திச் சொல்லப்பட்டே வந்திருக்கிறது. சொந்த சௌகரியங்களுக்காக அவற்றை பழம்புராணம் என்று அலட்சியப்படுத்தினால் நஷ்டம் நமக்குத்தான்.

(முற்றும்)

உதவிய மூல ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள்:

1. R. D. Heijtz, et al., 2011. Normal gut microbiota modulates brain development and behavior. Proceedings of the National Academy of Sciences. DOI: 10.1073/pnas.1010529108

2. K. M. Neufeld, et al., 2011. Reduced anxiety-like behavior and central neurochemical change in germ-free mice. Neurogastroenterology & Motility. 23 (3): 255 DOI:10.1111/j.1365-2982.2010.01620.x

3. E. Denou, et al., 2011. The Intestinal Microbiota Determines Mouse Behavior and Brain BDNF Levels.Gastroenterology. 140 (5): 1, S-57

4. J. A. Bravo, et al.,2011. Ingestion of Lactobacillus strain regulates emotional behavior and central GABA receptor expression in a mouse via the vagus nerve.Proceedings of the National Academy of Sciences, DOI: 10.1073/pnas.1102999108

5. U. Meyer, et al., 2009. A Review of the Fetal Brain Cytokine Imbalance Hypothesis of Schizophrenia. Schizophrenia Bulletin. 35(5): 959–972.

6. W.E. Watkins and E. Pollitt. 1997. “Stupidity or Worms”: Do Intestinal Worms Impair Mental Performance?. Psychological Bulletin. 121 (2): 171-91

7. C. Eppig, et al., 2011. Parasite prevalence and the distribution of intelligence among the states of the USA. Intelligence. 39: 155-60

8. http://en.wikipedia.org/wiki/Naegleria_fowleri

அந்திக் கவிதைகள்

2011-09-25T03:00:00.003+02:00

இறுதிக் கூத்து

கருவுக்குள் கால் உதைத்து

தொடங்கியதென் ஆட்டம்

பின்னர் தொட்டிலில்

பருவத்தே கட்டிலில்

என் வெற்றிகளில்

அடுத்தவர் தோல்விகளில்

எதிர்த்தவன் தலைமீதெல்லாம்

மிதித்துக் கூத்தாட்டம்

கட்டித் தூக்கிவந்து

சுடலை நெருப்பிலிட

நான் நான் நான்

என்று

எரிந்தபடி எழுந்தேன் ஆட

அடங்கின என் கால்கள்

வெட்டியானின் தடிக்கு.

------------------------------------------------

நீர்க்கடன்

முழுதும் நீராலானது

என் கிரகம்

இருளாக

அமைதியாக

எப்போதும் உறக்கமாக

என் கிரகம்

எனக்கு மட்டுமாக...

ஏதோ விளிகேட்டு

எட்டி உதைத்ததில்

ஏகாந்தமும்

அமைதியும்

உறக்கமும் தொலைத்து

கால்பங்கு நிலமுள்ள

கிரகத்தில் விழுந்தேன்

உச்சியில் வைரங்கள் மிதக்கும்

அந்தியில் பொன் உருகியோடும்

இந்த நதிக்கரையில்

காத்திருக்கிறேன்...

அஸ்தி கரைக்கப்பட்டு

என் நீர்க்கிரகம்

மீளும் நாளுக்கு.

- பிரகாஷ் சங்கரன்.

உள்ளுறங்கும் அரவம் (சிறுகதை)

2011-09-23T02:32:00.001+02:00

அண்ணா வெள்ளைச் சட்டையை வெள்ளை அரைக்கால் டிரவுசருக்குள் விட்டு, சுருக்கங்களைக் கட்டைவிரல்களால் நீவி இடுப்பின் பக்கவாட்டில் ஒதுக்கினான். எண்ணை தேய்த்து அவனாகவே வகிடெடுத்து படிய வாரி, நெற்றியில் விபூதி இட்டுக் கொண்டான். கண்களை மூடி உள்ளங்கையை வாய்முன் குவித்து ஊதி விபூதி கண்ணில் விழாமல் சரி செய்தான். ‘அண்ணாவுக்கு எல்லாமே தெரியும்’ என்று நினைத்துக் கொண்டேன். “தலையை ஆட்டாதடா” அம்மா சீப்பால் தலையில் மெல்ல அடித்தாள். சினுங்கிக் கொண்டே நிமிர்ந்து அம்மா முகத்தைப் பார்த்தேன். இடது கையால் என் கண்ணங்களை பிடித்துக் கொண்டு, என் தலையில் தொலைத்த எதையோ தேடுவதைப் போல தீவிரமான பாவத்துடன் அம்மா எனக்கு வகிடெடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். அம்மாவின் கீழ்த்தாடையில் சிறிய கருப்புப் புள்ளியிலிருந்து ஒரே ஒரு முடிமட்டும் குட்டியாக நீண்டிருந்தது. “அம்மா உனக்கு தாடி மொளச்சிடுத்துமா” என்றேன். அம்மா பதிலே சொல்லவில்லை, இன்னும் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். அம்மாவின் கழுத்திலிருந்த மஞ்சள் சரடை இழுத்து நீட்டி, தாலியை சுண்டி ‘விர்ர்ர்’ என்று சுற்ற வைத்து விளையாடினேன். அம்மா என் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, “இனிமே இப்படி அசடாட்டமா விளையாடக் கூடாதுப்பா. பெரிய க்ளாஸ் போறியோல்லியோ, அண்ணா மாதிரி சமத்துன்னு பேர் வாங்கனும்” என்று சொல்லியபடி தாலிச் சரடை ஜாக்கெட்டுக்குள் விட்டுக் கொண்டாள். “பகவானே என் புள்ளைக்கு நல்ல புத்தியக் கொடு” என்று முனுமுனுத்துக் கட்டை விரலால் என் நெற்றியில் விபூதியைத் தீற்றினாள். வாயை ‘ஆ..’ எனத் திறந்தேன், ஒரு துளி விபூதியைப் போட்டாள், வாசனையாக இருந்தது.

“அம்மா சீக்கிரம்மா...” அண்ணா புத்தகப்பையுடன் தயாராக நின்றான், இடதுகையில் கர்ச்சீப்பை அவனாகவே அழகாக நான்காக மடித்து வைத்திருந்தான். “அண்ணா கையை கெட்டியாப் பிடிச்சுண்டு போகனும்ப்பா, அவன் கூட சண்டை போடக் கூடாது” அம்மா மறுபடி ஒரு முறை எனக்கு முத்தம் கொடுத்தாள், அண்ணாவின் தலை முதல் கண்ணங்கள் வரை தடவித் தன் தலையில் சொடக்கு விட்டுக் கொண்டாள். அண்ணா மறுபடியும் ஒரு முறை முடியை நீவி சரிப்படுத்தினான். தெருமுனை திரும்பும் வரை அண்ணா கையைப் பிடித்துக்கொண்டு சென்று, வளைவில் திரும்பியதும் கையை உதறிவிட்டு, ரோட்டில் கிடந்த தென்னங்குரும்பையை உதைத்துக் கொண்டே முன்னால் ஓடினேன். “டேய் எரும... ஓடாதடா... சாய்ங்காலம் ஆத்துக்கு வந்தா அப்பாகிட்ட சொல்லுவேன்” என்றபடி ஓடிவந்து சட்டைக்காலரைப் பிடித்து பின்னால் இழுத்தான். “நீ அடிச்சேனு நான் அம்மாகிட்ட சொல்லிக் கொடுப்பேனே” என்று சொல்லி முகத்தைக் கொணஷ்டை காட்டினேன்.

பள்ளிக்கூடத்துக்குள் இருந்த அரசமரத்தடி பிள்ளையாரிடம் என்னையும் நிறுத்தி கண் மூடி ஸ்லோகம் சொன்னான். பிள்ளையாரின் பீடத்தில் அகல் விளக்கு எண்ணை வழிந்து, அபிஷேகப் பாலும், நீரும், கருகிய ஊதுபத்தி சாம்பலும், விபூதி குங்குமமும் ஒன்றாகக் குழம்பிய செங்கருப்பு நிறக் களிம்பைத் தொட்டு என் நெற்றியில் இட்டு, தானும் இட்டுக்கொண்டான். மறுபடியும் என் கையைப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு ஏழாம் வகுப்புக்குள் நுழைந்தான். ஏற்கனவே சில பையன்கள் வந்து அவர்களுக்குப் பிடித்த வரிசையில் நல்ல மேசையை எடுத்துப் போட்டு, துடைத்துச் சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தனர். அண்ணா என்னை முதல் வரிசையில் இருந்த ஒரு மேசையை ஆடாமல் இருக்கிறதா என்று சரிபார்த்து உட்காரவைத்தான். கசங்கிய வெள்ளைச் சட்டையும், பெரிய தொடைகளுக்குப் பாதி கீழிறங்கிய வெள்ளை டவுசருமாக பாண்டி வந்தான். “என்ன பெரசாந்து...ப்ராசுக்கு எடம் போட வந்தியா?” கேட்டுவிட்டு கடைசி வரிசையின் ஜன்னலோர மூலையில் போய் தன் மஞ்சள் பையை வைத்தான். “பாண்டி... தம்பியப் பாத்துக்க” என்றான் அண்ணா.

“என்னய்யா.. பெரசாந்து, நீ சொல்லனுமாய்யா, நாம்பாத்துக்கிற மாட்டனா?” என்று சொல்லி உரிமையாக என் தோளில் கைபோட்டுக் கொண்டான் பாண்டி.

அண்ணா மெல்லச் சிரித்துவிட்டு, என்னிடம் “பிரேயர் முடிஞ்சவுடனே ஓடிடாத, நில்லு” என்றபடி வெளியேறினான். பாண்டியும் எங்கள் ஊர் தான். ஊரில் நிறைய பாண்டியன்கள் இருப்பதால் ஒவ்வொருவருக்கும் பட்டப்பெயர் தான் அடையாளம். இவன் ‘அல்டாப்பு பாண்டி’ – இவனுக்கு எதுவுமே சாதாரணமாக நடக்காது. ஒரு முள் குத்தினால் கூட உள்ளங்கையின் அடியிலிருந்து பாம்பு விரல் நுணி வரை காட்டி, “இத்தாத்தண்டி முள்ளு பாத்துக்க... வேறெவனாச்சும் இருந்தாய்ங்கன்டா இந்நியாரம் சங்கு தான்... நா அப்படியே அசால்ட்டா எடுத்து எறிஞ்சுட்டு நடையக்கட்டிப் போய்க்கே இருந்தேன்..” என்று நிஜமாகவே சொல்வான். என் அண்ணாவுடன் ஏழாம் வகுப்புக்கு வந்தான். அந்த வருடம் பெயிலானான். அடுத்தவருடமும் பெயிலாகி இப்போது என்னுடன் எழாவதில் இருக்கிறான். அண்ணா ஒன்பதாம் வகுப்பு போகிறான். அவனுக்குப் போட்டியே இல்லை, முதல் வரிசையில் முதல் இடம் எப்பவும் அவனுக்குத் தான். அண்ணா தான் பிரேயரில் நின்று ‘ஸ்டேண்டட்டீஸ், அட்டென்ஷன்’, உறுதிமொழி எல்லாம் சொல்வான். எல்லா வாத்தியாரும் அவனிடம் நன்றாகப் பேசுவார்கள். எல்லாரையும் பட்டப்பேர் வைத்துக் கூப்பிடும் ‘நசுக்கர்’ கூட அவனைப் பேர் சொல்லி ‘வாய்யா..’ என்று தான் கூப்பிடுவார். என் பெயர் கூட யாருக்கும் உடனடியாக ஞாபகத்திற்கு வராது. ‘பிரசாந்த் தம்பி’ என்ற பெயரில் தான் ஆறாம் வகுப்பு முழுவதையும் ஓட்டினேன்.

பிரேயர் முடிந்த பின் அண்ணா வந்தான், ‘அதுக்குள்ள சட்டைய அழுக்காக்கிட்டியா?’ என்று தலையில் மெதுவாக குட்டி, பிறழ்ந்திருந்த என் சட்டைக் காலரைச் சரிசெய்து, “வடிவேல் சாருக்கு பாண்டியக் கண்டாலே பிடிக்காது. கிளாஸ்ல அவன் கூட ரொம்ப சேராத. சாயங்காலம் ஸ்கூல் விட்டவுடனே என் கிளாசுக்கு வந்துடு. நீயா தனியா போகாத” கர்ச்சீப்பால் முகத்தைத் துடைத்துவிட்டான்.

பாண்டியை வடிவேல் சார் தான் ‘வம்ம வச்சு’ ரெண்டு வருஷமாகத் தொடர்ந்து பெயிலாக்கி விட்டார் என்று பையன்கள் பேசிக்கொள்வார்கள். வட்டிக்கு பணம் விடுவதால் 'வட்டி'வேல் என்ற பட்டப்பெயர் அவருக்கு இருந்தது. பாண்டி ஏழாம்வகுப்பு வந்த புதிதில் ஸ்டாப்ரூமிலும், வகுப்பிலும் ஒரே குசுவின் நாற்றம் அடிப்பதைக் மோப்பம்பிடித்து, வடிவேல் சார் தான் சத்தமில்லாமல் குசுவை நசுக்கி விடுகிறார் என்று ‘கண்டுபிடித்து’ அவருக்கு ‘நசுக்கர்’ என்று பட்டப்பெயர் வைத்தான். முதலில் ஏழாம் வகுப்புக்குள் மட்டும் புழங்கிய பெயர் மெல்ல பெரியவகுப்பு பையன்களிடம் கசிந்து, யாரோ ஒருவன் கக்கூஸில் கரித்துண்டால் எழுதிவைக்க பள்ளி முழுவதும் தெரிந்து ஆசிரியர்களிடத்திலும், வெளியே ஊருக்குள்ளும் வேகமாகப் பரவி விட்டது. கொஞ்ச நாளில் ‘வாங்க நசுக்கரே’ என்று மக்கள் சகஜமாகக் கூப்பிடும் அளவுக்கு அதுவே அவரது பெயராகிவிட்டது. ஒருமுறை கார்த்திகை மாதம் அவர் ஐயப்பனுக்கு மாலை போட்டிருந்த போது, அன்னதானத்திற்காக நன்கொடை கொடுத்ததற்கு நன்றி தெரிவித்த ஐயப்ப பக்த சபைக்காரர், பெயர் சட்டென்று ஞாபகத்திற்கு வராமல் மைக்கில், “பெருமதிப்பிற்குரிய ஆசிரியர், ஐயப்ப பக்தர், உயர்திரு நசுக்கர் சாமிக்கு பாண்டி மலையாளம் அடக்கி ஆளும் அருள்திரு ஐயப்பன் எல்லா நலன்களையும் அளிக்குமாறு வேண்டிக்கொள்கிறோம்” என்று சொல்ல வடிவேல் சார் கோபித்துக் கொண்டு புளியோதரை தொன்னையை முகத்தில் வீசி எறிந்துவிட்டு வந்தார். பட்டப்பெயர் பரவ ஆரம்பித்த காலத்தில் பாண்டி, ‘வாசத்த வச்சு நாந்தான் கண்டுபிடிச்சேன்!’ என்று பெருமையாகக் கூற அதுவும் சேர்ந்தே பரவி விட்டது. அதுமுதல் பாண்டி வடிவேல் சாரின் எதிரியானான். வடிவேல் சாரும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் போதும், கிடைக்காத போதுமெல்லாம் அவனை அடி வெளுப்பார். பாண்டி நக்கலாக, “அடிச்சாக் கூட பரவால்ல.. அந்தாள குசுவப் போடாம இருக்கச் சொல்லுங்கய்யா...” என்று அவர் அடியை மதித்ததாகவே காட்டிக்கொள்ள மாட்டான்.

பாண்டி வீட்டில் நான்கு பசுமாடும், இரண்டு எருமைகளும் வளர்க்கிறார்கள். அவன் அம்மா எங்கள் வீட்டிற்கு நெய் விற்க வருவாள். நானும் அண்ணாவும் வீட்டிற்குள் நுழையும் போது பாண்டி அம்மா எங்கள் திண்ணையில் ஸ்டவ் அடுப்பைத் துடைத்து, திரியை சரிசெய்து கொண்டிருந்தாள். அண்ணா நேரே உள்ளே போனான். நான் திண்ணையில் பையைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு அவள் முன்னால் வேடிக்கை பார்க்க உட்கார்ந்தேன். “என் சமத்து எப்போ ஸ்கூல் விட்டு ஆத்துக்கு வந்தது?” என்ற சத்தம் கேட்டதும் ஓடிப்போய் அம்மா வயிற்றை தலையால் முட்டிக் கைகளால் இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு, “அம்மா எனக்கு ஸ்கூல் லீவ் விட்டுட்டாளே.. இனிமே நாளைக்கு கார்த்தால தான் தொறப்பா...” என்று சந்தோஷமாகச் சொன்னேன். “கண்டுக்குட்டி மாதிரி வகுத்த முட்டுறதப் பாருங்களேன்..” பாண்டி அம்மா சிரித்தாள். என் அம்மாவிடம், “பாண்டி நம்ம குட்டிசாமி கூடத் தாம்மா படிக்கிறயான். இந்த வருசமும் பெயிலானாண்டாக்கும் பெறகு மாடுமேக்கத்தான் விடனும்” சொல்லிக்கொண்டே அடுப்பைப் பற்ற வைத்து, இலுப்பைச்சட்டியை ஏற்றினாள். தூக்கிலிருந்து வெண்ணையைக் கரண்டியால் எடுத்து சூடான சட்டியில் மெல்ல உதறி விழவைத்தாள். வெண்ணை சட்டியின் விளிம்பிலிருந்து வளைவான உள்பகுதி வழியாக சூட்டில் உருகி வழுக்கிக் கொண்டு மையத்தில் போய்ச் சேர்ந்தது. ஐஸ் கரைவது போல கண் முன் மெல்ல கரைந்து வெள்ளை நிறமாக நுரைத்துக் கொண்டது. முதலில் மெலிதாக ஒரு புளித்த வாடை வந்தது. அம்மா எதிரில் கால் நீட்டி உட்கார்ந்துகொண்டு மங்கையர் மலரை வாசிக்க ஆரம்பித்தாள். நான் அம்மாவின் மடியில் உட்கார்ந்து நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டேன். “குட்டிசாமி பாண்டியப் பாத்துக்கிடனும். பாடம்லா புரியலேண்டா சொல்லிக்கொடுத்து பாஸாக வைங்க. எதுனா திமிருத்தனம் பண்ணாண்டாக்கும் ஏங்கிட்ட சொல்லுங்க. சரியா..?” என்று பாம்படம் காதில் ஆட தலையை அசைத்துக் கேட்டாள்.

“நீவேற லட்சுமி, நானே இவனுக்கு நல்ல புத்திவரனும்னு வேண்டாத தெய்வம் பாக்கி இல்ல. சவலைக் குழந்தையாட்டமாவே இருக்கான். இன்னும் ஆய்ப்போனா தானா அலம்பிக்கத் தெரியாது. இந்த லட்சனத்துல பாண்டிய இவன் பாத்துக்கப் போறானா?” என் தலை முடியைக் விரலால் அளைந்து, செல்லமாகக் குட்டினாள். நான் “அம்ம்மா....” என்று சினுங்கி வெட்கத்தால் அம்மாவின் புடவைத் தலைப்பை இழுத்து முகத்தை மூடிக்கொண்டேன்.

“அடுத்த வருஷம் பாண்டிக்கு மேய்க்கிறதுக்கு நாலு டெல்லி எருமை மாடு. இந்தக் கண்ணுக்குட்டிக்கு பூணூலப் போட்டு, குடுமி வச்சு கொண்டு போய் மகாதானபுரம் பாடசாலைல சேர்த்துவிடப்போறது. அவா அப்பா சொல்லிட்டார்..”

கோபமும் ஆத்திரமும் வர அம்மா கையைக் கடித்தேன். திரும்பி அம்மா மார்பில் முகம் புதைத்து, கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டேன். எனக்கு அழுகையாக வந்தது. அழுதேன். சத்தமே வெளியில் வரவில்லை. கேவிக் கேவி இழுத்தேன். தொண்டைக்குள் சவ்வு மிட்டாய் மாட்டிகொண்டது மாதிரி எதுவோ அடைத்தது.

பாண்டி அம்மா, “என் ராசா.. அளுவக் கூடாது. என் சாமில்ல.. அம்மா சும்மா சொல்றாங்க. சாமிய விட்டுட்டு அம்மாண்டால இருக்க முடியுமா?. ஏம்மா... சின்ன உசுற என்னத்தனாச்சும் சொல்லி பயமுறுத்துறீங்க? பாவம், எப்புடி ஏங்கிப் போயிருச்சு பாருங்க” என்றாள். “நீங்க இப்படி அளுதீங்கண்டா பெறகு யாரு சாமி பாண்டியப் பாத்துக்கிருவாங்க? கண்ணத் தொடய்ங்க.. யாத்தே ஆம்பளப் புள்ள அளுகலாமா?”

நான் அம்மா மடியிலிருந்து கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டே திரும்பி, “பாண்டிய நான் பாத்துப்பேன்” என்றேன். எனக்குப் பெருமையாக இருந்தது. இனிமேல் அண்ணா என்னைச் செய்வதையெல்லாம் நான் பாண்டியை செய்யலாம். எதிர்த்துப் பேசினால் மண்டையில் கொட்டலாம்.

“பெரியவனப் பத்திக் கவலையே இல்ல லட்சுமி. இவனை விடக் கொழந்தையா இருக்கறச்சேலேர்ந்தே அவன் படு சமத்து. தன் வேலையை தானே பாத்துப்பான். படிப்பு, வெளில வாசல்ல தனியா போறது, நாலு பேருகிட்ட பழகறது எல்லாத்திலயும் கெட்டிக்காரன். இவன் இத்தனை வயசாகியும் இன்னும் அரைச் சமத்தாவேன்னா இருக்கான். லோகம் போற போக்குல இப்படியே இருந்தான்னா பொழைக்க முடியுமா?”

“அம்மா நா இன்னக்கிச் சொல்றேம்மா... நீங்க வேணாலும் பாருங்க... குட்டிச்சாமி படுவெவரமான ஆளாவாரு. பெரியவரு... அவரு ஒரு மாதிரி. படிப்பு, வேலை வெட்டி, வீடுண்டு பொத்துனாப்புல இருப்பாரு. நம்ம சிறுசு ஊரு ஒலகத்தையே வித்துப் புடுவாரு. அம்மா முந்தானயவே புடிச்சுக்கிட்டு சுத்துற ஆம்பளப் பிள்ளைகயெல்லாம் பின்னாடி எப்படியாக்கொந்த ஆளாவாங்கண்டு தெரியாதா? கவலயவிடுங்க”. வெண்ணை உருகி மெல்லிய வெள்ளை நுரைக்குள் மஞ்சள் நிற திரவமாக இருந்தது. பாண்டி அம்மா விடாமல் மெதுவாக கரண்டியால் துளாவிக்கொண்டே இருந்தாள்.

அம்மா அமைதியாக என் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தாள். நான் பாவமாக மூஞ்சியை வைத்துக்கொண்டேன். அப்படிப் பார்த்தால், அழுகை வடிந்திருந்த கன்னத்தைத் தடவித் துடைத்து முத்தம் கொடுப்பாள் என்று தெரியும். அம்மா இழுத்து மூச்சு விட்டாள். என்னை இறக்கி கீழே விட்டு, “போறும், அம்மாக்கு மடி வலிக்கிறது. கீழ உட்காரு. இல்லேனா கைகால் அலம்பி, நெத்திக்கிட்டுண்டு அண்ணா கூட உட்கார்ந்து படி. போ” என்றாள். எனக்கு மறுபடியும் அழுகை வந்தது. பாண்டி அம்மா ஏதோ என்னைப் பற்றி சொல்லிவிட்டாள், அதனால் அம்மாவுக்கு என்னைப் பிடிக்காமல் போய் விட்ட்து. முத்தம் கூட கொடுக்கவில்லை, மடியிலிருந்தும் இறக்கி விட்டுவிட்டாள். நாளைக்கு பாண்டியை நசுக்கரிடம் ஏதாவது சொல்லி மூட்டிக் கொடுக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் நெய் காய்ச்சும் இலுப்பைச் சட்டியை எந்திரிக்கும் போது தட்டிவிட்டுவிட வேண்டும்.

மஞ்சள் நிறம் மாறி, நுரை குறைந்து நெய் தெளிவாக நல்லெண்ணை நிறத்துக்கு வந்தது. வாசனை மூக்கை நிரப்பி உள்ளே சென்று வயிற்றை அடைத்தது. இலுப்பைச்சட்டியை அடுப்பிலிருந்து இறக்கி தெளிவான நெய்யை உழக்கால் அளந்து இன்னொரு பாத்திரத்தில் ஊற்றினாள். சட்டியின் அடியில் கொஞ்சம் நெய்யுடன் இருந்த கசண்டில் கையோடு கொண்டு வந்திருந்த முருங்கை இலையை உருவிப் போட்டாள். சிட்சிட்டென்று பச்சை இலைகள் முருகி அடர் கரும்பச்சை நிறமாகியது. இப்போது வேறொரு வாசனை வந்தது. கரண்டியால் சுரண்டி ஒரு சிறிய தட்டில் போட்டுத் தந்தாள். சூடாக இருந்தது. சட்டையின் கீழ்பகுதியை மடித்து தட்டின் விளிம்பைப் பற்றித் தூக்கிக்கொண்டு சந்தோஷமாக ஓடினேன். பின்னால் அம்மா, “அண்ணாவுக்கும் கொடுத்துட்டு சாப்பிடுடா...” என்று சொல்வது கேட்டது.

***

அன்று மதியம் அண்ணாவுடன் இருந்து சப்பிட்டுவிட்டு என் வகுப்புக்குள் நுழைந்தேன். கருவாயன் மட்டும் தனியாக எதையோ நோண்டிக்கொண்டிருந்தான். அவனுக்கும் பெயர் பாண்டியன் தான், ஆனால் ‘அல்டாப்பு’ பாண்டி இருப்பதனால் யாரும் அவனைப் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிட மாட்டார்கள். கருவாயன் தான். என்னைப் பாத்ததும், “அல்டாப்பு, ஆசாரி கெனத்துப்பக்கம் நவ்வாப்பளம் உலுக்கப் போயிருக்காப்ல. நீ வந்தீண்டா உன்னையும் கூட்டியாரச் சொன்னாப்ல.. நீ வாறியாடா?..” என்று கேட்டான். அவனுடன் ஆசாரி கிணற்றுக்கு சென்ற போது, பாண்டி மரத்தின் மேலே ஒரு கிளையைக் கைகளால் பிடித்துக்கொண்டு நின்றிருந்த இன்னொரு கிளையை மெல்ல கால்களால் உலுக்கினான். கீழே மற்ற பையன்கள் தாங்கள் போட்டிருந்த சட்டையைக் கழற்றி நவ்வாப்பழம் மண்ணில் விழாமல் ஏந்திக்கொண்டனர். மேலே இருந்த படியே பாண்டி கத்தினான், “ப்ராசு... நீ அங்கிட்டு ஓரமா உட்காருய்யா... பெரசாந்துக்கு தெரிஞ்சா கோவிப்பாப்ல”.

நான் தள்ளி மோட்டார் ரூமின் படியில் நிழல் பார்த்து அமர்ந்து கொண்டேன். பாண்டி இறங்கி வந்ததும் எல்லா பையன்களும் தாங்கள் பொறுக்கிய பழங்களில் கொஞ்சத்தை அவனிடம் கொடுத்தார்கள். சத்துணவு சாப்பிட கொண்டு வரும் தட்டு நிறைய சேர்ந்தது. “ப்ராசு..எடுத்துக்கைய்யா” என்றான். என் டிபன் பாக்ஸ் கொள்ளும் அளவு நிரப்பிக்கொண்டேன். கருவாயனுக்குக் கொஞ்சம் கொடுத்தான். தட்டில் மீதி இருந்த கொஞ்சத்தை ஒவ்வொன்றாக நாங்கள் மூவரும் தின்று கொண்டே வகுப்பிற்கு வந்தோம்.

பாண்டி “மொத பீரியடு யாரு?” என்று கேட்டான்.

“தமிழ்.. வடிவேல் சார்..”

“நசுக்கரு என்னத்தயாச்சும் சினிமாப் பாட்டப் பாடி, ‘நல்லாருக்காடா?’ண்டு இம்சயக் கூட்டுவாப்ல. நா சும்மா இல்லாம ஏள்ரையக் கெளப்புவேன். நீங்க போங்க. நா மூக்கையா கடையில இருப்பேன். சாயந்திரம் அங்க வந்துருங்க” என்று விட்டு கையைத் துடைத்துக் கொண்டே பத்தடி நடந்து பின் திரும்பி, “டேய் கருவாயா என் பைய மறக்காம எடுத்துட்டு வந்துரு. ப்ராசு கிட்டருந்து நவ்வாப்பளத்தைப் பிடுங்கினீண்டு தெரிஞ்சுச்சு... செத்தடி மவனே” பதிலுக்கு நிற்காமல் போய்விட்டான்.

சாயந்திரம் பள்ளி விட்டதும் பி.டி. ரூமிற்குள் சென்று ஒளிந்து கொண்டேன். வெளியே கிரவுண்டில் அண்ணா என்னைக் காத்து நிற்பதை ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தேன். சற்று நேரம் இங்குமங்கும் திரும்பி பதைபதைப்புடன் தேடுவது தெரிந்தது. அப்புறம் வேகவேகமாக கேட்டை நோக்கி ஓடினான். சிறிது இடைவெளி விட்டு நான் மெல்ல நடந்து வந்தேன். ஸ்கூல் கேட்டிற்கு அருகில் மூக்கையா கடையில் பாண்டியைச் சுற்றி கருவாயனும் இன்னும் சில பெரிய பையன்களும் வாயைப் பிளந்து அவன் சொல்வதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். கையை நெஞ்சிலிருந்து பக்கவாட்டில் விரித்து, ஏற்ற இறக்கமாக ஏதோ சொல்லிகொண்டிருந்தான். நான் கடைக்குள் நுழைந்ததும் பாண்டி சட்டென்று திரும்பிக் கொண்டான். அவன் தலைக்கு அந்தப்பக்கம் புகை எழுந்து மேலே போனது. காலால் எதையோ தரையில் தேய்த்தான். வாய் முன் கையால் விசிறிக் கொண்டே என்னைப் பார்த்துத் திரும்பிச் சிரித்தான். “என்னையா ப்ராசு... இவ்வளவு நேரம் எங்க போன? பாவம் பெரசாந்து ஒன்னைய ராவிக்கிருந்தாப்ல.. இங்கனயும் அங்கனயுமா ஓடி, ஒன்னையக் காணாம பளயபடி ஸ்கூலுக்குப் போயிருக்காப்ல. நீ ஒக்காரு” என் அருகில் வந்து அமர்ந்து கொண்டு, “யேய்..சின்னையா.. ரெண்டு சூசப் போடப்பா, ஐஸ நல்லா செளும்பாப் போடு” என்று சொல்லிவிட்டு திரும்பி மற்றவர்களிடம் விட்ட இடத்திலிருந்து தொடர்ந்தான், “நைட்டு வயக்காட்டுல தண்ணியப் பாச்சிட்டு, மோட்டார் ரூம்புல படுக்கலாம்டு போறேன்...” மறுபடியும் இரண்டு கையையும் நெஞ்சிலிருந்து பக்கவாட்டில் விரித்துநீட்டி, “இத்தாத்தண்டி பாத்துக்க.. சரியான சைசு.. குண்டு பல்பு வெளிச்சத்துல சும்மா பளபளண்டு, மூணடி உயரத்துக்கு எந்திரிச்சு படத்த விரிச்சுக்கிட்டு நிக்கிது. புஸ்ஸுபுஸ்ஸுன்னு பேய்க்காத்து மாதிரி சத்தம். எனக்குன்னா ஒரு நிமிசம் ஈரக்கொல நடுங்கிருச்சு. உள்ள வச்ச கால சூதானமா அப்புடியே எடுத்து, பைய ரெண்டடி பின்னால போயிட்டேன். அப்புடியே ஆடாம அசங்காம நிண்டு என்னயப் படம் எடுக்குது பாத்துக்க. மருதவீரா, மடப்புரம் காளி எதுனா குத்தம் கொறைண்டா மன்னிச்சு விட்றுன்னு சொல்லிகிட்டே இருந்தேன். கொஞ்ச நேரஞ்செண்டு பைய்ய ஊர்ந்து அப்படியே வெளியேறி வாவரக்காச்சி மரத்தச் சுத்தி, நேரா நம்ம ஒச்சாத்தேவரு வயக்காட்டுப் பக்கமா போயிருச்சு. வெள்ளிக் கெளமடா... எவனாச்சும் கிட்ட போக முடியுமா? போட்டுச்சுன்னா சீன் சிந்தாபாத்து தான். நால்லாம் இது மாதிரி எம்புட்டு பாத்துருக்கேன். அந்நேரம் நம்ம கருவாயன் இருந்திருந்தான்னா அங்கனக்குள்ளாறயே பேண்டுருப்பியான்!” சொன்னதும் உறைந்து போய்க் கேட்டுக்கொண்டிருந்த எல்லாரும் சட்டென்று சிரித்தார்கள். கருவாயன் சற்று சங்கடமாக நெளிந்து பின் மெல்லச் சிரித்துக் கொண்டான். ஜூஸ் வந்தது. பாண்டி வாங்கி ஒன்றை எனக்குக் கொடுத்தான். குடித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அண்ணா வேர்க்க விறுவிறுக்க ஓடிவந்தான். பின்னால் ஒரு கையை முறுக்கிக் கொண்டு தலையில் ‘நங்’கென்று கொட்டினான். அதிர்ச்சியில் குளிர்ந்த ஜூஸ் புரையேறி மூக்கு வழியாக கொட்டியது. சுடுமணல் நுழைந்தது போல எரிந்தது. பொறுக்கமுடியாமல் வாய் திறந்து ஓவென கத்தி அழுதேன். வாயிலிருந்து ஜூஸ் சட்டையில் வழிந்து நெஞ்சில் குளுமையாக விழுந்து அடிவயிற்றுக்குக் கீழே மெல்லிய சூடாக இறங்கியது.

“எங்கடா போன அடங்காத நாயே... எவ்வளவு பயந்து போயிட்டேன் தெரியுமா? எங்கெங்கெல்லாம் தேடி ஓடினேன் தெரியுமா? நான் இல்லாம தனியா போகக் கூடாதுன்னு அம்மா சொல்லிருக்காளா இல்லையாடா எரும மாடே? இன்னிக்கு ஆத்துக்கு வா. அப்பாகிட்ட சொல்றேனா இல்லயா பாரு. விசிறிக்காம்பால நன்னா சாத்து வாங்கினா தான் உனக்கு புத்தி வரும்” மறுபடியும் குட்ட கையை ஓங்கினான். பாண்டி ஓடி வந்து என்னைப் பிடித்து இழுத்து, “பெரசாந்து விடுய்யா... பாவம் தெரியாம பண்ணியிருப்பாப்ல...” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே பாண்டி கையைக் கடித்து அவனிடமிருந்து விடுபட்டு அண்ணா மேல் முட்டிக் கீழே தள்ளி அவன் தொடையைக் கடித்தேன். அண்ணா வலியால் அலறினான். பாண்டி ஓடி வந்து மறுபடியும் என்னைத் தூக்கினான், “இறக்கி விடுடா அல்டாப்பு நாயே” என்று அழுகையினூடே கத்தினேன். அண்ணா என் முகத்தில் குத்தி மரியாத இல்லாம பேசதடா, அவன் உன்னை விட எவளவு பெரியவன் தெரியுமா?” என்றான். பாண்டி சமாதானப்படுத்தினான், “ப்ராசு பாவம்யா..அப்புராணிப் புள்ள. நம்ம தம்பி தான... விடப்பா யேய்.. பெரசாந்து” என்றான். “இல்ல பாண்டி, எல்லாம் டூப்பு..சும்மா நடிக்கிறான் கடிநாய்” என்றபடி அண்ணா சட்டையை நீவி, தலையைச் சரி செய்து கொண்டான். பாண்டி என் பையை எடுத்துக்கொண்டான். எல்லாரும் அமைதியாக ஊரை நோக்கி நடந்தோம். அழுகையை நிறுத்தாமல் இருந்தால் அண்ணா பயந்து அடிக்காமல் இருப்பான், அம்மாவிடமும் அழுது கொண்டே சொன்னால் தான் நம்புவாள். கேவிக்கேவிக் விசும்பிக்கொண்டே கூட நடந்தேன்.

வீட்டுக்குப் போகும் வரை அண்ணா என் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, ஒன்றுமே பேசாமல் வந்தான். அதுவே எனக்கு பயமாக இருந்தது. அண்ணாவைக் கடித்ததில் அவன் தொடையில் வட்டமாகப் பல் பதிந்து தடித்துச் சிவந்திருந்தது. ‘அண்ணா அப்பாவிடம் கட்டாயம் சொல்லிக் கொடுப்பான், அவ்வளவுதான் செத்தேன், அம்மாவால் ஒன்றுமே செய்ய முடியாது’ என்று நினைத்துக் கொண்டே வந்தேன். வீட்டிற்கு வந்ததும் வழக்கம் போல சமையற்கட்டிற்கு போய் அம்மாவைக் கட்டிக் கொஞ்சாமல், டிபன் பாக்ஸை கழுவப்போடப் போவது போல கொல்லைப்புறக் கதவைத் திறந்து தென்னந்தோப்பின் வழியாக வாய்க்கால் கரையை அடைந்தேன். டிபன் பாக்ஸில் இருந்து நவ்வாப்பழத்தை ஒவ்வொன்றாக எடுத்துத் தின்றேன். வலது கை விரல் நுணிகள் கருநீலக் கறை படிந்திருந்தது. இடதுகண்ணை மூடி நாக்கை நன்றாக வெளியில் நீட்டி வலது கண்ணைத் தாழ்த்தி நாக்கைப் பார்த்தேன். என் நாக்கு மாதிரியே இல்லை. கருநீல நிறத்தில் வேறு எதுவோ போல இருந்தது. நாக்கை நாலைந்து முறை வேகமாக உள்ளே இழுத்து வெளியே நீட்டினேன். பயமாக இருந்தது. அப்படிச் செய்வதை உடனே நிறுத்தினேன். கொஞ்ச நேரம் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தேன். வாய்க்கால் கரையில் சில பெண்கள் குளித்து, துவைத்த துணிகளுடன், தலையில் துண்டை போர்த்தி, முடியுடன் சேர்த்து கொண்டை போல கட்டிக்கொண்டு, கட்டியிருந்த ஈரப் பாவாடையிலிருந்து நீர் சொட்ட மஞ்சள் முகங்களுடன் என்னைக் கவணிக்காமல் கடந்து போனார்கள். ஒரு அக்கா மட்டும், “பிரசாந்த் தம்பி தானே? ஏன் இங்க தனியா உட்கார்ந்திருக்க?” என்றாள். எரிச்சலாக இருந்தது. பதில் சொல்லாமல் எழுந்து நடந்து எதிர் திசையில் சென்றேன். வாய்க்காலின் மறுகரையில் கீழே இறங்கினால் மறுபடியும் கரையோரமாக நீண்டு செல்லும் தென்னந்தோப்பு, அதற்கப்புறம் அகண்ட வைகை ஆறு. மணல் வெளியில் ஆறு சிறு சிறு ஓடைகளாகப் பிரிந்து சென்று கொண்டிருந்தது. ஆழமில்லாத பகுதி வழியாக இறங்கி நடந்து நடுவே இருந்த மணல் பரப்பில் உட்கார்ந்து கொண்டேன். உச்சந்தலையில் வலிப்பது போல இருந்தது. கண் மெல்ல இருட்டிக்கொண்டு வந்தது. மணல் இளஞ்சூடாக வெதுவெதுப்பாக இருந்தது. அப்படியே மல்லாந்து படுத்தேன், உடம்பிற்கு ஒத்தடம் கொடுப்பது போல இதமாக இருந்தது. என்னையறியாமல் கண்களை மூடிக்கொண்டேன். திடீரென்று பழகிய குரல் கேட்டு விழித்தேன். பாண்டியும் கருவாயனும் நின்றிருந்தார்கள். பாண்டி பதற்றமாக, “என்ன ப்ராசு..தனியாவா வந்த? என்னாச்சுய்யா? கருவாயன வீடுவரைக்கும் கூடவந்து விடச்சொல்லவா?” என்றான். “ஒன்னுமில்ல பாண்டி.. சும்மா தான் கண்ணமூடிண்டிருந்தேன். ஆத்துல அம்மாட்ட விளையாடப்போறேன்னு சொல்லிட்டு தான் வந்தேன்” என்றபடி எழுந்து நின்றேன்.

பாண்டி கட்டம் போட்ட கைலி கட்டியிருந்தான். கையில் நீண்ட ஒல்லியான இரும்புக் கம்பியும், ஒரு பையும் வைத்திருந்தான். கருவாயன் கையில் ரெண்டடி நீளமுள்ள பிய்ந்த சைக்கிள் டயரும், சில பச்சை தென்னை ஓலைகளும் வைத்திருந்தான். ஒன்றும் புரியாமல், “நீ என்ன இங்க?” என்றேன்.

கருவாயன் கிண்டலாக, “மாமி நாங்கோ அய்யரு ஆத்துல மீன் பிடிக்க வந்துருக்கோம்” என்றான். பாண்டி, “கருவாயா நீ இன்னைக்கு அடிவாங்கிச் சாகப் போற” என்றபடி கையிலிருந்த கம்பியின் ஒரு நுணியை உள்ளங்கையைச் சுற்றி வளைத்து கைப்பிடி மாதிரி இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டான். “ப்ராசு.. நீயும் மீன் பிடிக்க வர்றியா?” என்று கேட்டான்.

கால்பரிட்சை லீவுக்கு எங்கள் வீட்டுக்கு வந்திருந்த, மெட்ராஸில் இங்கிலீஷ் மீடியத்தில் படிக்கும் என் அத்தை பையன் அநிருத்தன், பாண்டி என்னை ‘ப்ராசு’ என்று கூப்பிடுவதைப் போலவே அவனும் வேண்டுமென்றே திரும்பத் திரும்பக் சொல்லிக் கிண்டலடித்துக் கொண்டே இருந்தான். ஊருக்குப் போகும் போது என் காதில் ‘ப்ராஸ்’னா இங்கிலீஷ்ல கெட்ட மீனிங் என்று கிசுகிசுத்து நக்கலாகச் சிரித்தான். அப்போதிலிருந்தே பாண்டியிடம் சொல்ல வேண்டுமென்று நினைத்தேன்.

“பாண்டி ப்ராசுன்னு சொல்லாதடா. பிரகாஷ்னு சொல்லுடா. ‘ப்ராஸ்’னா இங்கிலீஷ்ல கெட்ட அர்த்தம். எங்க சொந்தக்கார பையன் கிண்டல் பண்றாண்டா”

கருவாயன் ‘க்ளுக்’ என்று வாயைப் பொத்திக்கொண்டு சிரித்தான். பாண்டி அவனை முறைத்தான். கருவாயன் உடனே கொஞ்சம் ஓடி தள்ளி நின்றுகொண்டான்.

“வாயில நொளஞ்சாத்தானய்யா ஒளுங்கா சொல்லமுடியும்? இங்கிலீஸுக் காரங்க மாறில்ல பேரு வெக்கிறீங்க உங்க ஆளுகல்ல. சரி, எவேன் ஒன்னையக் கேலி பண்ணாண்டு சொல்லு. அடுத்தவட்டம் அவென் ஊருக்கு வந்தான்னா பொட்டிய ராவிர்றேன்” சொல்லிக் கொண்டே நீரில் இறங்கினான்.

மங்கலான வெளிச்சத்தில், கணுக்கால் அளவுள்ள நீரில் ஆற்று மணல் நிறமும், கூர்மையான மூக்குமுள்ள, என் சுண்டுவிரலை விடச் சிறிய மீன்கள் சரக்சரக் என்று அம்பு போல மணலில் சென்று புதைந்தன. அப்படி மணலில் ஒளிந்த ஒரு மீனை ‘வெடுக்’கென்று மண்ணோடு கொத்தாக அள்ளி, பின் மெதுவாக மணலை மட்டும் ஒழுக விட்டு, மீனைக் கையில் பிடித்து என் முன் நீட்டி, “இதான் அயிர மீனு” என்றான். கருவாயன் தள்ளியிருந்த படியே “ஆமாம் அது உங்காளுக மீனு. அய்யரு ஆத்துல எல்லாம் இதத்தான் திம்பாங்க” என்றான். “பாரு பாண்டி..” என்று சினுங்கினேன். பாண்டி, “கருவாயா இன்னிக்கு ஒனக்கு பூச உண்டுறா” என்றான்.

பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே கையிலிருந்த கம்பியை மின்னல் மாதிரி நீரில் விளாசினான். அந்த வேகத்தில் கம்பி ‘ப்ளுக்’ என்ற ஒலியுடன் நீரில் இறங்கியது. ஓரிரு நொடியில் அகலமான வயிறுள்ள ஒருமீன் வால் பகுதியில் வெட்டுப்பட்டு நீரின் மேல் மிதந்தது. அதைக் கையில் எடுத்தான். “இது என்ன மீனுண்டு தெரியுமா?” என்றான். “நல்ல ஆளப் பாத்து கேளுய்யா மீன தெரியுமாண்டு. அவென் என்னத்தக் கண்டயான்?” என்ற படி கருவாயன் அருகில் வந்தான்.

“இவ தான் கெண்ட மீனு. எப்புடி இருக்கா பாத்தியா சும்மா மினுமினுண்டு?”

மீன் வட்டக் கண்விரிய துடிதுடித்தபடி என்னைப் பார்த்தது. கருவாயன் கையிலிருந்த தென்னை ஓலையை கீறி தட்டையான இலைப்பகுதியைக் கிழித்து, குச்சியை நகத்தால் வழித்து சீராக்கினான். பாண்டியிடமிருந்து மீனை வாங்கி “வாடி வாடி என் ராசாத்தி, இன்னி கொளம்புல நீச்சலடிக்கலாம்” என்றபடி அதன் வாயை நெட்டுக்குத்தாகப் பிதுக்கினான். மீனின் வட்டக்கண் வளைந்து மேலேறி ஆச்சர்யமாகப் பார்ப்பது போலிருந்தது. ஈர்க்குச்சியின் நுனியை மீனின் சிறிய வாய்க்குள் நுழைத்து, சதை பிளந்து சிவந்து செதில் வழியே இழுத்தான். அதற்குள் பாண்டி இன்னும் இரண்டு வெட்டுப்பட்ட கெண்டைகளை கொண்டு வந்தான். கருவாயன் பூ தொடுப்பது போல அவற்றைக் கோர்த்தான். எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் நான் பார்த்தது எனக்கே உறைத்து கண்ணை மூடித் தலையைச் சிலுப்பிக் கொண்டேன். வேகமாக இருட்டத் தொடங்கியது.

“பாண்டி பாவம்டா மீன். என்னை எல்லா மீனும் முறைக்கறதுடா. பயமா இருக்குடா” என்றேன்.

“டேய் கருவாயா இங்கிட்டு வாடா, பாவம் சங்கட்டப் படுறாப்லல்ல ப்ராசு”

“ஏன்ய்யா... நானெல்லாம் பேரச் சொன்னாலே அடிக்க வார. இவென் ஒன்னய பொளுதன்னிக்கும் வாடா போடாங்கிறயான். கண்டுக்கிறவே மாட்டுற. நீ என்ன செஞ்சாலும் உனக்கு பரிச்சைக்கு பேப்பர் தர மாட்டயான்” கருவாயன் சிரித்துக் கொண்டே பாண்டி அருகில் போனான்.

பாண்டி கம்பியை உருவி மணலில் எறிந்து விட்டு, சைக்கிள் டயரை கொளுத்தினான். எரிந்து கொண்டிருக்கும் டயரை என்னிடம் கொடுத்து விட்டு கைலியை அவிழ்த்தான்.

“ப்ராசு.. தண்ணிக்கு கொஞ்சம் மேல டயரப் பிடிக்கனும் சரியா. பாத்து டயர என் மேல போட்றாதய்யா.. கோவம்டா நம்ம கருவாயன் மேல போடு. இப்பவே கரிக்கட்ட தான். இனி தீபிடிச்சு எரிஞ்சாலும் இதுக்கு மேல அவெனால கருப்பாக முடியாது” சிரித்துக் கொண்டான்.

கருவாயன் மீன் கோர்த்திருந்த ஈர்க்குச்சியை என்னிடம் கொடுத்தான். ரப்பர் எரிந்து கொண்டே மெதுவாக கீழே கருப்பு முத்துகள் போன்று நீரில் சொட்டியது. பழுத்துத் தொங்கும் மஞ்சள் வெளிச்சத்தை நோக்கி மீன்கள் ஆர்வமாக மொய்த்துக் கொண்டு வந்தது. நெருப்பின் வெளிச்சத்தில் மீனின் அடிப்பகுதி தங்கத் தகடு போல் ஜொலித்து மின்னியது. நான் அதையே ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

பாண்டியும் கருவாயனும் ஆளுக்கொரு பக்கமாக கைலியை பரப்பிப் பிடித்து நீந்தும் மீன்களுக்குக் கீழே நீரின் அடியில் மிக மெதுவாக நகர்த்திக் கொண்டே வந்தார்கள். மீன்கள் கைலியின் மையத்தில் இருக்கும் போது, மெல்ல கைலியின் பக்கங்களை வளைத்து உயர்த்தி மேலே கொண்டு வந்தார்கள். மீன்கள் என்னவோ நினைத்துக் கொண்டது போல நாலாப் பக்கமும் சிதறி நீந்தின. வேகமாக கைலியை மேலே தூக்கினார்கள். கைலியின் கீழே நீர் ஒழுகி வடிய, நான்கு மீன்கள் துள்ளிக் குதித்த படி இருந்தன. மீன்கள் சந்தோஷமாக விளையாடுகின்றன என நினைத்துக் கொண்டேன். பாண்டியும் சந்தோஷத்தில் குதித்து கருவாயன் தோளில் ஒரு குத்து விட்டான்.

“பாண்டி பசிக்கிறது. வீட்டுக்குப் போனும். அம்மா தேடுவா” என்றேன்.

“டேய் இருடா.. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல சூட்டான் போட்ருவோம். கத்திரிக்கா மாதிரி இருக்கும். ரெண்டு திண்ணுட்டு போவ” என்றான் கருவாயன்.

பாண்டி உடனே கிளம்பி விட்டான். கருவாயன், “ஆட்டயக் கெடுத்துட்டியேடா.. நல்ல மூடுல இருந்தாப்ல அல்டாப்பு” என்றான்.

பாண்டி, “அடியேய்..கவனிக்கலண்டு நெனைக்காத. கொண்டேயுருவேன்.. பொளச்சுப் போ” என்று சிரித்துக்கொண்டே கைலியை பிழிந்து இடுப்பில் சுற்றிக் கொண்டான்.

எல்லா மீன்களையும் ஈர்க்குச்சியில் கோர்த்தபோது, திருவிழாவுக்குக் கட்டும் தென்னையோலைத் தோரணம் போல இருந்தது. டயரை பாண்டி வாங்கிக் கொண்டான். கருவாயன் மீன்களை எடுத்துக்கொண்டு நடக்க, நானும் கூடவே நடந்தேன். கரையேறியதும், “கால் வலிக்கறது பாண்டி” என்றேன். சட்டென்று குனிந்து உப்புமூட்டை ஏறச் சொல்லித் தூக்கிக் கொண்டான். அவன் முதுகில் உட்கார்ந்து கொண்டு எரியும் டயர் வெளிச்சத்தில் கரையோர நாணல்களை வேடிக்கை பார்த்தபடி வந்தேன்.

திடீரென்று பாண்டி நின்று, இடது கையை நீட்டி மறித்து கருவாயனின் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்து நிப்பாட்டினான். “டேய் கருவாயா.. சூதானம். முன்னால பார்றா” என்றான்.

கருவாயன் ஒருநொடி புரியாமல் நின்று, பின் திகைத்து, “யாத்தே.. சாமீய்” என்று அடித்தொண்டையில் அலறினான். நான் பாண்டி முதுகில் இருந்த படியே ஆர்வமாக, “என்ன பாண்டி?” என்றபடி பாண்டியின் தலையும் தோள்பட்டையும் கழுத்து வழியாகச் சேரும் ‘ட’ வடிவத்தின் வழியாக எட்டிப் பார்த்தேன். முன்னால் என்னையில் முக்கிய சவுக்கு போல பளபளப்பாக நீளமாக எதோ கிடந்தது. நெருப்பு வெளிச்சத்தில் அது மிகமெல்ல நெளிவது போல் தெரிந்தது. பின் ஒரு கணநேரத்தில் முழுமையாக அதை உணர்ந்து, “அய்யோ..அம்மா..” என்று கத்தினேன். பாண்டி என் கால்களை இறுக்கிக் கொண்டு, “ப்ராசு சத்தம் போடாதய்யா.. ஒன்னுஞ் செய்யாது. பதறாம இரு” என்றான். ஏழடிக்குக் குறையாத ஒரு பெரிய நாகம், உப்பிய தன் தலையை வழியிலிருந்த சிறுகல் மீது வைத்தபடி அசையாமல் இருக்க அதன் வால் நீண்டு சம்பந்தமில்லாமல் எங்கோ தனியாக புற்களுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தது. அதற்கு நான்கு கண்கள் இருப்பது போல இருந்தது. பிறகு மெல்ல எல்லாம் தெளிவானது. அதன் வாயிலிருந்து பிறப்பது போல, ஒரு பருத்த பெருச்சாளி எதோ ஒரு கணத்தில் உறைந்த மினுக்கும் கண்களுடன், இரு முன்னங் கால்களையும் எங்களை நோக்கிக் கும்பிடுவது போல சேர்த்துப் பிடித்திருந்தது. நாகத்தின் அகல விரிந்த வாயின் மேல் பகுதியில் அதன் இருகண்களும் பழுப்புச் சுடராக ஒளிர்ந்து எங்களையே பார்த்தது. ஒரே நேரத்தில் இரண்டு ஜோடிக் கண்கள் முற்றிலும் வெவ்வேறு இரண்டு மனநிலையில் என்னைப் பார்ப்பதாகத் தோண்றியது. என் தலைக்கு மேலே ஏதோ சூடாக வெளியேறிப் பறந்தது போல உணர்ந்தேன். அங்குலம் அங்குலமாக பெருச்சாளி பாம்பின் வாய்க்குள் சென்றுகொண்டிருந்தது. எந்தவித எதிர்ப்பும் இல்லாமல் பெருச்சாளியின் முழு ஒத்துழைப்போடு மிக இயல்பாகவே அது நடப்பதாகப் பட்டது. கடைசிக்கணத்தில் பாம்பின் கண்களும், பெருச்சாளியின் கண்களும் ஒரே பூரண அமைதியை அடைந்ததாக உணர்ந்தேன். மங்கலான ஒளிப்புள்ளிகளாகி பட்டென மறைந்து பெருச்சாளியின் கண் பாம்பில் ஒன்றாகியது. உப்பி, வீங்கிய வயிற்றுடன் நாகம் சாவகாசமாக எங்களை நிமிர்ந்து பார்த்து, நெருப்பொளியில், பிளந்த கருநீல நாக்கை நீட்டித் துழாவியது. கருவாயன் பாண்டியை ஒண்டிக்கொண்டு, “பாண்டியண்ணே.. காப்பாத்துண்ணே” என்று அரற்றினான், பாண்டியின் வாய், ‘மருதவீரா, மடப்புரம் காளியாத்தா எங்களக் காப்பாத்து’ என்று முனகிக்கொண்டே இருந்தது. பின் நாகம் மெல்லத் தலையைத் தாழ்த்தி தரையைத் தொட்டு மிக மெதுவாக நெளிந்து நகர்ந்தது. நான் பாண்டியின் முதுகிலிருந்து இறங்கிக் கொண்டேன்.

வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடன் அம்மா, “என் செல்லக் கழுதைக்குட்டி ஊர் சுத்திட்டு, தொப்பை பசிக்கறச்சே ஆத்துக்கு வர்றது” என்று சொல்லிக் கொண்டு என்னை இழுத்து கண்ணத்தைக் கிள்ளி முத்தமிட்டாள். அண்ணா நோட்டில் ஏதோ எழுதிக்கொண்டிருந்தான். அப்பா பேப்பருக்குள் தலையை விட்டிருந்தார். சரி, அண்ணா ஒன்னும் சொல்லிக் கொடுக்கவில்லை என்று நினைத்துக்கொண்டேன். கிணற்றடிக்கு சென்று யூனிஃபார்மை கழட்டினேன். கிணற்றுக்குள் இருந்து நீளமான நாகம் அசையாமல் வாளி மீது தலை வைத்து இருந்தது. பயமாயிருந்தது. சத்தம் போடாமல் கொடியிலிருந்து வேறு டிரவுசரை எடுத்து போட்டுக்கொண்டு சமையற்கட்டுக்குச் சென்றேன். ரசமும், பருப்பும், நெய்யும், சூடான பச்சரிசி சாதமும் கலந்த வாசனை எழுந்தது. அம்மாவின் தலையில் இருந்து பளபளவென்று ஒரு கருநாகம் மெல்ல முதுகில் இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. சொல்ல நினைத்தேன். வாய் திறக்க முடியவில்லை. “என்னடி தங்கம்.. குழந்த பேசாம சமத்தா இருக்கு” என்றபடியே திரும்பி எனக்கு சாதத்தை ஊட்டி விட்டாள். அம்மாவை உட்காரச் சொல்லி மடியில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டேன். அம்மா டிவி பார்த்துக் கொண்டே ஊட்டினாள். அமைதியாகச் சாப்பிட்டு விட்டு, அம்மா மடியிலேயே கண்ணை மூடியபடி இருந்தேன். ட்யூப் லைட் வெளிச்சத்தில், மீன் தொட்டிக்குள் விடப்பட்ட வண்ண மீன்கள் மாதிரி இரண்டு கண்களுக்குள்ளும் கலர்கலராக பாம்புகள் சுற்றிச் சுற்றி ஓடின. கண் கூசி வலித்தது. “குழந்தைக்கு என்னாச்சுன்னு தெரியலையே... ஒரு சேட்டையும் பண்ணாம இப்படி ‘தேமே’ன்னு இருக்கே.. பகவானே..” உருவமே இல்லாத காற்றின் உதடு போல யாரோ என் நெற்றியில் மிக மெண்மையாக முத்தம் கொடுத்தது போல இருந்தது. அம்மாவா...? இல்லை.. பாம்புகள் மட்டும் தான் நெளிந்து கொண்டிருந்தது. எங்கே இருக்கிறேன்?

***

ஈர நிலம் போர்த்தி மூடிய பச்சைப் புல்வெளி. சூரிய நுண்கிரணங்கள் போல நீண்டு ஒளிவீசும் வெண்மயிர் படர்ந்த, கபடமின்மையும், தூய்மையுமே உருக்கொண்டு எழுந்த ஒரு அழகான வெள்ளை முயல்குட்டி தன் திராட்சைக் கண்ணை உருட்டி மலங்க விழித்தது. பாரமே இல்லாத மிருதுவான உடலுடன் புல் நுணிகூட மடங்காமல் நடப்பது குட்டி வெண்மேகம் ஒன்று புல்வெளியில் மிதப்பது போல இருந்தது. காலை ஒளி புற்களில் ஊடுருவ பளீரென ஒளிரும் பச்சைப் புல் ஒவ்வொன்றையும் காதை உயர்த்தி வியந்து பார்த்து துள்ளிக் குதித்தது. அங்கே இருள் கிழித்து மேலேழும் சூரியப்பழம் போல செக்கச் சிவந்த ஒரு கனியைச் சுமந்து கொண்டு தனியாக ஒற்றைப் பசுங்கொடி இடுப்பை வளைத்து வந்து நின்றது. ஆதியில்லாத காலம் முழுவதும் தனக்காக காத்திருக்கும் ரத்தநிற வசீகரக் கனியைக், காலத்தில் முன்வகுத்த கனம் ஒன்றில் கண்டுகொண்டது வெள்ளை முயல்குட்டி. ஒரு நொடி கூடத் தயங்காமல் உயிர் தெறிக்கும் வேகத்துடன் மிச்சமில்லாமல் உண்டது. போதையில் கிறங்கித் தள்ளாடிய வெள்ளை முயல் குட்டியின் தாமரை இதழ்க் காதுகளில் ஓடிய செந்நரம்புகளில் நீலம் ஊடுருவிப் பரவியது. விழித்திரையின் நுண் நரம்புகளிலும், சிவந்த ஈறுகளிலும், நாக்கிலும், கால் நகங்களிலும், வெம்மையான அடிவயிற்றின் பரப்பிலும் நீலம் பூத்து விரிந்தது. வெண்பஞ்சு உரோமம் பொசுங்கிக் கருகித் திரித்திரியாக உதிர்ந்தது. முடிகள் கொழிந்த தோல் நீல நிறத்தில் கொழகொழவென எண்ணைத் தாள் போல ஆனது. கால்கள் குன்றி அடிவயிற்றுக்குள் புதைந்தது. உடல் சுருங்கிச் சப்பி முகத்திற்கும் வாலுக்குமிடையில் குழாய் போலக் குறுகியது. காதுகள் காய்ந்த வாழைப்பூ மடல் போல உதிர்ந்தது. முட்டையை உடைத்து வெளிவருவது போல தலையை முன்னால் எக்கி இடமும் வலமும் ஆட்டி உதறி, தொண்டைச் சவ்வு விரிய காற்றை உள்ளே இழுத்தது. காற்று நிரப்பப்படும் டியூப் போல உடல் விறைத்து நீண்டது. வாயிலிருந்து இரண்டு புழுக்கள் தப்பித்து வெளி வருவது போல நாக்கு விரைந்து நீண்டு புதுக்காற்றை நக்கி திரும்ப உள்ளே சென்றது. சரசரவென நெளிந்து சிறிது தூரம் சென்று விட்டு, பட்டென்று நின்று உடலை வளைத்து வட்டமாக்கி, தலையை உயர்த்திப் பத்தி விரித்து பொய்க் கண்களால் வெள்ளை முயல்குட்டி இருந்த இடத்தைப் பார்த்து விஷ மூச்சைவிட்டு சீறியது. தான் முயல் குட்டியாய் இருந்தது வெறும் கனவோ என்று நினைத்தது, இனி மீண்டும் பழைய வெள்ளை முயல்குட்டியாய் மாறுவது ஒருபோதும் சாத்தியமில்லை என்று புரிந்து கொண்டது போல ஏக்கமாகப் பார்த்தது. மற்றுமொரு முயல்குட்டிக்காக அதே காம்பில் புதியொரு கனியைச் சுமந்து கொண்டு பசுங்கொடி வளர்ந்து நெளிந்து சென்று காத்து நிற்பதைக் கண்டது. பின் தளர்ந்து, பத்தியைச் சுருக்கித் தலை கவிழ்ந்து ருசிக்காத புற்களின் மீது ஊர்ந்து சென்று, புதர்களின் ஊடாக மறைந்து அப்பால் இருண்ட குவியலாகப் பிண்ணிக் கிடக்கும் ஏராளமான மற்ற நாகங்களுடன் கலந்து காற்றில் விஷத்தை நிரப்பி பெருச்சாளி வேட்டைக்கு காத்திருந்தது.

***

மறுநாள் இருள் பிரியும் முன்பே எழுந்தேன், தூங்கினேனா என்ற நினைவே இல்லை. பாதாளத்தில் இருண்ட சுரங்கப் பாதையில் திசையும், காலமும் இல்லாத நீண்ட பயனம் போய் வந்தது போல இருந்தது. தோட்டத்தில் பல் தேய்க்கும் போது கருங்கல் சுவற்றின் சிறிய இடைவெளியில் உரித்த பாம்புச் சட்டை சிக்கிக் கசங்கி, பாதி கிழிந்திருந்தது. பார்த்துக் கொண்டே அதன் மேல் சிறுநீர் கழித்தேன். குளித்து, யூனிஃப்பார்மை அணிந்து கொண்டு தலை வாரும் போது அண்ணா கடைவாயில் வழிந்திருந்த எச்சிலைத் துடைத்தபடி என்னை விநோதமாகப் பார்த்துக்கொண்டே போனான். அம்மா எனக்கு திருஷ்டி சுற்றினாள்.

அண்ணா கையைப் பிடிக்காமல் அமைதியாக வந்தான். பள்ளிக்குள் நுழையும் போது கிரவுண்டில் பாண்டி மார்பில் இருந்து பக்கவாட்டில் இரண்டு கையையும் நீட்டி விதம் விதமாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு வாயை அகலத் திறந்து சுற்றியிருந்த பையன்களிடம் என்னமோ அளந்து கொண்டிருந்தான். அல்டாப்பு ஆரம்பிச்சிருப்பான்.. “இத்தாத்தண்டி..” என்று மனதிற்குள் அவனை மாதிரியே சொல்லிக் கொண்டபோது சிரிப்பு வந்தது. நேராக வகுப்பிற்குச் சென்று கடைசி வரிசைக்கு முன் வரிசையில் பாண்டியின் இடத்திற்கு முன்னால் பையை வைத்தேன்.

நசுக்கரிடம் திருத்தக் கொடுத்திருந்த கட்டுரை நோட்டை வாங்க ஸ்டாஃப் ரூமுக்குப் போனேன். யாருமே இல்லை. நசுக்கரின் மேசையின் மேல் சிறிய டைரியின் பக்கங்களுக்கிடையில் வைக்கப்பட்ட புதிய ஐநூறு ரூபாய் நோட்டுகள் நான்கு பாதி வெளியே நீட்டி இருந்தது. காலையிலேயே வட்டி வசூல் ஆரம்பித்து விட்டார் என்று நினைத்துக் கொண்டு திரும்பினேன். ஒருகணம் இந்தக் காசு கையில் இருந்தால் என்னவெல்லாம் செய்யலாம் என்று தோணியது. அடுத்த நொடி, ‘பொறத்தியார் காசுக்கு ஆசைப்படறவாள ராக்ஷஸால்லாம் சேர்ந்து நரகத்துக்கு பிடிச்சுண்டு போயி, கொதிக்கிற எண்ணைல போட்டு பொரிப்பா’ என்று அம்மா சொன்னது ஞாபகம் வந்தது. ‘நசுக்கர் மட்டும் அநியாய வட்டி வாங்கலயா? பாண்டிய வேணும்னே ரெண்டு வருஷம் பெயிலாக்கலயா? அவர் காச எடுத்தா என்ன தப்பு?’ என்று நினைத்தேன். ‘ச்சீ.. என்ன புத்தி இது? தெய்வமே மன்னிச்சுடு’ என்று மனதுக்குள் சொல்லும் போது ரூபாய் நோட்டுகள் ஃபேன் காற்றில் ஆடியது. பிரேயர் மணி சத்தம் கேட்டு அவசரமாக வெளியேறினேன்.

பிரேயர் முடிந்த பத்தாவது நிமிடத்தில் தலைமை ஆசிரியர் ரூமில் இருந்து நசுக்கரும், பிற வாத்தியார்களும் பரபரவென வெளியேறி அவரவர் வகுப்புகளுக்குள் நுழைந்தார்கள். நசுக்கர் எங்கள் வகுப்புக்குள் வந்தார், “ஒரு வாத்தியாரோட பணத்த காணோம். எடுத்தவன் யாரா இருந்தாலும் பரவால்ல. உண்மையச் சொல்லிட்டா விட்ருவோம். டேய் அல்டாப்பு, கருவாயா, ஒளுவாடி, தேங்காமண்டி... உண்மையச் சொல்லிருங்கடா. எவனாயிருந்தாலும் மன்னிச்சு விட்ருவோம். நாங்களாக் கண்டுபிடிச்சா டீசி தான்” என்றார். வகுப்பே அமைதியாக இருந்தது.

நசுக்கர் ஒரு பையனிடம் சத்துணவு ஆயாவிடம் பச்சை முட்டை வாங்கி வரச் சொன்னார். ‘செரி.. எவனும் உண்மையச் சொல்ல மாட்டீங்க. எனக்கு எப்படிக் கண்டுபிடிக்கிறதுண்டு தெரியும். எல்லாரும் கண்ண மூடுங்கடா. இந்த முட்டைய மையத் தடவி மந்திரிப்பேன். அஞ்சு நிமிசம் டைம். அதுக்குள்ள எடுத்தவன் டேபிள்ள கொண்டாந்து வச்சிருங்க. அப்படிக் கொடுக்கலேனா முட்டை இங்கருந்து மாயமா மறஞ்சு எடுத்தவன் வகுத்துலேர்ந்து அப்படியே வெளிய தள்ளி வரும்....வகுறு வெடிச்சு செத்துருவான். மந்திரம் சொல்லும் போது எவனும் கண்ணத் தொறந்து பாக்கக் கூடாது. பாத்தவனுக்கு ஒன்னுக்கிருக்கிறது அறுந்து விளுந்துரும். அப்புறம் ‘அய்யோ’ ண்டாலும் கெடைக்காது, ‘சாமீ’ ண்டாலும் கெடைக்காது. இப்பவே சொல்லிப்புட்டேன்” என்றார். தன் பேணாவில் இருந்து மையை விரலில் உதறி முட்டை ஓட்டில் என்னமோ வரைந்தார். “கண்ண மூடுங்கடா எல்லாரும். மந்திரம் போடப்போறேன், எடுத்தவன் ஓடியாந்துரு..” என்றார். கண்ணை இறுக்க மூடிக்கொண்டேன். நசுக்கர் ஏதோ முனுமுனுத்தார். என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை, வலது கண்ணை மெல்ல ஒரு நூலளவு பிளந்து இமை முடிகளின் சல்லடை வழியாக மெதுவாகத் தலையை இரண்டு பக்கமும் திருப்பிப் பார்த்தேன். எல்லாரும் கண்ணை மூடியிருந்தார்கள். நான், பாண்டி கண்ணை திறந்து பார்ப்பான் என்று எதிர் பார்த்தேன். பாண்டி, கருவாயனும் கூட கண்ணைத் திறக்கவில்லை. நசுக்கர் முட்டையை உடைத்து அண்ணாந்து வாய்க்குள் விட்டுக் கொண்டிருந்தார். “மந்திரம் முடியப் போது. எடுத்தவன் ஒழுங்கா வந்துரு. அடுத்து ஹெட்மாஸ்டர் வந்து எல்லார் பையையும் செக் பண்ணுவாரு. சிக்கினவன் செத்தான்” என்று சொல்லி, செருப்பைக் கழட்டிவிட்டு, காலடி ஓசை எழாமல் வகுப்பை விட்டு மெல்ல வெளியேறி முட்டை ஓட்டை வெளியே எறியப் போனார். இன்னும் எல்லாரும் கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தனர். எனக்கு அக்குளுக்குள் சூடாக வியர்த்தது. இரண்டு நிமிடத்தில் வாயைத் துடைத்துக் கொண்டே வந்தார். நானும் கண்ணை மூடிக்கொண்டேன்.

“ஒருத்தனும் உண்மையச் சொல்ல மாட்டீங்க. எந்த ஈத்தர நாயின்னு இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில தெரிஞ்சிரும்” என்றபடி கடைசி வரிசையிலிருந்து ஒவ்வொருத்தன் பையாக சோதனை போட்டார். ஆறாவது ஆளாக பாண்டி. அவன் ஜோல்னாப்பையின் வெளி ஜிப்பில் ரூபாய் நோட்டுகள் இருந்தது. நசுக்கர் முகம் வெறியில் சிவந்தது. பாண்டி கண்ணத்தில் பலமாக அறைந்தார். அடுத்த அடிக்கு கையைப் பிடித்து விட்டான், “இங்கியாருங்க சார்.. எனக்கு ஒன்னுந்தெரியாது. சும்மா வேற பெரச்சனைய மனசுல வச்சுக்கிட்டு திருகல் பண்ணீங்கண்டா எனக்கு தெரியும். வெளில வந்துக்கிற மாட்டீங்க” என்றான். நசுக்கருக்கு உடல் உதறியது, கை நடுங்க, அவன் காதைக் கிள்ளி வராந்தாவில் இழுத்துக் கொண்டே ஹெட்மாஸ்டர் ரூம் நோக்கி சென்றார், “திருட்டுப் பயலையெல்லாம் பள்ளியூடத்துல வெச்சிருந்தா இப்படித்தான். வாத்தியாரையே கொல்லுவேன்னு மெரட்டுறான். அவ்ளோ பெரிய ஆளாடா நீ ராஸ்கல்” அவர் குழறிக் கத்துவது கேட்டு எல்லாரும் வெளியில் வந்து பார்த்தார்கள்.

'நசுக்கர் தான் வம்ம வச்சு மாட்டி விட்டுட்டார், பாண்டிக்கு கட்டாயம் டீசி தான்' என்று மற்ற பையன்கள் பேசிக்கொண்டார்கள். நான் என் பையை எடுத்துக் கொண்டு மௌனமாக முன்வரிசையில் சென்று அமர்ந்தேன்.

- பிரகாஷ் சங்கரன்.